All Chapters of อุ้มรักคาสโนว่า: Chapter 11 - Chapter 20

“ผู้หญิงก็ดีสิคะ ฟ้าชอบเด็กผู้หญิง แต่จะชายหรือหญิงก็ได้ทั้งหมดค่ะ ลูกนี่คะ”ว่าที่คุณแม่ยังสาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี“หนูฟ้าอารมณ์ดีแบบนี้อาค่อยหายห่วงหน่อย”“ฟ้าขอบคุณอาหมอมากนะคะที่เป็นห่วงฟ้า ฟ้าจะดูแลตัวเองและลูกในท้องให้ดีที่สุดค่ะ อาหมอไม่ต้องห่วงนะคะ”ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นของว่าที่คุณแม่ ทำให้แพทย์หญิงวันดีค่อนข้างคลายกังวลลง“จ้ะ... แล้วนี่ฟ้าจะไปไหนต่อ ทานข้าวกลางวันกับอาก่อนไหม”“พอดีฟ้ามีนัดค่ะ ไว้โอกาสหน้าฟ้าขอเป็นเจ้ามือนะคะ”จริง ๆ เธอไม่ได้มีนัดกับใคร แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ อยากกลับไปพักผ่อนมากกว่าเลยปฏิเสธคุณหมอคนสวยไปเช่นนั้น“ได้จ้ะ”“ฟ้าขอตัวเลยนะคะ”หญิงสาวบอกพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ ก่อนลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปรับยาที่เคาน์เตอร์ด้านห้า ซึ่งพยาบาลจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วนพจิราจอดรถเรียบร้อย ก็จัดการเตรียมของที่จะต้องเอาลงจากรถ แล้วไปยังลิฟต์ขึ้นห้องครู่หนึ่งประตูลิฟต์ก็เปิดออก ห้องของอยู่ชั้นบนสุด และมุมในสุดซึ่งเป็นห้องที่ดีที่สุดของคอนโดนี้เมื่อเดินถึงห้อง มือเรียวหยิบเอาคีย์การ์ดเสียงเข้าช่องสำหรับสอดคีย์การ์ดอย่างทุลักทุเล ด้วยเพราะของที่ถือมาค่อนข้

ศิวัฒน์ค่อย ๆ บดริมฝีปากอย่างแผ่วเบาก่อนจะทวีความหนักหน่วง ร้อนรุ่มและลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับดันร่างนพจิราติดผนังห้อง และใช้ลำตัวแข็งแรงของตัวเองกดร่างบางไว้ไม่ให้ดิ้นหนีมือข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางไว้ ส่วนอีกข้างกระชากดึงเอาชุดที่ร่วงหล่นไปอยู่รอบเอวบาง เพียงครู่เดียวชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวก็ลงไปกองอยู่กับพื้นห้อง เหลือเพียงชุดชันในลูกไม้ผ้าเนื้อดีจากแบรนด์ดังสองชิ้นเท่านั้นสติของนพจริรากลับมาอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปไปทั่วร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวของตัวเอง‘ไม่มันต้องไม่มีอีก มันต้องไม่เกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำอีกครั้ง’หญิงสาวคิดได้เช่นนั้นก็รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีในตอนนี้ผลักดันร่างใหญ่ให้พ้นจากตัว ศีรษะเล็กส่ายไปมาเพื่อให้พ้นพ้นจากริมฝีปากหนานุ่มชวนหลงใหลนั้นแต่ดูเหมือนทุกอย่างจะเพียงแค่ความคิดหรือเปล่า แท้จริงแล้วมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เพราะสู้แรงเขาไม่ไหว หรือว่าร่างกายตัวเองกบฏต่อความคิดกันแน่มือเล็กที่ควรจะต้องทำหน้าที่ผลักไสเขาให้ออกห่าง กลับกลายเป็นค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาโอบรัดลำคอเขาเอาไว้ ไม่พอยังเหนี่ยวรั้งเขาไว้อย่างกลัวเขาจะถอยหนีอีกด้วย“คิดถึงกันใช่ไหม

“อืมมม ...” นพจิราปล่อยเสียงครางอย่างพึงใจออกมาอย่างลืมอาย สองมือเหนี่ยวรั้งศีรษะเขาให้ปรนเปรอที่ยอดอกเธอแบบนี้ต่อไป ทว่าศิวัฒน์ขืนศีรษะตัวเองเอาไว้เล็กน้อย เพื่อให้ได้เห็นสีหน้าหญิงสาวในตอนนี้เธอพร้อมแล้ว พร้อมที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับเขาแล้วในตอนนี้แล้วจู่ ๆ ชายหนุ่มก็ผละออกจากร่างบางที่เขาทาบทับมาตั้งแต่เริ่มต้น ร่างเล็กถึงกับผวาและได้แต่มองหน้าเขาอย่างงุนงง‘ทำไมเขาถึงหยุด ทำไมเขาไม่ไปต่อ เธอทำผิดอะไร เขาไม่พอใจอะไร ทำไมจู่ ๆ ถึงผละหนีเธอแบบนี้’ ทว่าอีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เธอได้สงสัยนาน เขารีบทำให้เธอเห็นว่าที่เขาต้องถอยออกมาเพราะอะไร เพียงครู่เดียว เสื้อผ้าเขาก็ถูกปลดเปลื้องออกจนหมด“ผมไม่ได้ไปไหนครับคนดี ผมอยู่ตรงนี้ อยู่เพื่อทำให้คุณมีความสุข”สายตาที่ตัดพ้อของหญิงสาวบนเตียงมันชัดเจนมาก ชัดเจนจนเขารู้ว่าเวลานี้เธอกำลังคิดอะไร เขาจึงรีบบอกอย่างปลอบประโลมศิวัฒน์มองร่างที่นอนอ่อนระทวยอยู่กลางเตียงใหญ่อย่างสำรวจ สายตาเขาโลมเลียไปทั่วร่างก่อนลงไปทาบทับร่างเธออีกครั้ง“ไม่ต้องกังวลนะคะคนดี ผมจะระวังที่สุด”คนอารมณ์พุ่งพร่านบอกพร้อม ๆ กับจูบไปทั่วไปหน้าหญิงสาวไม่ตอบ แต่ขยับตัวเล็กน้อย เ

นพจิราปล่อยเสียงครางกระเส่าออกไม่ขาด จนอีกฝ่ายพึงใจ“ผมจะเดินหน้าอย่างระวังที่สุดนะคะคนดี”ชายหนุ่มบอกกับคนใต้ร่าง ซึ่งเวลานี้เธอคงไม่รับรู้ในสิ่งที่เขาพูดในเวลานี้แล้วด้วยซ้ำคนคุมเกมเคลื่อนนิ้วเข้าออกอย่างระวังช้า ๆ และเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อย ๆ น้ำภายในถ้ำเริ่มไหลออกนอกปากถ้ำ ร่างเล็กกระตุกเล็กน้อย ชายหนุ่มขยับรัวนิ้วให้เร็วขึ้นเมื่อรู้ว่าเขากำลังพาเธอถึงฝั่งแล้ว ทว่าเขายังไม่ยอมให้เธอถึงได้ง่าย ๆหญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องขัดใจที่เขาหยุดกลางคันออกมาให้ขายหน้านพจิราปล่อยเสียงครางออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาค่อย ๆ ดันแกนกายตัวเองเข้าภายในถ้ำรัก เขาลงไปจนลึกสุดแล้วแน่นิ่งเอาไว้เพื่อให้กายสาวได้ปรับอีกครั้ง ความคับแน่นทำให้เธอตอดรัดเอาแกนกายนั้นเอาไว้“อืมมม ...”“เจ็บไหมคะที่รัก”ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่เวลาหลับตาส่ายศีรษะไปมา ซึ่งน่าจะเป็นคำตอบของเธอ“เราะมีความสุขไปพร้อม ๆ กันนะคะ”เขาประกบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากบางของเธออีกครั้งอย่างอ่อนโยน ก่อนเปลี่ยนมาครอบครองที่อกอวบ แล้วดูดดึงที่ปลายยอดหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่กายเริ่มขยับเข้าออกผ่านถ้ำรักเร็

“มันคงไม่มีวันนั้นอีกแล้วค่ะ”เสียงหญิงสาวดังขึ้นเรียกสติคนที่กับคิดไปต่าง ๆ นานากลับมา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างงง ๆ ด้วยไม่เข้าใจที่หญิงสาวพูดว่าหมายถึงอะไร เพราะความคิดที่เตลิดไปทำให้ลืมคำพูดตัวเองในตอนสุดท้ายไป แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองได้งงอะไรอยู่นาน สมองก็รีบทบทวนความจำขึ้นมาทันที“หมายถึงที่ผมบอกต่อไปนี้เราจะทำกันแบบนี้ทุกวัน วันละหลาย ๆ รอบนะเหรอ ทำไมจะไม่มีอีกละคะคนดี อย่างวันนี้ผมจะต่ออีกก็ได้ และคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องอยากด้วยที่คุณจะตอบสนองผมเหมือนเมื่อกี้อีก”ชายหนุ่มจงใจกวน ริมฝีปากหนายิ้มให้อย่างชอบใจ“กลับไปเถอะค่ะคุณศิวัฒน์”“แล้วถ้าผมไม่กลับ”คนโดนไล่จ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งอย่างต้องการค้นหาคำตอบ เขาอยากรู้เหมือนกันว่าทำเธอถึงหนีเขา ทำไมไม่เข้าหาเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เขามีพร้อมทุกอย่างศิวัฒน์คิดอย่างเข้าข้างตัวและ และลืมไปว่าผู้หญิงข้างกายเขาในตอนนี้มีทุกอย่างไม่ต่างจากเขาเลยและหากเทียบกันจริง ๆ หญิงสาวจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ ถึงแม้จะเป็นสมบัติของตระกูลก็ตาม“ฉันก็จะเป็นฝ่ายไปเอง”“ทำไม”น้ำเสียงเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจน หลังจากที่ควบคุม และเก็บอารมณ์ความวู่วาม