“ข้าขอนอนสักงีบเถิด”เทพธิดาหลับตาพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยสีหน้าที่สดใสมากกว่าเดิม ปล่อยให้มู่หรงอู่กะพริบตาแล้วยกมือขึ้นมาปิดแก้มที่ร้อนผ่าว“ท่านอาบอกว่าดีใจที่ได้พบพวกเรา” เด็กชายคลี่ยิ้มอย่างน่ารักและไร้เดียงสา “หากอาจูกับอาหลงมาได้ยินเข้าต้องดีใจมากแน่ๆ”“ได้ยินอะไร”“หือ!” มู่หรงอู่อุทานด้วยความตกใจ หันขวับไปมองที่มาของเสียงเมื่อครู่ห้องที่มืดสลัวมีแสงสาดผ่านช่องประตูที่เปิดออก ผู้ที่เดินเข้ามาคือหงหยางจูที่ยังคงมีสีหน้าหงุดหงิดเหมือนตอนที่ถูกเฉียนอวี่นำตัวไปเด็กชายร่างเล็กกระโดดลงจากเตียงพลางวิ่งมาหาเขาอย่างตื่นเต้น “อาจู เมื่อครู่นี้ท่านอาเขา...”คำพูดที่เหลือเงียบหายไปเมื่อผู้พูดสังเกตเห็นใครอีกคนหนึ่งทางด้านหลัง“อาหลง เจ้ามาแล้ว!”ผู้ที่ยืนถัดไปทางด้านหลังหงหยางจูคืออี้เฟิงหลง นัยน์ตาสีมรกตมองผ่านร่างของมู่หรงอู่เข้าไปด้านในห้องอย่างสำรวจ ยามเห็นหญิงสาวกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง สีหน้าที่เรียบเฉยตั้งแต่เมื่อครู่ก็เกิดรอยย่นอันเกิดจากการขมวดคิ้ว“นางยังไม่หายดีหรือ”“ท่านอาซวงแค่ขอนอนพักสักครู่” มู่หรงอู่อธิบาย“แล้วเจ้าก็อยู่กับนางในห้องมืดตามลำพัง”มู่หรงอู่เอียงคอคล้าย
Read more