All Chapters of Günahkâr Eş: General Alp'in Teslim Oluşu: Chapter 1 - Chapter 10

Kaplan içinden şöyle geçirdi: "Alp, Güney Sınır Cephesi'nde çarpışmış efsanevi bir askerdi; vatanı kurtaran bir kahraman, en acımasız çatışmalardan sağ çıkmayı başarmış biriydi."Karşısındaki bu çelimsiz kadın, nasıl olur da Alp'in karısı olabilirdi?Küçümseyerek teskin etmeye çalıştı: "İçin rahat olsun. Alp kim? Gücü öyle büyüktü ki sadece adı bile insanın tüylerini diken diken etmeye yeter. Onun karısını kim kaçırmaya cesaret edebilir? Bildiğim kadarıyla Alp henüz evli bile değil. Muhtemelen aynı isim sadece. Aramaya devam edin, kocasına ulaşıp on milyon lirayı getirsin."Adamlar yeniden numarayı çevirmeye koyuldu.Damla'nın içi boşalmıştı. Duvara yaslanıp yere çöktü, gözlerini çaresizlik içinde kapattı.Ne kadar zaman geçti, bilmiyordu.Kulakları sağır eden bir patlama koptu."Güm!" Patlamanın şiddetiyle sanki bütün zemin sarsıldı.Damla irkilerek gözlerini açtı.Odada kumar oynayıp fidye bekleyen adamlar paniğe kapıldı.Dışarıdaki nöbetçi, dehşet içinde bağırarak içeri daldı: "Abi,

Alp'in bakışları dondurucu bir keskinlik taşıyordu, soğukkanlı ama kayıtsız bir sesle sordu: "Ne demek istiyorsun?"Damla kararlı gözlerle ona baktı: "Boşanalım."Bu adamı üç yıldır seviyordu, tek istediği saf ve temiz bir evlilikten ibaretti.Şimdiyse o evlilik artık saf değildi. Ne ödün vermek ne de yetinmek istiyordu.Alp'in gözleri karardı, yüzü asıldı.Arkasında duran yaveri Koray ağır ağır söze girdi, sesi oldukça rahatsızdı: "Damla, 25 yaşında, Kuzey Ülkesi, Gümüşkentli. Babası alkolik, aile içi şiddet uyguluyor. Annesi ve ağabeyi kumar müptelası, dağ gibi borçları var."Damla şaşkınlıkla Koray'a baktı.Koray hiç çekinmeden devam etti: "Ortaokulu yarıda bıraktın, internette tanıştığın bir adam tarafından dolandırıldın. Yıllarca konsomatris olarak çalıştın. Yirmi yaşında seksenlik yabancı bir adamla evlendin, iki yıl dolmadan dul kaldın, tek kuruş miras alamadın.""En fazla ilkokul mezunusun, bugüne dek eline hiçbir şey geçmedi. Hayatın sefahat içinde geçti, iki kez fuhuş operasy

Alp asık bir yüzle, ciddi bir sesle sordu: "Benim karım yerde mi yatacak? Kimi küçümsüyorsun?"Adamın eril kokusu son derece ağırdı, tehlikesi insanı ezen bir baskıyla geliyor, Damla boğulacak gibi hissediyordu.Karmakarışık kalbiyle titreyen bir sesle kekeledi: "Ben... ben sadece kalbinizde sevdiğiniz biri olduğunu düşündüm de, aynı... aynı yatakta yatmamız uygun olmaz diye düşündüm."Alp'in kaşları usulca çatıldı, ince dudaklarında hafif alaycı, soğuk bir kıvrım belirdi: "Sana karşı hiçbir şey hissetmiyorum. Önümde çırılçıplak dans etsen bile sana bir kez daha bakmam, hele ki sana asla dokunmam."Damla gururunun incindiğini hissetti. Kalbinde derin bir sızı hissetti, göğsü tarifsiz bir ağırlıkla doldu.Ona bir şeyler söyleyip karşılık vermek istedi, ama boğazı düğümleniyor, nefes alamıyordu. Ağzını açar açmaz içindeki acının dışarı sızacağından korktu.Duru badem gözleri buğulanıp sislenmişti, alt dudağını ısırarak sustu.Alp, Damla'nın o güzel gözlerine baktı. Onun gözlerinin nemlen

Alp'in derin bakışları gölgeliydi. Keskin hatlı yüzü sert ve asildi. Dondurucu bir sesle Can'ı sorguladı: "Ona ders mi veriyordun, yoksa onunla dalga mı geçiyordun?"Can gerginlikle yutkundu: "Komutanım, Hanımefendi'ye nefsi müdafaa öğretiyordum."Sahadaki herkes Can için ter döküyordu.Can'ın bu küçük oyunu Alp'in gözünden kaçacak gibi değildi.Alp, Damla'yı kenara itti: "Uzak dur."Damla'nın kalbi titredi, içini tarifsiz bir heyecan kapladı.Alp baştan sona ona bir kez bile bakmamıştı, ama bu hareketi apaçık onu koruyordu.İçi soru doluydu, Alp ne yapmaya hazırlanıyordu?Alp acele etmeden kol saatini çıkardı, hiç istifini bozmadan konuştu: "Bir kapışalım. Kazanırsan kalırsın, kaybedersen derhal çeker gidersin."Can'ın beti benzi attı, ne yapacağını şaşırmış bir halde kekeledi: "Komutanım, ben... ben sizi yenemem. Ben sadece Hanımefendi'ye nefsi müdafaa öğretiyordum. Beni kovmayın lütfen, ne olur Komutanım..."Alp oralı bile olmadı, kol saatini Damla'ya uzattı.Damla saati alırken kal

5 Nolu Araştırma Binası.İçeriden durmaksızın burnunu tutarak dışarı fırlayanlar oluyordu.Zehirlenenlerin çoğunda kusma başlamıştı, bazıları baş dönmesiyle yerde yatıyordu.Tam bir kaos hâkimdi. Üstteki doktor ve hemşireler koşarak ilk yardıma gelmişti.Damla soluk soluğa olay yerine ulaştı. Alp'in güvende olup olmadığını merak ederek sağa sola bakındı.Ne var ki gördüğü manzara, Alp'in İlay'ı kucağında beşinci binadan hızla çıkarıp sedyeye yatırmasıydı.Damla kendini son derece gülünç buldu.Aklı fikri bu adamdaydı, oysa adamın gözü yalnızca İlay'daydı.Alp, İlay'ı doktora teslim edip arkasını döndü ve içeri girip başkalarını kurtarmaya devam etmek istedi.İlay bir hamlede Alp'in koluna yapıştı, cilveli ve ağlamaklı bir sesle inledi: "Alp, gitme. Çok kötüyüm, kusacak gibiyim...""Uslu dur." Alp yumuşak bir sesle onu yatıştırdı: "Bir şey olmayacak, doktor burada."İlay başını salladı, gözyaşları çağrıldığı an akıyordu. Ağlamaklı mırıldandı: "Gitme lütfen. Çok fenayım, öleceğim. Alp, g