Semua Bab Ang Paghihiganti ng Bilyonaryo : Bab 41 - Bab 50

Ang Huling Pagsubok Pananaw ni Kaitlyn Mabilis kaming nakarating sa lihim na tahanan ni Eric sa kabundukan. Muling inoperahan si Daniel — malalim ang tama, halos tumagos sa baga. Buong gabi ay hindi ako umalis sa tabi niya, pinunasan ang kanyang noo at hinawakan ang kanyang kamay na mainit sa lagnat. Pagsapit ng madaling‑araw, dahan‑dahan iminulat niya ang mata. “Nandito pa ba ako?” bulong niya. “Nandito ka pa… at hinding‑hindi ka iiwan,” sagot ko habang tumutulo ang luha. Sinubukan niyang itaas ang kamay para hipuin ang pisngi ko. “Pasensya na… halos iwan na kita.” “Wag ka nang magsalita, magpahinga ka muna,” utos ko nang malumanay. Pumasok si Eric na may dalang gamot at pagkain. “Ligtas na ang paligid. Wala nang natirang tauhan ng lolo mo,” balita niya. “Tapos na ang lahat.” Panan

Mula sa Poot Patungo sa Pag‑ibig Ang Natuklasang Katotohanan Pananaw ni Daniel Matapos mapakulong si Lucas at malinis ang aming pangalan, bumalik kami sa aming tahanan sa kabundukan. Ngunit hindi pa rin mapayapa ang aking isipan — ang tanong kung bakit naging biktima rin si Kaitlyn ng galit na hindi naman sa kanya nararapat ay laging bumabagabag sa akin. Isang hapon habang naglilinis kami ng lumang baul mula sa bahay ng aking mga magulang, nakakita ako ng nakatagong sulat. Binasa ko nang malakas: “Kung mababasa mo ito, anak — ang pamilyang Adams ay hindi kailanman nagnanais sa aming kamatayan. Ang lahat ay gawa ng taong nagtaksil sa amin para sa kapangyarihan. Ang tanging hiling namin: huwag magtanim ng galit sa walang sala.” Nanginginig ang aking mga kamay habang tinitingnan si Kaitlyn na nakaupo sa tabi ko. “Ang lahat ng aking ginawa… lahat ng sakit na ipinaranas

Umalis ako ng ospital habang nanginginig pa rin ang aking mga tuhod. Ang bawat hakbang ay tila mabigat — hindi lamang dahil sa pangyayari sa gabi, kundi dahil sa gulo ng damdamin ko para kay Daniel. Paulit‑ulit sa isip ko ang sinabi niya: “Hindi ko ginawa ‘yon para sa’yo.” Gayunpaman, tinanggap niya ang bala para sa akin, at ipinagtatanggol niya ako kahit labag sa dati niyang ugali. Hindi ko na maintindihan kung ano talaga ang nasa puso niya — galit pa rin ba, o may ibang bagay na pilit niyang itinatago? Nang makarating ako sa gusali kung saan gaganapin ang pagpupulong para sa kasunduan, naramdaman ko ang bigat ng mga tingin sa paligid. Alam na ng lahat ang balita tungkol sa gulo sa salu‑salo, ang binaril na si James, at ang sugat ni Daniel. Ang ilan ay may halong pagtataka, ang iba ay may panghuhusga — tila ako ang dahilan ng lahat ng gulo. Huminga ako nang malalim, inayos ang sarili, at pumasok sa silid‑pulungan. Kahit nag‑iisa at walang kasama, tinip

Sa likod ng matatayog at makakapal na pader ng tahanan ng mga Sullivan, lumaki si Daniel Sullivan na buo ang puso sa nagniningas na poot at galit. Mula pa sa kanyang pagkabata ay itinuro sa kanya ang isang kwentong naging batayan ng kanyang buhay: ang pamilyang Adams ang pumatay nang marahas sa kanyang ama at ina. Sa bawat salitang narinig niya, sa bawat pag‑alaala sa kanilang pagkawala, lalong tumibay ang kanyang pasya — maghihiganti siya nang walang awa at walang pag‑atubili. Lumaki siyang matigas ang ugali, sarado ang isipan, at walang paniniwala sa kabutihan o pag‑ibig. Ang malawak na kayamanan at kapangyarihang minana niya ay ginamit niya upang maghanda ng masalimuot at masakit na plano — ang wasakin ang angkan ng mga Adams mula sa loob palabas. Ang napili niyang maging pangunahing kasangkapan at biktima ay si Kaitlyn Adams, ang pinakabata, pinakatahimik, at pinakamasunuring apo ng matriarka ng pamilyang kinasusuklaman niya. Sa harap ng

SA ANINO NG PAGTATAGO AT PAGHAHANDA Kahit nakilala na natin si Lucas bilang tunay na kaaway, hindi pa ito nangangahulugang tapos na ang lahat. Sa halip, lalong tumindi ang panganib. Dahil alam na niyang natuklasan na ang kanyang lihim, lalo siyang naging mapag‑matapang at marahas. Habang nagpapahinga at nagpapalakas pa kami sa tahanan sa kabundukan, hindi kami nakakalabas nang walang bantay. Sina Eric, Avril, at Rose ay nag‑hati‑hati ng gawain — ang iba ay nagbabantay sa paligid, ang iba ay nagpapadala at kumukuha ng balita mula sa lungsod, at ang iba naman ay nagtatago at nag-iimbak ng mga karagdagang katibayan. Araw‑araw ay magkasama kami ni Daniel sa lumang silid‑aklatan — sinusuri ang bawat sulat, aklat, at talaan. Habang nagbabasa kami, lalong lumalalim ang pag‑unawa niya sa kung paano siya nalinlang nang mahabang panahon. Minsan ay nakikita ko siyang nakayuko, tahimik na nagdurusa dahil sa pagsisisi. Lalapit ako, i