บททั้งหมดของ ข้าขอนอนสักงีบเถิด: บทที่ 101 - บทที่ 110

เสียงเล็กแหบแห้งที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากไม่ผิด... เทพมังกรผู้ปกครองทะเลตงไห่ผู้นี้คือบิดาของเขาอี้เฟิงหลงกับอี้ปั๋วไม่ได้พบหน้ากันตั้งแต่สงครามเมื่อสี่พันปีก่อนจบสิ้นลงจางกั๋วเหล่ารับรู้ถึงคลื่นพลังรุนแรงที่โพยพุ่งออกจากร่างของเทพมังกรซึ่งเปลี่ยนสภาพเป็นกระแสลมอันเกรี้ยวกราด นัยน์ตาสีมรกตของเจ้าของร่างสูงโปร่งสว่างวาบราวกับมีเปลวเพลิงลุกโหมอยู่ภายในเมฆดำขมุกขมัวก่อตัวปกคลุมผืนฟ้า อี้ปั๋วโกรธมากเสียจนมือสั่นเทาเขาถูกหลอกมานานกว่าสี่พันปี! หลอกให้เสียใจและเจ็บปวดกับความสูญเสียมายาวนานกว่าสี่พันปี!บุตรชายที่เคยเป็นความภาคภูมิใจของเผ่ามังกร เป็นแม่ทัพที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมและน่าเกรงขาม กลับมาปลูกหัวไช้เท้าอยู่ที่นี่!“ไร้เหตุผลสิ้นดี!”สิ้นเสียงตวาดอันทรงอำนาจของเทพมังกรผู้น่าเกรงขาม จางกั๋วเหล่าก็เร่งฝีเท้าเอากายเข้ามายืนกั้นระหว่างผู้ที่กำลังโกรธเกรี้ยวกับอี้เฟิงหลงที่ยืนเงียบเสมือนหุ่นไม้“ท่านอี้ปั๋วโปรดใจเย็นก่อน เป็นเพราะอี้เฟิงหลงถูกคำสาปให้ติดอยู่ในร่างเล็กจึงขอร้องให้ข้าปิดบังเรื่องนี้กับท่านจนกว่าจะหาทางถอนคำสาปได้”“ถอนคำสาป?” อี้ปั๋วไม่เพียงไม่หา

กิเลนหนุ่มสะบัดศีรษะของตนเองแรงๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างระหงยังมีสีหน้าลังเลก็ใช้ลำตัวกระแทกเข้าหาให้ร่างลอยขึ้นจากพื้น จากนั้นก็เอนกายรองรับร่างที่ร่วงลงให้นั่งอยู่บนหลังได้อย่างพอดิบพอดีหงหยางจูกระชับร่างของมู่หรงอู่ไม่ให้ร่วงลงไป ขณะที่หลี่ลู่เร่งความเร็วเพื่อทะยานขึ้นสู่ผืนฟ้ากว้างกระแสลมแรงพัดผ่านร่างบางในอาภรณ์สีฟ้า หลิวฟางซวงยังคงจับจ้องร่างมังกรตัวใหญ่ที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นจุดดำลิบๆ“แล้วพวกข้าจะกลับมาหาเจ้า!”เสียงตะโกนของนางคล้ายกับคำมั่นสัญญา นางเข้าใจแล้วว่าอี้เฟิงหลงต้องการให้นางจากมาเพื่อรักษาพลังที่ฝึกฝนมาในการปลดคำสาปให้แก่เด็กน้อยทั้งสามอี้ปั๋วตวัดสายตาที่จับจ้องร่างแปลงของอี้เฟิงหลงไปยังผู้ที่หนีจากไปราวกับคนขี้ขลาด“หึ! คิดว่าหนีพ้นรึ!”“ช้าก่อนท่านอี้ปั๋ว!” ผู้อาวุโสแห่งโป๊ยเซียนตะโกนรั้งตัวอีกฝ่าย “ท่านจะสังหารนางไม่ได้” คำพูดของจางกั๋วเหล่าเสมือนสายลมที่พัดผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา เทพมังกรหลับตาเตรียมแปลงกายเป็นมังกรตามกิเลนหนุ่ม ทว่าจางกั๋วเหล่าสะบัดฝ่ามือเรียกฝูงค้างคาวเผือกขึ้นมาก่อตัวเรียงเป็นกำแพง ปิดกั้นมิให้อี้ปั๋วมองเห็นทิศทางที่หลี่ล

第十八章ท่านอากับการแบกรับโชคชะตาหากสาเหตุที่ทำให้เผ่าสวรรค์ลั่นกลองเปิดศึกเกิดจากผนึกของจอมมารเสื่อมสภาพลง แล้วผู้นำกับนักรบแห่งเผ่ากิเลนที่เฝ้าอยู่ที่นั่นเล่า... จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่บัดนี้หลี่ลู่ซึ่งคำนึงถึงความปลอดภัยของบิดาและคนร่วมเผ่ามีสีหน้าย่ำแย่ เสียงลั่นกลองศึกของเผ่าสวรรค์ดำเนินอยู่ครึ่งเค่อก็เงียบหาย ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศคุกกรุ่นที่สั่นสะท้านไปทั่วทั้งสามภพภูมิแม้ยามนี้อยู่ต่อหน้าท่านอาจารย์และหลิวฟางซวง แววตากลับล่องลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเทพธิดาสาวละสายตาจากเฉียนเสวี่ยมามองเหอเหยาจวง “ท่านอาจารย์ เผ่าสวรรค์ลั่นกลองศึกแล้ว” นางรู้ว่าไม่ช้าไม่เร็ววันนี้ก็ต้องมาถึง เพียงแต่ไม่คาดคิดว่ามันจะประจวบเหมาะกับที่นางถูกทำร้ายบาดเจ็บ ชายชราไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม “เจ้าได้พบกับจางกั๋วเหล่าแล้วใช่หรือไม่”หลิวฟางซวงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า ความปวดร้าวบริเวณหน้าอกทำให้นางสูดหายใจเข้าออกเพื่อระงับความเจ็บปวด “ได้พบแล้ว”“แล้วเจ้าได้ตัดสินใจเลือกแล้วหรือยัง”คำถามจากเหอเหยาจวง ส่งผลให้มู่หรงอู่กับหงหยางจูหันไปมองหน้าหลิวฟางซวงโดยพร้อมเพรียงกันเด็

ร่างระหงใช้มือบีบแขนตนเองคล้ายต้องการระบายความรู้สึกอันหลากหลายที่กำลังเผชิญอยู่นางเริ่มเข้าใจแต่ก็ยังโกรธและโมโหตนเองที่ไม่เอาไหน จนกลายเป็นภาระของท่านอาจารย์ไม่จบไม่สิ้น!“ท่านอาจารย์ ชีวิตนี้ของศิษย์ถือเป็นหนี้ท่าน” นางคุกเข่าพร้อมหมอบกราบแทบเท้าของผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงตนมา “ศิษย์ขอสัญญาว่าจะยุติสงครามในครั้งนี้ให้ได้ ทั้งสองฝ่ายจะสูญเสียน้อยที่สุด แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตของศิษย์ก็ตาม”เหอเหยาจวงทอดมองผู้ที่มีชะตากรรมช่วยเหลือผู้อื่นอย่างไร้เงื่อนไขพลางถอนหายใจช้าๆท้ายที่สุดแล้ว คงไม่มีใครพร้อมที่จะเสียสละเพื่อนางอย่างแท้จริงเลยสักคนน่ะ...สุดท้ายปรมาจารย์ผู้เลื่องชื่อก็เลือกที่จะตัดใจ ถือเสียว่ามันคือสิ่งที่โชคชะตากำหนดมาแล้ว “เหลือเวลาอีกไม่มาก พวกเรารีบไปกันเถิด”หลิวฟางซวงหยัดกายขึ้นอย่างเชื่องช้า แล้วผินใบหน้าไปยังมู่หรงอู่ “เจ้าไปรออยู่กับจงหยางจูเถิด”“แต่ว่าข้าเป็นห่วงท่านอา...”เหอเหยาจวงที่เดินนำหน้าสะดุดใจบางอย่างจึงหมุนกายกลับมาพิจารณามู่หรงอู่ นัยน์ตาของผู้สูงวัยหรี่ลงเมื่อเกิดความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง “เด็กน้อยผู้นี้คือ?”“ท่านอาจารย์ เด็กคนนี้มีนามว่ามู่หรงอู่ ท่า

第十九章ท่านอากับฐานะที่แท้จริง กรร...เสียงคำรามของสัตว์ป่าหลากหลายชนิดแฝงด้วยจิตสังหารอันโหดเหี้ยมนับแต่พวกเขาย้ายมาอยู่ในป่าแห่งนี้ อี้เฟิงหลงไม่เคยทราบมาก่อนว่ามีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มากมายจนกระทั่งวันนี้ปกติแล้วพอพวกมันได้กลิ่นสาบจากหงหยางจูและเขา ย่อมเป็นธรรมดาที่สัตว์เดรัจฉานจะมิกล้าเฉียดเข้ามาใกล้ตามสัญชาตญาณแต่สำหรับสัตว์ที่มีนัยน์ตาแดงก่ำจากการถูกหมู่มารสิงสู่เหล่านี้คงถือเป็นข้อยกเว้นอี้เฟิงหลงซึ่งอยู่ในเรือนไม้กับผู้เฒ่าจางกั๋วเหล่ามองท่าทีคุกคามของสัตว์เป่าเหล่านั้นก็ปิดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่งหลังสิ้นเสียงระฆังและกลองเปิดศึกจากภพสวรรค์ อี้ปั๋วซึ่งได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างจากบุตรชายก็เร่งรุดกลับทะเลตงไห่ ส่วนอี้เฟิงหลงยืนกรานว่าสภาพของเขายามนี้มิอาจเข้าร่วมสงครามจึงอยู่ต่อเพื่อปรึกษาหารือเรื่องสำคัญกับจางกั๋วเหล่า...นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีสัตว์ใหญ่น้อยซึ่งถูกไอมารแทรกซึมบุกเข้ามาโจมตีพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง!“ที่สุดแดนพงไพรก็หนหนึ่งแล้ว” อี้เฟิงหลงขมวดคิ้ว พยายามหาสาเหตุที่เหล่ามารเลือกโจมตีป่าลึกที่ไม่มีความสำคัญอะไรไม่นานนัก เด็กชายก็นึกออก“พวกมันตามพลังวารีพิสุทธิ์ของ