รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS4 (NC25++)

ตอนที่  1

กินเหล้าทุกวันเลยดีไหม

แสงไฟตามทางเดินเข้าหอพัก ส่องให้เห็นร่างเพรียวระหงในชุดพนักงานโรงงาน นิษ สาวโรงงานผิวขาวหุ่นแซ่บ ถอนหายใจทิ้งด้วยความล้าสะสมจากการยืนหน้าไลน์ผลิตมาตลอดทั้งวัน ระยะทางแค่ไม่ถึงสามร้อยเมตรจากหน้าโรงงานถึงหอพักชั้น 3 เดินสบาย ๆ แต่พอเลิกงานขากลับ กลับรู้สึกไกลกว่าทุกที

เสียงปลดล็อกประตูห้องพักขนาดกะทัดรัดดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นฉุนของสุราขาว และกับแกล้มรสจัดที่ลอยมากระทบจมูก ภาพตรงหน้าคือ พงษ์ สามีของเธอ และ กาน เพื่อนสนิทของเขาที่ดื่มกันกลางห้อง

"พี่... คืนนี้มีเข้ากะไม่ใช่เหรอ ทำไมมานั่งดื่มกันแบบนี้ล่ะ" นิษเอ่ยถามพลางวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะไม้

"ฉลองนิดหน่อยน่ะนิษ ไอ้กานมันถูกหวย" พงษ์ตอบเสียงอ้อแอ้ ใบหน้าแดงก่ำจากการดื่ม

 "กินนิดเดียวไม่เมาหรอก พี่ไหว เดี๋ยวอาบน้ำก็ไปเข้ากะได้แล้ว"

"จ้า ๆ... พี่กานถูกเยอะเลยเหรอจ๊ะ ถึงได้มาเลี้ยงกันเยอะขนาดนี้"

นิษหันไปส่งยิ้มให้แขกผู้มาเยือน และนั่นเป็นจังหวะที่สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ร่างของ กาน อย่างเลี่ยงไม่ได้

กาน หนุ่มโรงงานเพื่อนผัว ดูโดดเด่นจนน่ามอง แม้ว่าทั้งกานและพงษ์จะมีรูปร่างล่ำสัน สูงใหญ่ พิมพ์นิยมหนุ่มโรงงานด้วยกันทั้งคู่ แต่สิ่งที่ทำให้กานแตกต่างอย่างสิ้นเชิงคือใบหน้าคมคาย ผิวพรรณที่ดูสะอาดสะอ้าน และดวงตาที่มีแววขี้เล่นตลอดเวลา จนเพื่อนพนักงานสาว ๆ หลายคนแอบมองตามเสมอ

พอนึกเทียบกับคนข้าง ๆ... นิษก็ได้แต่ลอบถอนใจ พงษ์สามีของเธอ แม้จะยังมีช่วงไหล่ที่กว้างและหุ่นที่ดูบึกบึนไม่แพ้กัน แต่ใบหน้าของเขากลับดูทรุดโทรมกว่าวัย ผิวพรรณกร้านดำจากการไม่ใส่ใจดูแลตัวเอง ทำให้ดูแก่กว่ากานหลายปี ใครจะเชื่อว่าสมัยจีบกันใหม่ ๆ พงษ์เคยหล่อเหลาไม่แพ้ใคร แต่กาลเวลาและความขี้เกียจทำให้เขากลายเป็นชายหน้าตาซึมกะทือ

ไม่ใช่แค่หน้าตาที่เปลี่ยนไป เธอรู้ดีกว่าใครว่าเรื่องบนเตียงของพงษ์ก็ถดถอยลงตามไปด้วย แม้หุ่นจะยังดูไหว แต่เรื่องบนเตียงกลับไร้เรี่ยวแรง หลายครั้งที่พยายามจะจุดไฟรัก พงษ์มักจะจบลงด้วยความเหนื่อย และเสร็จสมอารมณ์หมายเพียงลำพัง ทิ้งให้นิษนอนมองเพดานด้วยความรู้สึก ค้างคาและไม่เต็มอิ่มมานานนับเดือน

"ถูกไม่เยอะหรอกครับนิษ พอซื้อเหล้ามาฝากไอ้พงษ์ได้สองสามขวดนั่นแหละ" กานตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์ สายตาของเขาจ้องมองนิษกลับมาเนิ่นนานกว่าปกติ จนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบตาไปก่อน

นิษเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอนเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อมฝุ่นจากโรงงานมาทั้งวัน เธอหยิบผ้าขนหนูผืนคุ้นมือขึ้นมาพันกาย หมิ่นเหม่โชว์หัวไหล่มนและผิวเนียนละเอียดที่เพิ่งพ้นจากชุดพนักงาน

เมื่อเดินออกมาที่โซนซักล้างด้านหลังหอพักเพื่อจะเข้าห้องน้ำ เธอก็พบว่าประตูถูกปิดล็อกไว้ มีเสียงสายน้ำกระทบถังดังรอดออกมา

‘ไม่พงษ์ก็พี่กานคงเจ้าอยู่’ นิษคิดในใจพลางยืนกอดอกรอประตูปิดสนิท

ไม่นานนัก เสียงกลอนประตูดัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมา ไม่ใช่พงษ์สามีของเธอ แต่เป็น กาน ที่อยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน มีเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่งที่สวมไว้ลุ่ม ๆ ดอน ๆ หยดน้ำเกาะพราวบนแผงอกกว้างที่ดูแน่นตึงตามประสาหนุ่มโรงงานวัยฉกรรจ์

ทั้งสองสบตากันในระยะประชิดจนนิษสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายเขา

"อ้าว... นิษ จะมาอาบน้ำเหรอ" กานเอ่ยถาม เสียงของเขาพร่าลงเล็กน้อย สายตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเป็นประกายหวานเยิ้มด้วยฤทธิ์เหล้าขาวที่เขาส่งกลิ่นคลุ้งออกมา

"จ้าพี่... อืมหือ กลิ่นเหล้าคลุ้งเลย จะไปทำงานกันไหวไหมเนี่ย" นิษย่นจมูกใส่พลางขยับถอยหลังนิดๆ

"ไหวสิ... แค่นี้สบายมาก" กานตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปาก เขาจงใจเบี่ยงตัวออกช้าๆ เพื่อเปิดทางให้หญิงสาวเข้าห้องน้ำ

ทว่าในจังหวะที่นิษกำลังจะเดินสวนเข้าไป กานกลับขยับตัวเข้าหาอย่างแนบเนียน สายตาคมกริบจ้องเขม็งลงไปที่ขอบผ้าขนหนูซึ่งพันรัดเต้าทรวงของเธอไว้แน่นจนเห็นเนินเนื้อขาวนวลเด่นชัดหยาดหยดด้วยหยาดเหงื่อบางๆ

ความใกล้ชิดที่มากเกินจำเป็นทำให้ใจของนิษเต้นระรัว เธอรู้สึกได้ถึงสายตาจาบจ้วงของเพื่อนสามีที่มองลงมาอย่างไม่ปิดบัง... และมันช่างต่างจากสายตาของพงษ์ที่มองเธอเหมือนของตายเหลือเกิน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ นิษจัดการพันผ้าขนหนูผืนเดิมเดินกลับเข้าห้องนอน แต่ก่อนจะปิดประตู เธออดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกมามองสองหนุ่มที่ยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม

"พอได้แล้วมั้งพี่กาน พี่พงษ์... เดี๋ยวก็ไปเข้ากะกันไม่ไหวหรอก" นิษเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงตามประสาเมีย แต่สายตาเธอกลับเผลอไปสบกับดวงตาฉ่ำปรือของกานเข้าอีกจนได้

"อืม ๆ... ไหว ๆ นิษไปนอนเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง" พงษ์ตอบเสียงอ้อแอ้พลางโบกมือไล่ส่ง ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองร่างเมียตัวเองที่อยู่ในชุดนอนบางเบา

นิษถอนหายใจทิ้งเบา ๆ ก่อนจะปิดประตูห้องนอนทิ้งตัวลงบนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดซีรีส์ดูเพื่อฆ่าเวลาและความฟุ้งซ่านในใจ 

เสียงหัวเราะและบทสนทนาชายฉกรรจ์ดังแว่วลอดผ่านรอยแตกของประตูเข้ามาเป็นระยะ จนกระทั่งสติของเธอก็ค่อย ๆ ดับวูบไปพร้อมกับเนื้อเรื่องในจอที่ยังดำเนินอยู่...

เฮือก!

นิษสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งกลางดึก เธอคลำหามือถือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาดูเวลา

01:15 น.

"ตีหนึ่งกว่าแล้วเหรอเนี่ย..."

นิษพึมพำกับตัวเองด้วยความงัวเงีย ความเงียบเชียบปกคลุมไปทั่วหอพัก มีเพียงเสียงพัดลมตัวเก่าที่ส่ายไปมาดัง

 เธอหยัดกายลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนเสื้อนอนตัวบางรั้งขึ่นมา ก่อนจะตัดสินใจแง้มประตูห้องนอนออกมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าสองหนุ่มออกไปทำงานกันแล้ว

ทว่านอกห้องนอนกลับมืดสนิท แสงไฟจากหน้าต่างทางเดินส่องเข้ามาไม่ถึงจุดที่เธอยืนอยู่ นิษต้องขยี้ตาเพ่งมองด้วยความสงสัยว่าพงษ์เมาจนไปทำงานไหวจริงไหม เธอเริ่มใช้มือเรียวคลำไปตามผนังปูนเย็นชืดเพื่อจะไปให้ถึงสวิตช์ไฟกลางห้อง

ในจังหวะที่เดินผ่านโซฟาไม้ตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง...

"อุ๊ย!"

ปลายเท้าของเธอไปสะดุดเข้ากับร่างหนาที่นอนทอดกายอยู่บนโซฟา นิษชะงักกึก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

"พี่พงษ์... เห็นไหม บอกแล้วว่าอย่ากินเยอะ เมาจนไปทำงานไม่ไหวล่ะสิ"

เธอเอ็ดเบา ๆ ในความมืด มือเล็กเอื้อมลงไปคลำไล่ตั้งแต่อุ้งเท้าหนาขึ้นมาตามท่อนขาที่แน่นตึง 

ท่อนขาแข็งแกร่งขนาดนี้ สามีเธอแน่นอน’ นิษนึกในใจ ส่วนกาน... เพื่อนสนิทคนนั้นคงจะไปเข้ากะตามปกติแล้ว ทิ้งให้ไอ้เสือสำอางของเธอนอนอืดอยู่ตรงนี้

มือบางคลำไต่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ ตามแนวขาที่สวมเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ผ้าเนื้อบาง จนกระทั่งนิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับบางอย่างที่ดุนดันผ้าออกมาเป็นลำแข็งขึง

"เอ๊ะ..." นิษนิ่งขึงไปครู่หนึ่ง ความร้อนผ่าวแล่นปราดไปทั่วฝ่ามือเมื่อสัมผัสได้ถึงแท่งเนื้อ ที่ตั้งชันสู้มืออย่างผิดปกติ ไม่น่าเชื่อเลยว่าพงษ์ที่มักจะอ่อนปวกเปียกยามอยู่บนเตียง พอเมาเข้าหน่อยกลับแข็งขึงได้ขนาดนี้

"ปกติไม่แข็งขนาดนี้นี่นา... แต่ตอนเมานี่แข็งจัดเลยนะพี่พงษ์"

เธอพึมพำกับความมืดพลางอมยิ้มบางๆ มือที่เคยสั่นเทาเริ่มมีความกล้า เธอควานหาขอบกางเกงบ๊อกเซอร์แล้วสอดมือเข้าไปสัมผัสกับความร้อนระอุนั้นอย่างเต็มรัก

"บ้าจริง... ฤทธิ์เหล้าขาวหรือไงนะ ทั้งแข็งทั้งพองใหญ่ขนาดนี้ รู้งี้ฉันให้พี่กินเหล้าทุกวันเลยดีไหม"

นิษขยับมือกำรวบส่วนกลางลำที่ใหญ่โตจนล้นมือ ความตื่นเต้นทำให้เธอลืมที่จะเปิดไฟ