Ang Paghihiganti ng Bilyonaryo のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 38

May Nagkakagusto sa Isang Tao Pananaw ni Avril Pagkaalis ko, hindi pa rin tumitigil ang pag-iisip ko matapos ang pangyayaring iyon. Anong klaseng lalaki siya?! Pero habang iniisip ko... parang hindi ko siya maalis sa isip ko. Yung mga mata niya... ang hirap kalimutan. Umuwi ako at sinubukang gawin ang nakasanayan—mag-aral. Medisina ang tinatakbo ko, pangarap ko mula pagkabata, at buti na lang suportado ako ng mga magulang ko. Nagbuklat ako ng libro. Grabe, ang hirap ng mga binabasa ko. Pero gusto ko naman magbasa. "Hay naku, ayaw gumana ng utak ko!" sigaw ko sa inis nang hindi ako makapagpokus. Isinara ko ang libro at nagpatugtog ng kanta. Pero alam mo kung ano? LUMABAS NA NAMAN SA ISIP KO ANG MUKHA NIYA. Gago. Nababaliw na ako. Ibinato ko ang cellphone at akmang kukuha ng mak

Sa Gilid Pumasok siya at dumiretso sa banyo. Nakatulala lang ako sa higa, hindi alam ang gagawin. Makalipas ang kalahating oras, lumabas siya. Pinatutuyo niya ang buhok. Ibinato niya ang tuwalya at humiga sa aking tabi. Lalo akong umusog sa dulo ng kama, kahit alam kong wala naman akong matatakbuhan. Tinitigan niya ako saglit, at nakayuko lang ako habang nakatingin sa paa ko, pinipigilan ang luhang gustong tumulo. Bumuntong-hininga siya at pumikit. Pinagmasdan ko siya. Hindi naman siya mukhang taong gagawa ng marahas at mababang bagay—pero sabi nga nila, hindi laging tumpak ang panlabas na anyo. Nagmulat siya ng mata, at mabilis akong pumikit. Ramdam ko ang titig niya sa akin. Pagpipikit naman niya, saka ako nagmumulat. Ganoon ang nangyari, tila pareho kaming nagtatago sa tingin ng isa’t isa. Alas-dos na ng madaling araw. Wala sa amin ang nakakatulog.

sa lahat ng paraan. Lumabas ako at nakita kong nakatayo pa rin si Daniel. Parang inaayos niya ang kurbata niya, pero mahigit kalahating oras na siyang ganu'n, kaya malamang ay nagkukunwari lang siya. Humaraap ako sa salamin at nakita ko ang malaking hiwa sa gilid ng leeg ko. Bumuntong-hininga ako. "Magpapalit na lang ako," sabi ko, at akmang aalis na ako nang bigla niya akong hilahin palapit at niyakap. "Ako ang magtatago ng mga peklat mo," sabi niya. "Hah?" gulat kong tanong. "Ilang damit pa ba ang papalitan mo?" ".... Sa tingin ko, hahanap ako ng perpektong damit na tatakpan ang lahat ng peklat." Binitawan niya ako at bumuntong-hininga. "Takpan mo gamit ang concealer." "P-Pero sabi mo... ayaw na ayaw mo kapag tinatakpan ko 'yon gamit ang concealer..." "Ako lang naman ang may karapatang magsabi k

Sumigaw si James at bumagsak sa sahig nang dumating ang mga pulis at mga tauhang medikal. Hanggang ngayon, ang atensyon ng lahat ay nakatuon sa amin at nakita nila ang madugong pangyayaring naganap. Tila hindi sila nag-aksaya ng oras at agad na tumawag ng tulong. Tiningnan ko si Daniel. "A-Ayos lang ako," sabi niya. "Ayos lang ba talaga? Parang hindi naman," sagot ko. "Sino ba ang nagtatanong ng opinyon mo?" matigas niyang sabi. Ganyan talaga siya, kahit na nabaril na. "Hindi mahalaga. Nandito na naman ang doktor. Magiging maayos ka rin," sabi ko. Tumango lang siya at dinala na siya ng mga doktor. "Manatili na lang po kayo sa labas, ginang," sabi ng doktor. Naiwan akong nakatayo habang dinala nila siya sa loob ng silid-opera. Wala akong magagawa... isinakripisyo niya ang buhay niya para sa akin? Para sa babaeng kinasu