All Chapters of Ang Paghihiganti ng Bilyonaryo : Chapter 51 - Chapter 60

Mga Pangarap at Nais Hinalikan niya ako nang buong tindi—tulad lamang ng nakikita ko sa mga pelikula—habang ang kanyang mga kamay ay gumagala sa aking katawan, mainit at mabigat. Dahan-dahan niya akong inihiga sa kama at iniwan ang tila tilamsik ng mga halik mula sa aking mukha pababa. Sa sandaling tila lalalim pa sana ang lahat, may narinig akong mahinang tunog ng alarma, at unti-unting naglaho ang lahat hanggang sa naging madilim ang lahat. Nagmulat ako at napagtanto na panaginip lang ulit ang lahat. "Napakabwisit," bulong ko habang pinapatay ang orasan. Sa maling oras pa talaga ito tumunog. Ipinatong ko ang kamay sa dibdib upang pakalmahin ang pusong mabilis at magulo ang pagtibok. Ang aking balat ay mainit pa rin dahil sa alaala ng panaginip; tila nararamdaman ko pa rin ang kanyang mga labi sa aking leeg, mainit at nakakapukaw. Kung sana lang ay hindi ako nagtakda ng orasan,

"Masyadong mabigat, kailangan ko pa ng tulong para maihatid ito sa loob," sagot ko. Bumuntong-hininga siya at muling binuhat ang mga gamit na parang walang bigat ang mga ito, at sumunod sa akin papasok. Pagkapasok na pagkapasok namin ay bigla siyang huminto. Lumingon ako at napansing nagbago ang kanyang itsura at kilos habang minamasdan ang paligid. Sa sandaling iyon, may isang lalaking dumaan sa aming harapan at tumango sa akin. Nginitian niya ako nang mapang-akit bago tuluyang pumasok sa isa sa mga kwarto. "Mia... napapansin ko lang... magkakahalo ba dito ang mga lalaki at babae?" tanong niya. Sa tono pa lang niya ay halatang alam na niya ang sagot, at labis na hindi niya ito nagustuhan. "Sa tingin ko ay ganoon nga ang tawag dito," sagot ko habang nagkibit-balikat. Umiling siya at ibinaba ang mga gamit, seryoso at walang emosyon ang mukha habang nakatingin sa akin. "Alam ba ng

"Napapansin ko lang... o mas nakakaakit ba at mas gwapo si Gabriel kumpara noong huli natin siyang nakita?" tanong niya matapos ang mahabang katahimikan. "Sigurado ako sa'yo... mas higit pa roon ang kagandahan niya sa mga panaginip ko," sagot ko. Nabigla ako dahil nasabi ko na lang pala iyon nang walang intensyon. "Ano ba 'yan, kaibigan!" bulalas niya. Napahawak ako sa mukha ko. Hindi ko naman dapat sinabi iyon nang malakas. Tumingin na lang ako sa ibang direksyon at ipinagpatuloy ang pag-aayos. Ilang oras ang lumipas at natapos na rin namin ang lahat. Maayos na ang lahat. "Ngayong tapos na tayo, handa ka na bang ikwento ang lahat?" tanong niya, halos hindi na maitago ang kanyang kuryosidad at pananabik. Biglang kumabog nang malakas ang aking tiyan dahil sa gutom. Tumayo siya. "May alam akong masarap na karinderya malapit lang dito. Tara, doon na lang tayo manangha

Ang Aking Tahanan Nanigas ako sa kanyang mga bisig. Ang lakas ng yakap niya ay tila nais niyang isama ang buong pagkatao ko sa kanya, habang ang kanyang paghinga ay mabilis at magulo—tanda ng matinding takot at pag-aalala. "Ligtas ka... salamat sa Diyos, ligtas ka," bulong niya sa aking buhok, na parang hindi makapaniwala na nasa harap niya ako nang buo at walang sugat. Hinayaan ko ang sarili kong sumandal sa kanya, hinahayaang ang init at tibay ng katawan niya ang maging sandalan ko. Sa sandaling iyon, nawala ang lahat ng takot at pagod na naramdaman ko kanina. Dahan-dahan siyang humiwalay at tinitigan ako mula ulo hanggang paa, sinusuri kung may anumang galos. Nang masiguro niyang maayos ako, humawak siya nang mahigpit sa aking mga balikat. "Sinabi sa akin ng tatay mo ang lahat. At nalaman ko rin na hindi mo na sinabi sa akin na sa ganitong klaseng tirahan ka nakatira," seryoso

Ang Paghahanda sa Katotohanan Ilang araw ang lumipas at unti-unti naming nasanay ang aming mga sarili sa bagong ayos ng aming pagsasama. Sa bawat umaga, gumigising ako sa tabi niya—hindi na bilang panauhin, kundi bilang kanyang kasama. Natutunan kong ang matigas at seryosong anyo ni Gabriel ay naglalaho kapag kaming dalawa lang; nagiging malambing siya, mapag-alaga, at laging sinisigurong nararamdaman kong ligtas at mahalaga ako. Ngunit sa likod ng bawat ngiti at yakap, alam naming may isang malaking pagsubok na naghihintay sa amin. Ang katotohanang itinatago namin ay hindi mananatiling lihim magpakailanman. At ang pinakamabigat na bahagi nito ay ang pagharap ko sa aking ama—ang taong nagtiwala nang lubos kay Gabriel, at siyang nag-iisang sandalan ko mula pa noong pumanaw si Inay. Isang hapon habang magkatabi kaming nakaupo sa berandang nakatanaw sa hardin, hinawakan ni Gabriel ang aking kamay at dahan-dahang pinisil ito. "Mia," panimula niya