Ang Paghihiganti ng Bilyonaryo のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Pananaw ni Elena "Edi hayaan mong ipakita ko sa'yo ang pagmamahal mo ngayon, Elena," sabi niya nang sabihin niya ang mga salitang iyon, at nang maunawaan ko ang ibig niyang sabihin, nanginginig ako sa takot. Lumapit siya sa akin at mabilis akong inihiga sa kama. Hindi ako makatayo, pero yumuko siya sa ibabaw ko at nagsimulang halikan ako. Gusto kong pigilan ito. Naku, gusto ko nang sumuka. "G-Gabriel..." sabi ko. Ngumisi siya sa akin. "Tara na, huwag ka nang magtagal. Hubarin mo ang iyong mga damit." Lumawak ang mga mata ko at umiling ako. "H-Hindi... itigil mo na po, G-Gabriel..." Tumingin siya sa akin na may galit at marahas na hinawakan ang baba ko. "BAKIT? MAHAL MO AKO, 'DI BA?!" sigaw niya. "I-I..." "ANO?!" "I-Hindi... hindi kita mahal!" sigaw ko sa huli, at ngumisi siya habang nakikita niyan

Siya ay Tunay na Halimaw Pananaw ni Elena Nagising ako at nakita kong nasa kama na ako. Laging ganito ang nangyayari; natutulog ako sa sopa, pero pagkagising ko kinaumagahan ay nasa kama na ako. Bumangon ako nang walang hadlang at nakita kong nakahiga siya sa tabi ko. Nangangalay pa rin ang mga binti ko. Hindi na ako nagpapatingin sa doktor kapag nasasaktan o nasusugatan, dahil alam mo naman... pang-araw-araw na lang ito sa akin. Sinubukan kong bumangon, pero sa tingin ko ay napakalalim talaga ng hiwa kagabi dahil sobrang sakit nito. Kaya nanatili akong nakahiga at nag-isip na baka matulog pa ako nang kaunti. Nagising ako nang maramdaman kong binuhusan ako ng malamig na tubig sa mukha. Bumangon ako at nakita ko si Gabriel. "Magandang umaga rin po sa'yo," bati ko. Ngumisi lang siya. "Ano'ng balita?" tanong niya. "A-ah... sa totoo lang po, masakit lang talaga ang bin

Sa Kanyang Mundo Hindi ako makapaniwala na narito talaga si Axel. Saglit kong inakalang nananaginip na naman ako, pero ang mahigpit na yakap niya ay patunay na totoo ang lahat. Hinayaan kong damhin ang sandaling ito, nakakapit nang mas matagal pa, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy. Pakiramdam ko ay ligtas ako, pero biglang sumagi sa isip ko ang mukha ni Connor—ang kanyang mga salitang magaspang at malupit na paulit-ulit na tumatakbo sa alaala ko. Nanigas ang buong katawan ko. Mabilis akong umatras at pilit na ngumiti bago pa niya mapansin ang pagbabago sa akin. Nanginginig ang mga daliri ko sa gilid, kaya kinuyom ko ang mga ito para tumigil ang panginginig. Hindi ko kayang maging mahina ngayon. Ilang taon akong tinuruan ni Papa na protektahan ang sarili, at nagtagumpay ako—kaya bakit nanginginig pa rin ang mga kamay ko? Bakit naririnig ko pa rin ang boses na iyon sa aking isipan, na bumubulong ng mga banta sa dilim? H

Pagsagupaan at mga Kahihinatnan Pananaw ni Ellie Hindi ako makatulog. Masyadong malaki ang bahay, masyadong tahimik, at sa bawat sulok, ramdam ang presensya ni Axel. Tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nakikita ko siya—ang paraan ng paghaplos ng mga daliri niya sa mukha ko kaninang umaga, ang bagyo sa kanyang mga mata habang nakatitig sa akin na parang ako ay isang bagay na marupok at mapanganib nang sabay. Ilang beses akong kumawali-kawali sa kama hanggang sa tumayo ako at nagpasiyang kumuha ng tubig sa kusina, sa pag-aakalang baka makatulong ito. Habang nasa kusina, napansin kong bukas pa ang ilaw sa opisina ni Axel. Napanaig ang aking pagkamausisa. Bago pa ako makapagpigil, dahan-dahan akong naglakad patungo sa nakabukas na pinto. Sa siwang nito, nakita ko siya. Nakaupo siya sa likod ng kanyang mesa, hawak ang isang baso ng whisky na halos kalahati na lang ang laman. Nakabuk

Dumating ang hapon, at nakaupo ako sa sala, naghihintay kay Avril. Biglang tumunog ang doorbell. Binuksan ko ang pinto at nakita ko siya. Niyakap niya ako nang mahigpit, at pilit kong itinago ang sakit na naramdaman ko sa bawat hawak niya. Inalalayan ko siya papasok at pinaupo sa sofa. "Ayos ka lang ba?" tanong niya. Tumango ako. "Oo naman. Gaya ng nakikita mo, maayos na maayos." "Mabuti naman," sabi niya. "Masaya ka ba dito?" "Higit pa sa inaakala mo," sagot ko. Ngumiti siya at tumango, pero biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. "Pero... narinig ko kay Chris na iba raw ang sitwasyon mo." Napailing ako. Sa pangalang 'yon, bumalik ang galit sa dibdib ko. Ang taong iniwan ako noong panahong kailangan ko siya nang higit sa lahat. "Huwag kang maniwala sa kanya," sinubukan kong magsalita nang mahinahon, pero lumabas ito nang matalas. "Wala akong pakialam sa sinasabi niya."