Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS4 (NC25++): Capítulo 61 - Capítulo 70

ตอนที่ 7ใกล้คลอดต้องระวัง NC25++ห้องทำงานส่วนตัวหลังคาเฟ่หรูที่ปิดมิดชิด ดาริกานั่งเอนกายอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ สภาพร่างกายของเธอในตอนนี้อุ้ยอ้ายเต็มทีด้วยอายุครรภ์ที่ก้าวเข้าสู่เดือนที่ 9 ท้องกลมโตขยายใหญ่จนค้ำอก ทว่าความกระสันอยากในรสกามของชู้รักกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิดร่างสูงใหญ่ของโตคุกเข่าลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ สายตาจับจ้องหน้าท้องกลมกลึงด้วยความหลงใหล มือหนาเอื้อมไปเลิกชุดคลุมท้องผ้าเนื้อนิ่มของดาริกาขึ้นไปกองไว้บนอก เผยให้เห็นผิวหน้าท้องขาวเนียนที่ขยายตึงเปรี๊ยะจนเห็นเส้นเลือดฝอยจาง ๆ โตค่อยๆ แนบใบหน้าลงไป เอาหูสดับฟังเสียงหัวใจของสิ่งมีชีวิตข้างใน พลางใช้ฝ่ามือรลูบ สลับกับการกดจูบลงบนหน้าท้องกลมโตนั้นซ้ำ ๆ อย่างรักใคร่แสดงความเป็นเจ้าของ"ดา... อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะคลอดอยู่แล้วนะ ทำไมยังดื้อขับรถมาหาโตที่คาเฟ่ทุกวันแบบนี้อีก" โตเอ่ยถามเสียงพร่า ทว่าสายตายังคงจับจ้องที่ท้อง "แล้วนายพัสกร... มันไม่สงสัยอะไรบ้างเลยหรือ"ดาริกาเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมของชู้รักอย่างรักใคร่พลางส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่เลยค่ะโต... พี่กรไม่มีท่าทีสงสัยอะไรในตัวดาเลยสักนิด ซื่อบื้อจะตายไป ช่วงนี้เขากำล

ตอนที่ 9แม่ลูกอ่อน N25+สี่เดือนต่อมาหลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิต ดาริกาก็ได้ให้กำเนิดลูกชายตัวน้อยที่สมบูรณ์แข็งแรง ผิวพรรณขาวผ่อง จ้ำม่ำน่ารักน่าชังเป็นที่สุด วันนี้ภายในบ้านหลังใหม่ที่อบอวลไปด้วยความสุขของเธอกับโต มีแขกที่คุ้นเคยเดินทางมาเยี่ยมเยือนดารินทร์มารดาของเธอ ซึ่งบัดนี้ตั้งครรภ์ได้เกือบ 5 เดือนเต็ม หน้าท้องนูนเด่นชัดเจน เดินเคียงคู่มากับพัสกร อดีตลูกเขยที่ตอนนี้เลื่อนขั้นกลายมาเป็นผัวใหม่ของแม่อย่างเต็มตัว ทั้งคู่หอบหิ้วทองคำแท่งและของรับขวัญชุดใหญ่มามอบให้หลานชายตัวน้อยความบาดหมางในอดีตมลายหายไปสิ้น ทั้งคู่พูดคุยกันตามประสาแม่ลูกด้วยความห่วงใยและผูกพันกันเหมือนเดิม ราวกับเรื่องราวคาวโลกีย์ในวันวานกลายเป็นเพียงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง"อุ๊ย... ดูสิลูก หลานน่ารักน่าชังมากเลย แก้มเป็นพวงเชียว" ดารินทร์ลูบหัวหลานชายที่นอนอู่ในเปลด้วยแววตาเอ็นดู"ใช่ครับ... หน้าเหมือนพ่อเขาเปี๊ยบเลย" พัสกรเสริมพลางส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ไม่มีแววตาโกรธเคืองในอดีตเหลืออยู่เลย"แล้วดาจะได้น้องชายหรือน้องสาวคะแม่" ดาริกาเอ่ยถามพลางปรายตาไปมองหน้าท้องอุ้ยอ้ายของมารดาที่พัสกรคอยประคองเดินไม่ห่าง"คง

ตอนที่ 2คนแปลกหน้าความเงียบที่เกาะกุมรอบตัวมันบีบรัดหัวใจของเธอจนแทบหายใจไม่ออก คำพูดทุกคำของกันเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่เธอแอบซ่อนมันมาหลายปีจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีร่างบางฝืนยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา มุมปากของเธอสั่นระริกก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบา ๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเพราะนึกขัน แต่เป็นเสียงหัวเราะเยาะหยันและสมเพชในความโง่เขลาของตัวเอง เธอโง่เองที่คิดว่าความผูกพัน ความใส่ใจที่เธอมีให้เขามาตลอดจะสามารถสั่นคลอนหัวใจน้ำแข็งของกันได้สุดท้ายแล้ว... เธอก็เป็นแค่ของตายที่มีค่าแค่ในกรอบที่เขาตีเส้นไว้ให้เท่านั้นพอแล้วล่ะ ควรต้องถอยออกมาได้แล้วจริงๆความรู้สึกหนึ่งดังก้องขึ้นมาในหัว มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความอิ่มตัวของความเจ็บปวดที่เธอแบกรับไว้จนเกินขีดจำกัด เธอบอกตัวเองว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมยืนอยู่ข้างเขากวางไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตากับกันอีก เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ในดวงตาคู่โตของตัวเองมันร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาจนจวนจะไหลริน เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้คนใจร้ายเห็น ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอจะใช้บีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสารเธอเบ

ตอนที่ 4เป็นแค่เพื่อน?หลังจากภาพแผ่นหลังของกวางลับสายตาไปอีกครั้ง ความเงียบรอบตัวก็กลับมาบีบคั้นอารมณ์ของกันจนแทบคลั่ง ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กลางสวนหย่อม มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะขยำเส้นผมสีเข้มของตัวเองเพื่อระบายความอัดอั้นกันเริ่มหงุดหงิด... เป็นความหงุดหงิดที่ทวีความรุนแรงขึ้นจนอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงเขาไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด ตอนที่ขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์ เขามั่นใจเต็มร้อยว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่ เขาอยากเก็บเธอไว้เป็นเพื่อนรักที่จะไม่มีวันเลิกรา แต่ทำไมพอในวันนี้กวางยอมเดินกลับไปในเส้นที่เขาขีดไว้ให้จริง ๆ เขากลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา"โธ่เว้ย" กันสบถลั่นออกมาเบา ๆ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยความโมโห ทั้งโมโหกวางที่ใจแข็งได้อย่างร้ายกาจ และที่สำคัญที่สุดคือ... เขาเดินทางมาถึงจุดที่ โมโหตัวเอง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขาสับสนไปหมดจนระบบความคิดที่เคยเฉียบขาดรวนไม่เป็นท่า หนุ่มวิศวะหน้านิ่งผู้ควบคุมคนเป็นร้อย แต่ตอนนี้กลับควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ได้เลย ความรู้สึกโหรงเหรงในอกซ้ายมันขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นความตื่นตระหนกที่

ตอนที่ 6ขอถอนคำพูด NC++ความร้อนแรงและหนักหน่วงของรสจูบยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง กันบดเบียดริมฝีปากหนาเข้าหาความนุ่มหยุ่นอย่างบ้าคลั่ง มือหนาเลื่อนจากไหล่ขึ้นมาล็อกท้ายทอยเล็กเอาไว้แน่นเพื่อบังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กวางพยายามดิ้นรนและประท้วงในลำคอจนเหนื่อยหอบ แต่ยิ่งเธอต่อต้าน เขากลับยิ่งบดจูบเน้นย้ำรุนแรงขึ้น จนกระทั่ง แรงทุบตีที่แผงอกแกร่งเริ่มแผ่วลง ร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนเริ่มสั่นเทาและนิ่งงันไปเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจกันจึงค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ทว่ายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยความตื่นกลัวอย่างปิดไม่มิด ภาพของ กวางน้อยที่กำลังตื่นตระหนกเพราะการคุกคามของเขา มันกระตุ้นความรู้สึกรักใคร่ลึกซึ้งให้ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก"ฉันขอถอนคำพูด..." กันกระซิบเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบจับจ้องที่ริมฝีปากเจ่อแดงของคนตรงหน้าด้วยความหวงแหน "ที่บอกว่าเป็นได้แค่เพื่อน ฉันขอถอนคำพูดทั้งหมด"พูดจบ โดยไม่เปิดโอกาสให้คนใต้ร่างได้ประท้วงหรือตั้งตัว กันก็ก้มลงมอบจูบ