ระหว่างที่หญิงสาวกำลังดื่มด่ำกับโกโก้เย็นแก้วโปรดอยู่เสียงโทรศัพท์มือถือตัวเองก็ดังขึ้น ทำเอาคนกำลังเพลิน ๆ ถึงกับขมวดคิ้ว มีน้ำเสียงไม่พอใจในลำคอเล็กน้อย ตามประสาคนโดนขัดความสุขส่วนตัวตอนนี้ แม้จะเป็นเวลางานก็เถอะ“คุณป๋า”เจ้าของเครื่องมือถืออ่านชื่อโชว์ ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาเหมือนเด็กน้อยดีใจที่ได้เจอหน้าบิดา มารดาตอนมารับที่โรงเรียนเช่นนั้น“ลมอะไรพัดให้คุณป๋า โทร.มาหาลูกได้คะ”หญิงสาวส่งเสียงผ่านเครื่องสมาร์ตโฟนตัวเองไปอย่างอารมณ์ดี“ลมคิดถึงลูกสาวคนสวยของป๋าน่ะสิ เล่นหายหน้าหายตาไม่มาหาป๋าที่บ้านบ้างเลย”“บอกคิดถึงผิดคนหรือเปล่าคะ นี่ลูกนะคะไม่ใช่อีหนูของคุณป๋า”น้ำเสียงติดจะงอน ๆ เล็กน้อย ทว่าเธอแสร้งทำไปเช่นนั้น“ใครจะกล้าบอกผิดละ คิดถึงลูกสาวก็ต้องบอกสิ ว่าแต่วันนี้ว่างหรือเปล่ามากินข้าวกับป๋าที่บ้านบ้านได้ไหม”เจ้าสัวอนันต์ เข้าเจตนาที่โทรมาหาบุตรสาวทันที“นึกยังไงอยากกินข้าวกับลูกคะ”นพจิรา แทนตัวเองกับเจ้าสัวอนันต์ว่าลูกแบบนี้มาตั้งแต่เริ่มโตเป็นสาว เพราะเธอจะเรียกบิดาว่า ‘คณป๋า’ ตลอด จริง ๆ แล้วตอนแรกหญิงสาวก็แทนตัวเองว่า ‘ฟ้า’ ทว่าเวลาอยู่ข้างนอกแล้วเรียกผู้เป็นบิดาแบบนั
Read more