Lahat ng Kabanata ng ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Kabanata 111 - Kabanata 120

“ข้าขอนอนสักงีบเถิด”เทพธิดาหลับตาพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยสีหน้าที่สดใสมากกว่าเดิม ปล่อยให้มู่หรงอู่กะพริบตาแล้วยกมือขึ้นมาปิดแก้มที่ร้อนผ่าว“ท่านอาบอกว่าดีใจที่ได้พบพวกเรา” เด็กชายคลี่ยิ้มอย่างน่ารักและไร้เดียงสา “หากอาจูกับอาหลงมาได้ยินเข้าต้องดีใจมากแน่ๆ”“ได้ยินอะไร”“หือ!” มู่หรงอู่อุทานด้วยความตกใจ หันขวับไปมองที่มาของเสียงเมื่อครู่ห้องที่มืดสลัวมีแสงสาดผ่านช่องประตูที่เปิดออก ผู้ที่เดินเข้ามาคือหงหยางจูที่ยังคงมีสีหน้าหงุดหงิดเหมือนตอนที่ถูกเฉียนอวี่นำตัวไปเด็กชายร่างเล็กกระโดดลงจากเตียงพลางวิ่งมาหาเขาอย่างตื่นเต้น “อาจู เมื่อครู่นี้ท่านอาเขา...”คำพูดที่เหลือเงียบหายไปเมื่อผู้พูดสังเกตเห็นใครอีกคนหนึ่งทางด้านหลัง“อาหลง เจ้ามาแล้ว!”ผู้ที่ยืนถัดไปทางด้านหลังหงหยางจูคืออี้เฟิงหลง นัยน์ตาสีมรกตมองผ่านร่างของมู่หรงอู่เข้าไปด้านในห้องอย่างสำรวจ ยามเห็นหญิงสาวกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง สีหน้าที่เรียบเฉยตั้งแต่เมื่อครู่ก็เกิดรอยย่นอันเกิดจากการขมวดคิ้ว“นางยังไม่หายดีหรือ”“ท่านอาซวงแค่ขอนอนพักสักครู่” มู่หรงอู่อธิบาย“แล้วเจ้าก็อยู่กับนางในห้องมืดตามลำพัง”มู่หรงอู่เอียงคอคล้าย

เด็กชายทั้งสามได้ยินเสียงฉีกขาดของอาภรณ์สีสวมใส่ ครั้นหันมามองหน้ากันอีกครั้งก็ถึงกับผงะ พวกเขากลับคืนสู่ร่างที่แท้จริง ร่างของผู้ใหญ่! มิใช่เพียงเท่านั้น... พลังของพวกเขายังเพิ่มพูนกลับมาเหมือนร่างเดิม ราวกับพวกเขาไม่ได้โดนคำสาปของจอมมารอย่างไรอย่างนั้นเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อยามนี้ไม่มีท่านอาซวงอยู่ใกล้ๆ พวกเขา หรือว่าในป้ายหยกนี้จะมีพลังเดียวกับหญิงสาว พลังวารีพิสุทธิ์ที่แสนหายาก?อี้เฟิงหลง หงหยางจูกับมู่หรงอู่ต่างคิดเห็นไปในทางเดียวกัน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไถ่ถามเมื่อเหอเหยาจวงผู้มีสีหน้าสงบเรียกผ้าคลุมขึ้นมาห่มร่างของพวกเขาแล้วเอ่ยปากอีกครั้ง “นานมาแล้ว ในช่วงเวลาที่สามพิภพและหกดินแดนเพิ่งถือกำเนิด ทั้งหมดต่างถูกขับเคลื่อนด้วยพลังสามอย่าง นั่นคือผู้สร้าง ผู้รักษาและผู้ทำลาย หลังจากที่ผู้สร้างได้สร้างพิภพทั้งสามเสร็จสิ้นดังที่หวังก็เข้าสู่การหลับใหล ปล่อยให้ผู้รักษาและผู้ทำลายคงสมดุลของพิภพทั้งสาม”ชายชราหยุดพักเพื่อผ่อนลมหายใจ แม้พยายามไม่แสดงออกทางน้ำเสียง ทว่าสีหน้าของเขากลับซีดเซียวลงเรื่อยๆ...เวลาของเขาเหลือน้อยลงทุกทีขอเวลาให้ข้าอีกสักหน่อยเถิด...ผู

ชายหนุ่มในร่างโตเต็มวัยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็เร่งรุดออกจากห้องโถงเพื่อไปพบเทพธิดาที่นอนหลับพักผ่อนอยู่อีกห้องหนึ่ง จังหวะนั้นเองที่เฉียนอวี่ก็เดินสวนเข้ามาในห้องโถงเพื่อพบกับอาจารย์ของตน“ทุกอย่างเตรียมการเรียบร้อยแล้ว”แม้จะมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมการหลายๆ สิ่งในระยะเวลาอันกระชั้นนิด ทว่าหญิงสาวผมสั้นประบ่ากลับไม่บ่นออกมาแม้แต่คำเดียวเหอเหยาจวงพยักหน้าอย่างไม่รีบร้อนพลางหยัดกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า กลิ่นอายรอบกายยังเปี่ยมไปด้วยรัศมีผุดผ่องอันน่าเลื่อมใสแม้ช่วงเวลาดับสูญของตนใกล้เข้ามาทุกที“ในบรรดาศิษย์ทั้งหมดของข้า คงมีเพียงเจ้าที่ยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย”จิ้งจอกสาวพ่นลมหายใจเสียงดังเมื่อได้ฟังคำพูดที่มิรู้จะตีค่าเป็นคมชมหรือคำตำหนิจากผู้เป็นอาจารย์“ข้ารักและเคารพท่านอาจารย์มาก มากประดุจบิดามารดา แต่ถ้าหากให้ข้าเลือกระหว่างท่านอาจารย์กับสามพิภพหกดินแดน ข้าย่อมเลือกอย่างหลัง” นี่คือคำตอบของเฉียนอวี่ เหอเหยาจวงคลี่ยิ้มไปถึงแววตา มือเหี่ยวย่นวางลงบนไหล่บางของจิ้งจอกสาว ออกแรงบีบเบาๆ คล้ายกำลังชมเชยจิตใจที่เข้มแข็งและความคิดความอ่านที่เด็ดขา

หลิวฟางซวงไม่ได้กลัวว่าตนเองอาจต้องสละชีพเพื่อช่วยเหลือสามภพภูมิ แต่นางกำลังกลัวว่าพลังวารีพิสุทธิ์ในตัวที่ตื่นขึ้นจะทำให้ตนเปลี่ยนไปนางกลัวที่จะสูญเสียการเป็น ‘หลิวฟางซวง’ และกลายเป็น ‘เฉินว่านซิง’ เทพธิดาหมื่นดาราที่ก่อนหน้านี้แม้แต่ชื่อก็ยังไม่เคยได้ยิน ร่างระหงที่อยู่เบื้องหน้าเขากำลังสับสน ท่าทีที่มักจะเอื่อยเฉื่อยถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่น กายหอมกรุ่นสั่นนิดๆ ราวกับลูกนกตัวน้อยที่กำลังเสียขวัญฉับพลันความรู้สึกหวงแหนอยากปกป้องก็เอ่อท้นจนล้นปรี่หากเขาสามารถแบ่งรับความเจ็บปวดให้นางทั้งหมดได้จะดีเพียงไร? ร่างกายของมังกรหนุ่มเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าความคิด มือแข็งกร้านรวบตัวหลิวฟางซวงเข้าสู่อ้อมแขน พร้อมกับตระกอดกองนางอย่างอ่อนโยน หลิวฟางซวงดูจะตกใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายนางก็ผ่ายแพ้ให้แก่ความอบอุ่นที่โอบล้อมตนเอาไว้ “ท่านอาซวง ท่านเป็นคนที่พิเศษและโชคดีมาก” มือใหญ่บรรจงลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ ขณะที่น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นแทบจะทำให้น้ำตาของนางหลั่งไหลออกมาจากดวงตา “ท่านจะเป็นสตรีเพียงคนแรกและเพียงคนเดียวที่ข้า อี้เฟิงหลง จะยอมปลอบด้วยตนเอง”

“อาวุธที่ว่านี้จำเป็นต่อการรับพลังจากท่านหรือไม่” “เจ้าสามวางใจเถิด ข้าจะไม่ดึงอาวุธออกมาจากร่างของเขา” เหอเหยาจวงทราบดีว่าการนำอาวุธออกจากร่างของมู่หรงอู่นั่นหมายถึงการเป็นอมตะของอีกฝ่ายจะสิ้นสุด ร่างของชายหนุ่มผู้นี้จะแหลกสลายกลายเป็นผุยผง เพราะเขาควรเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อหลายหมื่นปีก่อน หลิวฟางซวงได้ฟังเช่นนั้นก็มีสีหน้าโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ชายชราจึงเริ่มอธิบายต่อ “เนื่องจากพลังของเจ้ากับข้ามีธาตุบางส่วนที่แตกต่างกัน การถ่ายทอดพลังทั้งหมดให้แก่เจ้าอาจมีเหตุทำให้การโคจรพลังติดขัด ลมปราณแตกซ่าน แหวนหมื่นดาราจะช่วยปรับสมดุลให้ได้” “แล้วมู่หรงอู่จะได้รับอันตรายหรือไม่” “หากจิตใจของเขาสงบ เขาก็จะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ แต่ถ้าหากภาชนะไม่เสถียร ทั้งเจ้าและข้า... รวมถึงตัวเขาเองอาจได้รับอันตราย” “เช่นนั้น...” เทพธิดาสาวตั้งใจเสนอให้มู่หรงอู่ไปรอด้านนอก แต่ความไวของนางก็ยังพ่ายแพ้แก่บุรุษหน้าหวานที่ร้องขึ้น “ข้าเต็มใจจะช่วยเหลือพวกท่าน” มู่หรงอู่กล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่นจริงจัง “มู่หรงอู่