All Chapters of AUDITION FOR HER BED: Chapter 11 - Chapter 20

35 Chapters

BOARD STRIKES

VANCE TOWER. 9:03 AM. 52nd Floor Boardroom.Dalawampu't apat na oras pa lang ang nakakalipas simula nung niyanig ko ang buong bansa sa deklarasyong: "He’s mine." Dalawampu't apat na oras simula nung pinili ako ni Gabriel sa harap ni Scarlet, sa harap ng lahat.At dalawampu't apat na oras lang din ang kinailangan para mag-alburoto ang labindalawang matandang buwaya sa harap ko—ang Board of Directors na akala nila ay pag-aari nila ang bawat hininga ko."Ms. Francisco, you are completely out of line!" Ang boses ni Chairman Uy ay parang kulog na gumasgas sa katahimikan ng silid. Namumula ang kaniyang mukha, ang mga ugat sa leeg ay tila puputok na. Para siyang lolo kong malapit nang ma-stroke sa sobrang galit."Public display of affection with a... a delivery boy? Our stocks plummeted by 18% overnight! The investors are panicking, the brand is tarnished, and the board demands his immediate removal. Effective now!" dagdag niya habang dinuduro ang pinto.Nanatili akong tahimik. Nakaupo ako s

HONEYMOON IN TONDO

Tondo, Manila. 7:00 PM. Tatlong araw matapos ang "The Board Strikes Back".Wala nang Board of Directors na nagbabantay sa bawat galaw namin. Wala nang mga frozen accounts na naglilimita sa kakayahan kong gumalaw. Higit sa lahat, wala na ang malamig na kontratang nagdidikta kung kailan at paano kami dapat mag-ibigan.May 2.4 bilyong piso na bumalik sa kaban ng Vance Industries, pero ngayong gabi, wala kaming dala kahit isang kusing mula sa perang 'yun.Dahil ang sabi ni Nosgel: "Kung honeymoon, dapat authentic. Walang credit card. Walang bodyguard. Walang limampung milyong piso sa bulsa."Kaya ngayon, heto kami. Sa gitna ng Tondo. Sa pinakamalaking slum sa Maynila. Sa lugar kung saan nagsimula ang lahat para sa akin."Nakakainis ka talaga," bulong ko habang maingat na humahakbang sa putikan. Hinihila niya ako sa isang makitid at madilim na eskinita na tanging mga pira-pirasong bumbilya lang ang nagbibigay ng liwanag."Amoy basura. Amoy baha. Amoy... bahay," dugtong ko.Ngumisi si Nosge

THE BOARD STRIKES BACK

Alas-diyes na ng umaga nang makalabas kami ng Tondo. Ang ingay, usok, at init ng siyudad ay tila ibang mundo kumpara sa payapang sandaling naranasan namin sa loob ng lumang bahay. Magkahawak-kamay pa rin kami ni Nosgel habang naglalakad patungo sa pangunahing kalsada. Wala kaming kotseng sundo, walang humihintay na sasakyan. Tulad ng sinabi niya—tayo lang.Sumakay kami ng pampublikong jeep. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang umupo sa matigas na upuan, dikit-dikit sa ibang pasahero, at hawak ang nakawagay na baras sa itaas. Hindi siya nagreklamo. Hindi siya yumukod o nagkunwaring mas mataas siya sa iba. Sa halip, ang kaniyang mga mata ay puno ng pagkamangha at kapayapaan.Habang tumatakbo ang sasakyan, sumandal siya sa aking balikat.“Alam mo,” panimula niya nang mahina, sapat para ako lang ang makarinig. “Sa lahat ng limosina, pribadong eroplano, at mamahaling sasakyan na nasakyan ko… ito ang pinakamagandang biyahe ko.”“Dahil?” tanong ko habang nilalaro ang kaniyang mga daliri.“

HANDA

Ang sigawan at palakpakan ng mga empleyado ay tila walang katapusan. Ang dating tahimik at seryosong pasilyo ng Vance Industries ay napuno ng buhay at kagalakan. Para sa kanila, hindi lamang ito ang pagbabalik ng kanilang Pangulo—ito ay ang pagbabalik ng pag-asa. Ang pag-asa na sa wakas, ang kumpanyang ito ay tatakbo nang may katarungan at katapatan. Nasa bisig pa rin ako ni Nosgel. Ang init ng kanyang katawan, ang tibok ng kanyang puso, at ang higpit ng kanyang yakap ay patunay na hindi ito panaginip. Totoo ito. Malaya na kami. Wala nang kadena. Wala nang nakasulat na mga batas na pipigil sa aming pagmamahalan. Dahan-dahang humiwalay si Nosgel sa aking pagkakayakap, ngunit hindi niya binitawan ang aking kamay. Mahigpit pa rin ang hawak niya, na parang sinisigurong kahit anong mangyari, hinding-hindi kami maghihiwalay. Tumingin siya sa mga empleyadong nakapaligid, at ang kanyang mukha na kanina lamang ay puno ng matigas na awtoridad, ay napalitan ng ngiting puno ng init at pagmamaha

PAPAG NG TONDO

Tondo, Manila. 1:23 AM. Walang aircon. Walang malalambot na kumot na galing sa ibang bansa. Walang bantay sa labas ng pinto. May amoy baha, amoy tuyong isda… at amoy na si Gabriel lang. Hindi ako sanay sa ganitong buhay. Sanay ako sa mga kumot na pinakamahusay ang kalidad. Sanay ako sa tirahan na napakatahimik, kahit may sumabog na bomba sa labas ay hindi mo maririnig. Dito sa papag na ito, bawat huni ng aso sa kalsada, bawat busina ng jeep, bawat yabag ng taong dumadaan, dinig na dinig ko. Ngunit sa kabila ng lahat ng ingay at hirap… hindi ako galit. Kasi sa tabi ko, nakahiga si Gabriel. Nakasuot siya ng lumang damit na may butas na sa balikat. Ang shorts niya ay ilang beses nang nilabhan at kupas na. Walang relos sa kamay, walang mamahaling palamuti, walang mataas na titulo. Si Gabriel lang. Yung Gabriel na kinagat ko sa daliri kanina dahil inagaw at kinain niya ang paborito kong peach mango pie. Yung Gabriel na tumawa nang malakas at walang pakialam noong madulas ako sa

MAGKASAMA HARAPIN

Ang sikat ng araw sa Tondo ay hindi malambot o marangya tulad ng sa mga mataas na gusali ng Maynila. Ito ay mainit, matapang, at tumatagos kahit sa maliliit na siwang ng mga bubong. Ngunit sa araw na iyon, para kay Nosgel at Gabriel, ang liwanag na iyon ay tila may dalang bagong simula. Magkahawak-kamay silang naglakad sa makipot na kalsada, pinapansin ng mga kapitbahay na matagal nang nakakakilala kay Gabriel.Marami ang nagtaka. Paano nakasama ng isang simpleng lalaki mula sa kanilang lugar ang isang babaeng may tindig at anyong tila hindi nababagay sa kapaligiran ng Tondo? Ngunit sa tuwing titingnan nila ang mga mata ng dalawa, makikita nila ang isang bagay na hindi mabibili ng salapi—ang kapayapaan na matagal na nilang hinahanap.Pagbalik nila sa maliit na bahay, agad na inayos ni Nosgel ang mga gamit sa abot ng kanyang makakaya. Hindi siya sanay sa mga kasangkapan na simple lamang, ngunit sa bawat galaw niya, nararamdaman niya ang kakaibang ginhawa. Wala ang mga lihim na utos, wa

MASAMANG PLANO

Sa kabilang panig ng Maynila, sa mataas na palapag ng Vance Tower Industry, ang hangin ay hindi sariwa kundi mabigat at puno ng lihim na galit. Habang masaya at payapa ang mga sandaling pinagsasaluhan nina Nosgel at Gabriel sa Tondo, dito sa loob ng malalawak na silid-opisina, may mga taong nagpaplano ng pagbagsak ng lahat ng kanilang itinatag. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa ang Direktor na si Donato Vance—matandang may matatalim na mata at mukhang laging seryoso, na matagal nang humahawak ng malaking kapangyarihan sa kumpanya. Sa kanyang tabi ay ang mga miyembro ng Lupon ng mga Direktor, mga lalaking bihasa sa pagbilang ng kita at paghahanap ng butas sa anumang desisyon. Sa kanilang harapan ay nakalatag ang mga ulat, ngunit hindi ang mga ulat tungkol sa kita o pag-unlad, kundi mga impormasyon tungkol sa kung saan at kung sino ang kasama ngayon ng kanilang Ceo. “Ang balita ay totoo,” panimula ni Donato, ang kanyang boses mababa ngunit tumatagos sa buong silid. “Nakita ng aming mga

LUHA NG KAHINAAN

Doon, sa gitna ng tahimik at madilim na sulok ng kanilang munting tahanan sa Tondo, sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nakita ni Nosgel ang kanyang sarili na umiiyak. Hindi ito ang mga luha ng kahinaan na laging kinatatakutan ng mga nasa paligid niya. Hindi rin ito ang mga luha ng pagkabigo sa negosyo o pagkawala ng isang kasunduan. Ang mga luhang gumuguhod sa kanyang mga pisngi ay mainit, mabigat, at puno ng lahat ng bigat na matagal na niyang pasan—mula pa noong siya ay bata pa, hanggang sa araw na itinalaga siyang maging pinuno ng isang imperyo. Niyakap niya nang mahigpit si Gabriel, halos ipitin ito sa kanyang dibdib na tila ba sa bawat segundong lumilipas ay may panganib na dumating upang agawin ang taong nagbigay sa kanya ng tunay na dahilan upang huminga nang maluwag. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang ipinapahid ang palad sa likod ng binata, na parang sinisiguro sa kanyang sarili na totoo ito, na hindi siya nananaginip lamang. Naramdaman naman ni Gabriel ang

CO- CEO

Tahimik ngunit puno ng diin ang pagbubukas ng malalaking pinto ng silid ng pagpupulong sa ika-35 palapag ng Vance Tower Industry. Ang karaniwang tahimik at pormal na lugar ay tila may bigat na bumabalot sa hangin—mabigat, mainit, at puno ng hindi nasasabing galit at pagtataka. Sa harap ng mahabang mesa na gawa sa mamahaling kahoy at salamin, doon pumuwesto si Nosgel Jademara Francisco. Ang kanyang tindig ay tuwid, ang kanyang mga balikat ay matatag, at sa kanyang mga mata ay wala na ang dating pag-aalinlangan o takot na madalas niyang ipakita noon. Sa kanyang kanang tabi, sa pwestong matagal nang itinuturing na eksklusibo at para lamang sa nag-iisang pinuno ng imperyo, ay umupo si Gabriel. Sa unang pagkakataon sa kasaysayan ng kumpanya, may dalawang upuan sa pinakatuktok—at sa isa rito ay naroon ang lalaking ilang linggo pa lamang ang nakalipas ay tinitingnan lamang bilang isang simpleng tagahatid mula sa Tondo. Umupo na si Gabriel nang may kapanatagan. Hindi siya yumuko o nagpakit

BINGIT NG KAMATAYAN.

Sa likod ng makikinang na ilaw ng Vance Tower, kung saan ang kapangyarihan at kayamanan ay tila walang katapusan, nabubuo ang isang alyansang itinatag sa galit, inggit, at pagnanais na sirain ang kung ano ang itinuturing nilang mali. Sa isang pribadong silid sa itaas na palapag, malayo sa paningin ng mga empleyado at mga miyembro ng lupon, nagkita ang dalawang taong parehong may matinding dahilan upang gustong mawala si Gabriel—si Scarlet, ang babaeng matagal nang inaasahang mapapangasawa ni Nosgel, at si Donato Vance. Matagal nang kumukulo ang galit sa puso ni Scarlet. Mula pa noong malaman niyang pinalitan siya ng isang lalaking galing sa laylayan ng lipunan, nadama niyang ang kanyang kinabukasan at katayuan ay biglang inagaw sa kanya. Lumaki siyang sinabihan na siya ang magiging Reyna ng imperyong ito, ngunit sa isang iglap, ang lahat ng kanyang paghahanda ay naging walang kabuluhan. At si Donato naman, na nakita ang kanyang mga plano na gumuho matapos italaga si Gabriel bilang C

1 2 3 4

SCAN CODE TO READ ON APP