All Chapters of Günahkâr Eş: General Alp'in Teslim Oluşu: Chapter 11 - Chapter 20

Yoksa bu kadın hakkında yaptırdığı araştırmada bir yanlışlık mı vardı?Yalnızca Profesör Kaya'nın zihni berraklaşmıştı. Gizli bir hazine keşfetmiş gibi heyecan ve alçakgönüllülükle sordu: "Hanımefendi, siz kimya eğitimi mi aldınız?"Damla'nın dupduru badem gözleri berrak bir göl gibiydi. O an zihni bomboştu. Başını salladı ve yumuşak bir sesle cevap verdi: "Unuttum.""Unuttunuz mu?" Profesör Kaya afallamıştı: "Peki Y Sıvısı'nı ve renyum elementini nereden biliyorsunuz? Üstelik panzehrini de biliyorsunuz."Damla kısa bir an düşündü, soğukkanlılıkla konuştu: "Yemek yapar gibi, balık tutar gibi... genel bir bilgi işte."Bu "genel bilgi" lafı Profesör Kaya'yı derin bir hayranlık ve saygıya boğmuştu.Az ileride Can ve Koray, adamlarıyla birlikte zehirlenen herkese karbonatlı su içiriyordu.Kısa süre içinde herkesin kusması ve karın ağrısı geçti. Baş dönmesi hâlâ biraz sürse de etkisi anında görülmüştü.Koray, elinde karbonatlı su dolu bir bardakla Alp'in yanına geldi, saygıyla uzattı: "Komu

Damla odadaki kitaplığı işaret ederek söyledi. "Bu birkaç gün içinde rafınızdaki bütün kitapları okudum."Alp sordu, "Gerçekten daha düşünmüyor musun?"Damla başını eğdi: "Düşünmüyorum. Yarın sabah gidiyorum, bir daha buraya gelme fırsatım olmaz herhalde."Alp daha fazla ısrar etmedi. Yanından geçip odaya girdi, bir yandan gömleğinin düğmelerini çözerken konuştu: "Eve dönünce babaannene boşanma meselesini açma. Hastalığını tetikler."Damla'nın eli gayriihtiyari telefonu kavradı, hafif hafif titriyordu. İçine dolan o boğucu acıyı gizleyemedi. Sözcüklerin üstüne basa basa konuştu: "Kusura bakmayın, kitaplarınızın arasında küçük bir kızın fotoğrafını gördüm. Arkasında da şöyle yazıyordu: Derinden sevdiğim kız İlay."Alp'in düğme çözen parmakları duraksadı, bütün bedeni kaskatı kesildi.Bakışları karardı, tek söz çıkmadı ağzından.Damla'nın yüreği ince ince sızladı. Bu acı tarifsizdi. Umursamaz görünmeye çalışarak sakin bir sesle devam etti: "Yanılmıyorsam, asıl evlenmek istediğiniz kadın

Damla başını eğdi, kırgın bir sesle usulca mırıldandı: "İlay'a eşlik etmeniz gerekmiyor muydu?"Kadının sesi yumuşacık, tüy gibi hafifti; öyle içli bir kırgınlık ve mutsuzluk taşıyordu ki, duyan her erkeğin yüreğine dokunurdu.Alp de bundan etkilenmişti, ama bu histen hiç hoşlanmıyordu. Bilerek mesafeli durdu: "Gerek yok."Damla derin bir nefes aldı, peki öyle olsundu.O götüre bari. Zaten boşanma işini de halleder, bu ıstıraptan kurtulurdu.Damla yüzünü yıkadı, üstünü değiştirdi. Elinde tek malı olan telefonu, omzunda çantası, Alp'in peşine düşüp odadan çıktı ve yemekhaneye kahvaltıya gitti.Sabahın erken saatlerinde yemekhaneye girip çıkanların ardı arkası kesilmiyordu.Herkes onları görünce saygıyla selam veriyordu."Alp Bey, Damla Hanım, günaydın."Alp hiçbirine karşılık vermedi.Selam veren o kadar çok kişi vardı ki hepsine yetişmek imkânsızdı.Damla ise tam tersiydi. Selam veren herkese alçakgönüllü bir gülümsemeyle karşılık veriyor, "Günaydın," diyordu.Damla, kamptaki şu birkaç

Alp, karşısındaki bu nazik ve yumuşak görünen kadının bu kadar sert bir yanı olduğunu gerçekten beklemiyordu.Damla daha ağzını açamadan, yaralı bir serseri içeri daldı, Alp'i parmağıyla göstererek bağırdı: "Reis, bu adam olay çıkarmaya geldi. Haydar'ı bayılttı, bana da yumruk attı."Birkaç saniye içinde kumarhanenin onlarca fedaisi onları çembere alıp vahşi bakışlarla Alp'e dik dik baktı.Yasadışı bir yeraltı kumarhanesi olduğu için içeri yalnızca tanıdık simalar alınıyor, Alp gibi yabancı yüzlere ise son derece kuşkuyla yaklaşılıyordu.Kumarhane sorumlusu öfkeyle sordu: "Adamımı bayıltıp zorla içeri daldın, ne istiyorsun?"Damla cesaretle Alp'in önüne dikildi, sorumluyla göz göze geldi: "Hasan, o benim arkadaşım."Hasan soğuk bir tebessümle, dişlerini sıkarak karşılık verdi: "Geldin ağabeyini dövdün, kumarhanenin düzenini bozdun, işletmeyi aksattın, neyse dedik. Ama arkadaşın kalktı adamlarımı dövdü, bunun hesabı başka."Damla, Alp'in kumarhanedeki onlarca serseriyle başa çıkamayacağ

Alp donup kaldı.Damla'nın dupduru, ışıl ışıl iri gözlerine baktı. Nemli gözleri parlıyordu, iki damla yaş kirpiklerinin ucunda asılı kalmış, düşmekle düşmemek arasındaydı.İçinde tarifsiz bir his belirdi.Aynı zamanda bu kederin nereden geldiğini merak ediyor, hafif bir huzursuzluk duyuyordu: "Ne oldu?"Damla başını çevirip sırtını döndü, olabildiğince çabuk bir hareketle göz pınarlarındaki yaşı sildi.Biraz kendini toparladı: "Akşamüstü, ailen evde olur şimdi. Birazdan önce ben gireyim, sen kapıda durup dinle."Sözünü bitirir bitirmez kapıyı açıp indi, Alp'i beklemeden içeri yürüdü.Villanın kapısını itip açar açmaz kâhya Sadık'la karşılaştı.Sadık elli yaşlarındaydı, ağırbaşlı ve kıvrak bir adamdı. Kısa bir şaşkınlığın ardından hemen toparlanıp saygıyla selam verdi: "Damla Hanım, tam vaktinde geldiniz, akşam yemeği neredeyse hazır."Damla, Sadık'ın bu dostane tavrının yalnızca mesleki görevden ibaret olduğunu hissediyordu. Bu evdeki herkesin ona karşı bir önyargısı vardı."Teşekkür