《AUDITION FOR HER BED》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

Tondo, Manila. 7:00 PM. Tatlong araw matapos ang "The Board Strikes Back".Wala nang Board of Directors na nagbabantay sa bawat galaw namin. Wala nang mga frozen accounts na naglilimita sa kakayahan kong gumalaw. Higit sa lahat, wala na ang malamig na kontratang nagdidikta kung kailan at paano kami dapat mag-ibigan.May 2.4 bilyong piso na bumalik sa kaban ng Vance Industries, pero ngayong gabi, wala kaming dala kahit isang kusing mula sa perang 'yun.Dahil ang sabi ni Nosgel: "Kung honeymoon, dapat authentic. Walang credit card. Walang bodyguard. Walang limampung milyong piso sa bulsa."Kaya ngayon, heto kami. Sa gitna ng Tondo. Sa pinakamalaking slum sa Maynila. Sa lugar kung saan nagsimula ang lahat para sa akin."Nakakainis ka talaga," bulong ko habang maingat na humahakbang sa putikan. Hinihila niya ako sa isang makitid at madilim na eskinita na tanging mga pira-pirasong bumbilya lang ang nagbibigay ng liwanag."Amoy basura. Amoy baha. Amoy... bahay," dugtong ko.Ngumisi si Nosge

Ang sigawan at palakpakan ng mga empleyado ay tila walang katapusan. Ang dating tahimik at seryosong pasilyo ng Vance Industries ay napuno ng buhay at kagalakan. Para sa kanila, hindi lamang ito ang pagbabalik ng kanilang Pangulo—ito ay ang pagbabalik ng pag-asa. Ang pag-asa na sa wakas, ang kumpanyang ito ay tatakbo nang may katarungan at katapatan. Nasa bisig pa rin ako ni Nosgel. Ang init ng kanyang katawan, ang tibok ng kanyang puso, at ang higpit ng kanyang yakap ay patunay na hindi ito panaginip. Totoo ito. Malaya na kami. Wala nang kadena. Wala nang nakasulat na mga batas na pipigil sa aming pagmamahalan. Dahan-dahang humiwalay si Nosgel sa aking pagkakayakap, ngunit hindi niya binitawan ang aking kamay. Mahigpit pa rin ang hawak niya, na parang sinisigurong kahit anong mangyari, hinding-hindi kami maghihiwalay. Tumingin siya sa mga empleyadong nakapaligid, at ang kanyang mukha na kanina lamang ay puno ng matigas na awtoridad, ay napalitan ng ngiting puno ng init at pagmamaha

Ang sikat ng araw sa Tondo ay hindi malambot o marangya tulad ng sa mga mataas na gusali ng Maynila. Ito ay mainit, matapang, at tumatagos kahit sa maliliit na siwang ng mga bubong. Ngunit sa araw na iyon, para kay Nosgel at Gabriel, ang liwanag na iyon ay tila may dalang bagong simula. Magkahawak-kamay silang naglakad sa makipot na kalsada, pinapansin ng mga kapitbahay na matagal nang nakakakilala kay Gabriel.Marami ang nagtaka. Paano nakasama ng isang simpleng lalaki mula sa kanilang lugar ang isang babaeng may tindig at anyong tila hindi nababagay sa kapaligiran ng Tondo? Ngunit sa tuwing titingnan nila ang mga mata ng dalawa, makikita nila ang isang bagay na hindi mabibili ng salapi—ang kapayapaan na matagal na nilang hinahanap.Pagbalik nila sa maliit na bahay, agad na inayos ni Nosgel ang mga gamit sa abot ng kanyang makakaya. Hindi siya sanay sa mga kasangkapan na simple lamang, ngunit sa bawat galaw niya, nararamdaman niya ang kakaibang ginhawa. Wala ang mga lihim na utos, wa

Doon, sa gitna ng tahimik at madilim na sulok ng kanilang munting tahanan sa Tondo, sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nakita ni Nosgel ang kanyang sarili na umiiyak. Hindi ito ang mga luha ng kahinaan na laging kinatatakutan ng mga nasa paligid niya. Hindi rin ito ang mga luha ng pagkabigo sa negosyo o pagkawala ng isang kasunduan. Ang mga luhang gumuguhod sa kanyang mga pisngi ay mainit, mabigat, at puno ng lahat ng bigat na matagal na niyang pasan—mula pa noong siya ay bata pa, hanggang sa araw na itinalaga siyang maging pinuno ng isang imperyo. Niyakap niya nang mahigpit si Gabriel, halos ipitin ito sa kanyang dibdib na tila ba sa bawat segundong lumilipas ay may panganib na dumating upang agawin ang taong nagbigay sa kanya ng tunay na dahilan upang huminga nang maluwag. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang ipinapahid ang palad sa likod ng binata, na parang sinisiguro sa kanyang sarili na totoo ito, na hindi siya nananaginip lamang. Naramdaman naman ni Gabriel ang

Sa likod ng makikinang na ilaw ng Vance Tower, kung saan ang kapangyarihan at kayamanan ay tila walang katapusan, nabubuo ang isang alyansang itinatag sa galit, inggit, at pagnanais na sirain ang kung ano ang itinuturing nilang mali. Sa isang pribadong silid sa itaas na palapag, malayo sa paningin ng mga empleyado at mga miyembro ng lupon, nagkita ang dalawang taong parehong may matinding dahilan upang gustong mawala si Gabriel—si Scarlet, ang babaeng matagal nang inaasahang mapapangasawa ni Nosgel, at si Donato Vance. Matagal nang kumukulo ang galit sa puso ni Scarlet. Mula pa noong malaman niyang pinalitan siya ng isang lalaking galing sa laylayan ng lipunan, nadama niyang ang kanyang kinabukasan at katayuan ay biglang inagaw sa kanya. Lumaki siyang sinabihan na siya ang magiging Reyna ng imperyong ito, ngunit sa isang iglap, ang lahat ng kanyang paghahanda ay naging walang kabuluhan. At si Donato naman, na nakita ang kanyang mga plano na gumuho matapos italaga si Gabriel bilang C