《AUDITION FOR HER BED》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

Sa loob ng pribadong silid sa pinakamataas na palapag ng ospital, kung saan tanging ang mahinang ilaw at ang mahinang tunog ng mga makina ang naririnig, nakaupo si Nosgel sa tabi ng kama. Siya ang babaeng kilala sa buong Maynila bilang matatag, walang kinikilingan, at tila hindi natitinag ng anumang pagsubok — ang makapangyarihang CEO ng Vance Tower Industry. Ngunit sa sandaling ito, ang kanyang matatalim na mga mata ay nakapako sa maputlang mukha ng lalaking mahal niya: si Gabriel. Nakahiga ito, mahimbing na natutulog, ngunit may bakas pa rin ng matinding paghihirap sa kanyang anyo. Ang mga bendaheng nakabalot sa kanyang tagiliran ay tila mga selyo ng kalupitang dinanas niya, at sa bawat pagtingin ni Nosgel dito, lalong umiinit ang dugong dumadaloy sa kanyang mga ugat. Ang takot na naramdaman niya kanina — noong hawak niya ang katawan ni Gabriel na basâ sa sariling dugo at halos hindi na humihinga — ay napalitan na ngayon ng isang bagay na mas malalim at mas mapanganib: isang matin

Lumipas ang dalawang linggo mula noong masugatan si Gabriel, at sa bawat araw na lumilipas, unti-unting nababalik ang kanyang lakas at kulay. Ang dating maputlang mukha ay unti-unting bumalik sa dating sigla, at ang mahinang paghinga ay napalitan na ng malalalim at matatag na hininga. Ngunit kahit na lumalabas na mabuti ang kanyang kalagayan, hindi pinayagan ni Nosgel na umuwi muna sila sa dating munting bahay sa Tondo. Sa halip, dinala niya ito sa kanyang malawak at ligtas na Penthouse na matatagpuan sa pinakamataas na palapag ng isang pribadong gusali, malayo sa mata ng publiko at mahirap abutin ng sinumang may masamang balak. Dito, sa gitna ng katahimikan at ginhawa, nagsimula ang tunay na paghilom ni Gabriel. “Dahan-dahan lang, huwag mong pilitin ang sarili mo,” paalala ni Nosgel habang inaalalayan si Gabriel na umupo nang tuwid sa malambot na kama. Ang kanyang mga kilos ay puno ng pag-iingat, tila hawak niya ang pinakamahalagang hiyas sa buong mundo. Upang masiguro na walang k

Lumipas ang tatlong araw mula noong madala si Gabriel sa ospital, at unti-unti ng bumabalik ang kanyang malay at lakas. Bagama’t marami pa ring pasa ang kanyang katawan at mahina pa ang kanyang mga galaw, ang kanyang mga mata ay muling nagliliwanag—hindi na puno ng sakit, kundi ng pag-unawa sa naging desisyon ng taong mahal niya. Sa tuwing gigising siya, laging nasa tabi niya si Nosgel. Hindi na suot ng babae ang kanyang karaniwang kasuotang pormal at puno ng awtoridad; pinalitan niya ito ng simpleng damit, at ang kanyang mukha ay wala na ang dating bigat ng mga gawain sa kumpanya. Sa halip, may kapayapaang nakaukit dito—isang kapayapaang dala ng kanyang tapat na pangako. Isang umaga, habang dahan-dahang pinapakain ni Nosgel si Gabriel ng mainit na sabaw, nagsalita ang binata sa mahina ngunit malinaw na boses. “Totoo ba ang sinabi mo… na iiwan mo na ang lahat ng iyon?” tanong niya, habang nakatingin nang diretso sa mga mata ni Nosgel. “Ang Vance Tower, ang iyong posisyon, ang lahat

Lumipas pa ang isa pang taon—dalawang taon na mula noong napagpasyahan nina Nosgel na iwan pansamantala ang ingay ng siyudad at mamuhay nang simple sa paanan ng bundok. Sa loob ng panahong iyon, hindi lamang sila nakapagpahinga at nakalayo sa panganib; natuklasan din nila ang tunay na halaga ng buhay at ang lalim ng kanilang pagmamahalan. Ngunit habang payapa ang kanilang buhay sa probinsya, hindi tumigil ang pag-usad ng mga pangyayari sa Vance Industries. Sa ilalim ng pamamahala nina Veronica Ruisini, Novalee, at Persophene, unti-unti itong naging mas matatag, mas malawak, at mas marangal ang pangalan. Tinanggal nila ang lahat ng bulok na sistema, pinalitan ang mga tiwaling tauhan, at ibinalik ang tiwala ng mga mamumuhunan at ng mga manggagawa. Ang kumpanyang dating nababalot ng intriga at tunggalian ay naging huwaran ng maayos at makatarungang pamamalakad. At sa paglipas ng panahon, naramdaman nina Nosgel at Gabriel na handa na silang bumalik—hindi dahil nagnanais muli ng kapangya

Sa mga plano ng kasal, marami ang nagmungkahi ng malalaking simbahan, marangyang bulwagan, o mga tanawing kilala ng buong bansa. Ngunit pareho ang naging desisyon nina Nosgel at Gabriel: ibalik ang lahat sa pinakasimpleng anyo, sa lugar kung saan nagsimula ang kanilang kwento. Idinaos ang seremonya sa isang maliit at lumang simbahan sa puso ng Tondo — ang lugar kung saan unang nagtagpo ang kanilang mga landas, kung saan nabuo ang kanilang samahan sa kabila ng magkaibang mundo, at kung saan naramdaman nila ang tunay na kahulugan ng pagiging totoo sa sarili. Walang magagarang palamuti, walang mamahaling kagamitan, at walang mga kakaibang dekorasyon. Ang tanging ilaw ay ang liwanag ng araw na tumatagos sa maliliit na bintana, at ang tanging tunog ay ang mahinang himig ng mga awit ng panalangin. Simple lamang ang kanilang kasuotan. Si Nosgel ay nakasuot ng puting damit na hindi yari sa mamahaling tela, ngunit tahi nang maayos at malinis — sapat upang ipakita ang kanyang kagandahan n