Semua Bab AUDITION FOR HER BED: Bab 1 - Bab 10

Vance Tower. Ang Pinakamataas na Palapag. 11:47 ng Gabi.Tahimik ang buong paligid. Ang buong palapag ay tila walang buhay, maliban sa mahinang huni ng makinang nagpapalamig ng hangin. Sa labas, ang lungsod ng BGC ay nagniningning na parang libo-libong bituin na bumagsak sa lupa—maganda, makinang, at puno ng pangarap. Ngunit sa loob ng silid na ito, tanging ang silid lamang ni Nosgel ang may ilaw. Mahina, malabo, at kulay pula—parang apoy na nag-aapoy ngunit hindi nagbibigay ng init, o tila dugong kumalat sa dilim.Nakatayo si Gabriel sa gitna ng silid. Nakasuot lamang siya ng itim na pantalon. Walang sapatos, walang medyas, at higit sa lahat—wala siyang suot na pang-itaas. Ang kanyang matipunong katawan ay nakalantad sa liwanag, ngunit sa kabila ng ganda ng kanyang hubog, pakiramdam niya ay hubad din ang kanyang dangal at pagkatao. Wala na akong pagmamalaki, bulong niya sa kanyang sarili. Kanina lamang ay pinirmahan niya ang kasunduan. Kanina lamang ay ipinagbili niya ang kanyang sar

Vance Tower. Penthouse. 6:00 PM.May nakahandang damit sa kama. Pagbukas ni Gabriel, nakita niya ang isang Armani tuxedo. Sa tabi nito ay may mga pilak na cufflinks na may nakaukit na inisyal: NJF."Magbihis ka na," utos ni Nosgel mula sa loob ng kanyang malaking walk-in closet. Kalmado ang boses niya pero may kakaiba rito. Hindi ito yung karaniwang malamig at matigas niyang utos. Parang... kinakabahan siya?Lumabas si Nosgel. Suot niya ang isang pulang damit na walang likod at may hiwa hanggang hita. May suot din siyang kwintas na gawa sa diyamante at nakapusod nang maayos ang kanyang buhok. Pero napansin ni Gabriel na nanginginig ang kamay niya habang naglalagay ng kolorete sa kanyang mga labi."Saan po tayo pupunta, Ma'am?" tanong ni Gabriel habang isinusuot ang kasuotan. Bagay na bagay ito sa kanya. Lalo siyang tumangkad at lalong gumwapo. Tumingin siya sa salamin at napaisip—mas lalo siyang mukhang... pag-aari ni Nosgel.Ngumiti si Nosgel pero hindi umabot hanggang sa kanyang mga

Boardroom KingVANCE TOWER. 10:00 AM. 52nd Floor Boardroom.Hindi pa man natutuyo ang mga luha ni Gabriel sa kanyang unan, tila sumabak na agad siya sa isang madugong giyera."This is unacceptable, Ms. Francisco!" sigaw ni Chairman Uy, isang 67-anyos na lalaki na tila kumakalembang na ang pustiso sa tindi ng galit. "Apatnapung porsyento ang ibinagsak ng stocks natin overnight dahil lang sa... sa... kabit mo!"Tahimik lang si Nosgel sa dulo ng mahabang mesa. Nakasuot siya ng isang black power suit, maayos ang pagkaka-bun ng buhok, at matapang ang kulay ng kanyang pulang lipstick. Pero ang kanyang mga mata? Malamig at tila handang pumatay.Nasa tabi niya si Gabriel—ang lalaking dahilan ng gulo. Nakasuot lang ito ng hoodie, shorts, at tsinelas. Halatang kagigising lang at may hawak pang tasa ng kape. Literal na "kaka-iyot lang" look na tila nananadya sa harap ng mga elitista."He's not a kabit," malamig na tugon ni Nosgel. Tinulak niya ang folder ng stock report palayo sa kanya. "He's Ga

Chapter 8 VANCE TOWER • 2:00 PM • Lobby 48 hours pa lang ang nakakalipas simula nung naghalikan sila sa harap ng buong mundo. 48 hours pa lang simula nung sinabi ni Nosgel: “He’s the delivery ng puso ko.” Ngayon, stabilized na ang stocks. Tumahimik na ang board. Pero may bagong gulo na dumating. “Ms. Francisco, may babae sa lobby. Sabi niya... ex siya ni Mr. Hawthorne,” bulong ni Atty. Reyes sa earpiece ni Nosgel. Nasa 60th floor si Nosgel, nakaupo sa edge ng kanyang mesa. Ang kanyang mga paa ay nakapatong sa dibdib ni Gabriel na kasalukuyang nakahiga sa carpet. Si Gabriel? Nakapikit ang mga mata. Kakauwi lang niya galing sa anim na oras na "board war." Pagod siya, pero bakas sa mukha na masaya siya. “Pangalan?” tanong ni Nosgel. Kalmado lang ang boses niya, pero humigpit ang kapit ng mga daliri niya sa buhok ni Gabriel. “Scarlet Madrigal.” Tila tumigil ang mundo ni Gabriel. Bigla siyang nagdilat at bumangon. “Scarlet?” Ngumisi si Nosgel. Hindi siya galit, hindi

CHAPTER 10 POV: GABRIEL HAWTHORNE VANCE TOWER • 60th Floor • 2:17 PM Hindi ako dapat nandito. Dapat ay nasa sahig ako ng penthouse, tulog pa, at naliligalig sa amoy ng kape at amoy ni Nosgel sa unan. O kaya naman ay nasa Tondo, nagdedeliver ng Jollibee sa gitna ng ulan, habang si Scarlet ay naghihintay sa akin na may dalang SkyFlakes na "cake." Pero wala na lahat ng ’yun. Ngayon, nasa ika-animnapung palapag ako ng gusaling pagmamay-ari ng babaeng bumili sa akin. Ngayon, nakaluhod sa harap ko ang babaeng minahal ko nang sagad. At sa likod ko, naroon si Nosgel—ang kamay niya ay nakapatong sa balikat ko, parang bumubulong: “Hawakan mo ako. Hindi ka mag-isa.” At sa gitna ng lahat ng ito... si Scarlet, umiiyak. Unang Tingin Pumasok siya na parang isang multo mula sa nakaraan. Naka-white linen dress. Amoy asin, amoy araw, amoy Siargao. Wala na ang mga tubo sa ilong at ang maputlang balat na halos buto na lang ang natitira. Healthy siya. Masaya siya. Isang taon na pala s