All Chapters of ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Chapter 81 - Chapter 88

“อือๆ” จางกั๋วเหล่ายังไม่หุบยิ้ม ท่าทางสตรีผู้เอื่อยเฉื่อยอย่างหลิวฟางซวงคงเข้ากันได้ดีกับเด็กๆ ในอุปการะที่เขาพามาด้วย ดังนั้นเรื่องที่เขาอยากจะขอให้นางให้ความร่วมมือ เห็นทีคงมีโอกาสสำเร็จอยู่ค่อนข้างมากเลยทีเดียวเช่นนั้นเขาก็เบาใจ ไม่จำเป็นจะต้องห่วงแล้ว...จางกั๋วเหล่าคิดพลางส่งเด็กน้อยในอ้อมกอดให้แก่มู่หรงอู่ที่กำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ “มู่หรงอู่ คราวนี้เป็นหน้าที่ของเจ้า จงปกป้องคุ้มครองเด็กน้อยผู้นี้กับซวงเอ๋อร์ให้ดี”เด็กชายสะดุ้งตัวน้อยๆ เสมือนวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่าง “ขะ...ขอรับ”เขาได้รับหน้าที่ให้ดูแลท่านอาซวง เขาจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้!หลังจากอี้เฟิงหลงจากไปได้ไม่นาน อุณหภูมิรอบๆ บริเวณก็สูงขึ้น เสียงของขุมพลังที่ปะทะกันบ่งบอกว่าการต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วหลิวฟางซวงยกมือสัมผัสที่หน้าอก เมื่อมั่นใจว่าความรู้สึกแปลกๆ ในอกหายไปแล้วก็หันไปจับมือมู่หรงอู่ “เรารีบไปกันเถิด”เทพธิดาสาวพูดเสร็จก็หลับตาลงเพื่อร่ายคาถา แต่ในขณะนั้นก็เผลอนึกถึงความอบอุ่นที่เคยแนบลงบนริมฝีปากตนขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้อี้เฟิงหลง... เจ้าเด็กแก่แดด!‘มาร’ มักมีรูปร่างที่ไม่ตายตัว พวกมันเติบโตและแข็งแกร่

都十四章ท่านอากับการปกป้องศัตรูที่ควรจะล่าถอยเมื่อเห็นถึงความแตกต่างของระดับพลัง กลับแยกร่างเพิ่มจำนวนมากขึ้นเพื่อที่จะสู้กับนางต่อหลิวฟางซวงถอนหายใจน้อยๆ เหตุใดพวกเขาจึงได้ขยันกันนัก อากาศดีๆ เช่นนี้ควรใช้เวลานอนพักผ่อนสิถึงจะถูก พวกเขาช่างไร้ศิลปะในการดื่มด่ำกับธรรมชาติ เรียกได้ว่ามีชีวิตอย่างเสียเปล่าโดยแท้โฉมสะคราญที่ยืนเฉยเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งเมื่อหนึ่งในร่างแยกพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วดุจลมหวนเรือนผมสีดำดุจแพรไหมของหญิงสาวโบกพลิ้ว กลิ่นหอมลอยตลบอบอวลไปทั่ว นัยน์ตาสีประหลาดเปล่งประกายโดดเด่น ขณะที่มือเรียวบางยกขึ้นมารับกรงเล็บแหลมคมที่พุ่งเข้าใส่เพล้ง!แรงบีบอันแผ่วเบาจากหญิงสาวสามารถหักเล็บของมารชั้นต่ำได้อย่างง่ายดายถึงจะไม่เคยลงสนามจริงสักครั้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าท่านอาจารย์ของนางละเลยการสอนทักษะการต่อให้มากกว่าศิษย์คนอื่นๆแววตาของหลิวฟางซวงวูบไหวเมื่อเจ้าตัวครุ่นคิดถึงความสงบสุขที่สำนักไร้นามในวันวาน หลังจากศิษย์พี่รองหลี่ลู่ถูกนางส่งกลับไปแล้ว ทางด้านอาจารย์ก็ไร้การติดต่อมาเหมือนเช่นเคยนี่คงเป็นอีกวิธีการปกป้องนางจากผู้เป็นอาจารย์กระมังแปดพันปีก่อน...ช่วงเวลาที่

“เหตุผลที่ทำให้ต่อสู้...” หญิงสาวพึมพำพลางยกมือขึ้นมากุมมือเล็กอบอุ่นที่ยังคงจับอยู่ที่ต้นแขน จากนั้นก็ก้มมองเด็กทารกซึ่งนางใช้แขนข้างหนึ่งประคองอุ้มเอาไว้...ก็เพื่อปกป้องพวกเขานางตัดสินใจต่อสู้ ก็เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญกับตัวเองและไม่ใช่เพียงแค่มู่หรงอู่กับเด็กทารก แต่ยังมีอี้เฟิงหลง หงหยางจู ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ศิษย์น้องและคนอื่นๆ ที่ใกล้ชิดกันนางหลิวฟางซวงคล้ายเพิ่งได้ผุดตัวขึ้นจากผืนน้ำที่ดำว่ายมาเป็นเวลาอันนานแสนนาน รอยยิ้มหวานพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้างามพริ้ม“ข้าไม่เป็นไร” นางปล่อยมือของมู่หรงอู่ เมื่อทอดสายตามองไกลออกไปก็ปะเข้ากับเด็กชายในผ้าคลุมสีเข้มยืนมองพวกนางอยู่ไม่ไกล“อี้เฟิงหลง” หญิงสาวไม่รู้เลยว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ใบหน้าของเขาไร้รอยแผล แต่ร่างกายส่วนอื่นที่ถูกปิดเอาไว้ ทำให้นางไม่สามารถดูออกว่าเขาได้รับบาดเจ็บที่อื่นอีกหรือไม่“เมื่อครู่...” อี้เฟิงหลงมองนางด้วยแววตาคล้ายต้องการถามบางสิ่ง หากมิทันไรก็ถูกขัดจังหวะเข้าเสียก่อน“ท่านอาซวง! ปลอดภัยดีใช่ไหม” เสียงตะโกนของหงหยางจูดังไล่หลัง เด็กชายเจ้าของเรือนผมสีขาวซึ่งห่มด้วยผ้าคุมสีทึมวิ่งเข้าหา เมื่อถึง

นัยน์ตาของผู้อาวุโสหรี่ลงทันควัน “เหตุใดเรื่องใหญ่เช่นนี้ วังตงไห่จึงมิแจ้งแก่เผ่าอื่น”หลิวฟางซวงไม่ตอบ ใครจะอยากนำเรื่องที่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ไปแจ้งแก่ผู้อื่น อีกอย่าง เรื่องที่บุตรสาวและบุตรเขยขโมยของล้ำค่าของตนใช่เรื่องที่จะบอกต่อได้หรือไม่ว่าอย่างไรเผ่าเทพมังกรย่อมไม่อยากเสียหน้าซีชิงลู่มิได้สนใจเรื่องรายละเอียดดังกล่าว ในเมื่อเขาทราบแล้วว่าเหตุผลที่ราชบุตรเขยกับองค์หญิงแห่งเผ่าเทพมังกรต้องออกมานอกวังคืออะไร ความสนใจของเขาจึงเบี่ยงไปยังสิ่งอื่นแทน“หลังจากนี้พวกเจ้ายังจะอยู่ที่สุดแดนพงไพรหรือไม่”คำถามนี้ส่งผลให้ผู้อาวุโสกับหลิวฟางซวงหันมามองหน้ากัน พวกนางเองยังไม่ได้ตกลงกันเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นคงเป็นการยากที่จะให้คำตอบอีกฝ่ายได้ในทันที“มีความเป็นไปได้ที่ข้ากับเด็กน้อยทั้งสามจะไม่อยู่ที่นี่ต่อ” นางไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้แก่ซีชิงลู่จนเป็นเหตุให้ท่านอาจารย์ต้องเดือดร้อนไปด้วย “แต่ว่าทารกน้อย... ข้ารบกวนท่านช่วยดูแลจนกว่าข้าจะสามารถพาคนจากวังบาดาลมารับตัวไปได้หรือไม่”เป็นเพราะองค์หญิงน้อยยังเด็กเกินไปจึงไม่เหมาะที่จะพาไปด้วย หากเทียบกับอันตรายทางด้านนอกที่ไร้การปกป้องจาก