《"Bad Bond: พันธะร้ายนายวิศวะ"》全部章節：第 1 章 - 第 9 章

ความเงียบเชียบภายในห้อง Penthouse หรูดูจะกดดันยิ่งกว่าเดิม เมลดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดรุมๆ ที่ศีรษะ ร่างกายของเธอประท้วงความเหนื่อยล้าจากพายุอารมณ์ที่ซัดสาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดสองวันที่ผ่านมา เธอพยายามพยุงตัวลุกจากเตียงเพื่อไปเรียน แต่ความรู้สึกโลกหมุนกลับทำให้ซวนเซจนต้องคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น"จะรีบไปไหน... หรือนัดใครไว้"เสียงเข้มดังมาจากหน้าประตูห้องนอน อัคคียืนพิงขอบประตูในชุดกางเกงยีนส์ตัวเดียว เผยแผงอกกำยำที่ประดับด้วยรอยเล็บจางๆ จากการขัดขืนของเธอเมื่อคืน"เมลมีสอบย่อยตอนเช้าค่ะ... ปล่อยเมลไปเถอะ" เธอตอบด้วยเสียงแหบพร่าอัคคีสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปแตะที่หน้าผากมนโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมลดากลับสะดุ้งสุดตัวและถอยหนีราวกับหวาดกลัวสัมผัสของปิศาจ"อย่ามาแตะ... เมลกลัวแล้ว"คำว่า ‘กลัว’ และท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นตูมนั่นกระตุกวูบในใจอัคคี ความสะใจที่เคยมีกลับจางหาย แทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาคว้าต้นแขนเธอไว้แล้วบังคับให้สบตา"ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ยังจะไปเรียนอีกเหรอ! อยากไปอ่อยไอ้หน้าไหนจนต้องลากสังขารไปทั้งที่ไข้ขึ้นรึไง!""

หลังจากเหตุการณ์ปะทะกับ ‘วินธัย’ บรรยากาศใน Penthouse หรูของอัคคีก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุด อัคคีกลายเป็นคนบ้างานและบ้าอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาแทบไม่ปริปากพูดกับเมลดาเกินสามคำ ทว่าทุกสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความคาดคั้นและหวงแหน เมลดาถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องพักกว้างขวางที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังทองคำอย่างสมบูรณ์บ่ายวันหนึ่งขณะที่อัคคีออกไปคุมงานรับน้อง เมลดาที่กำลังทำความสะอาดห้องเพื่อฆ่าเวลาและความฟุ้งซ่าน สังเกตเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาถูกแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย ราวกับเจ้าของรีบร้อนจนลืมล็อกด้วยความสงสัยและความหวังลึกๆ ว่าจะเจอหลักฐานที่ช่วยให้พ้นจากพันธะนี้ เมลดาจึงถือวิสาสะเปิดมันออก ภายในมีเอกสารทางวิศวกรรมมากมาย แต่ลึกลงไปใต้กองกระดาษเหล่านั้น เธอพบซองสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าซองหนึ่ง บนหน้าซองเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ขึ้นใจ... ลายมือของพ่อเธอ"นี่มัน... จดหมายจากคุณพ่อ?"มือเรียวสั่นเทาขณะคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก เนื้อความในจดหมายไม่ได้พูดถึงการหนีหนี้อย่างที่อัคคีเข้าใจ แต่มันคือการอ้อนวอน... พ่อของเธอเขียนถึงพ่อของอัคคีก่อนจะหายตัวไปว่าเขากำลังถูก ‘หุ้นส่วนอีกคน’ หักหลังและขโมยเงินบริ

หลังจากมรสุมคดีความของอาทิตย์เริ่มเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ความเงียบสงบที่หาได้ยากก็กลับคืนมาสู่คอนโดหรูอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนเก่า ทว่าเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความ ‘ประหม่า’ ระหว่างชายหนุ่มผู้เคยร้ายกาจกับหญิงสาวที่เพิ่งเริ่มเปิดใจอัคคียืนจ้องหน้าตัวเองในกระจกห้องน้ำมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ผู้ชายที่เคยหยิบแค่เสื้อช็อปมาสวมทับเสื้อยืดแล้วออกจากบ้านได้ในห้านาที บัดนี้กลับกำลังกังวลกับทรงผมและการเลือกน้ำหอม"ไอ้คี... มึงจะตื่นเต้นทำไมวะ แค่พาเมลไปกินข้าว" เขาสบถกับเงาตัวเอง แต่เม็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมกลับฟ้องว่าเขากำลังสติหลุดเขาตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตามาสวม พับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปเกียร์ที่ดูดุดันแต่สะอาดสะอ้าน เขาจงใจเลือกน้ำหอมกลิ่นที่อ่อนโยนขึ้นกว่าทุกวัน เพื่อไม่ให้มันไปรบกวนกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่มักจะได้กลิ่นจากตัวเมลดาเสมอขณะเดียวกัน เมลดาก็อยู่ในอาการไม่ต่างกัน เธอเลือกชุดเดรสสีขาวนวลยาวคลุมเข่าที่ดูเรียบง่ายแต่สดใส มือเรียวเอื้อมไปกุม ‘สร้อยเกียร์’ ที่ยังห้อยอยู่ที่คอ เธอตั้งใจจะคืนมันให้เขาในวันนี้ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้เธอมั่นคงพอที่จะ

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยช่วงค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยรังสีของความกดดัน ลานเกียร์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของศักดิ์ศรี บัดนี้ถูกใช้เป็นกระดานหมากสุดท้ายในการกวาดล้าง ‘มาเฟียวิศวะ’ ที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้คราบวิชาการมานานนับทศวรรษอัคคีรู้ดีว่า ‘ศาสตราจารย์เกรียงไกร’ ไม่ใช่เหยื่อที่จะจัดการได้ง่ายๆ เขาจึงใช้ตัวเองและเมลดาเป็นเหยื่อล่อ โดยนัดหมายส่งมอบ ‘หลักฐานต้นฉบับ’ ที่บ้านพักรับรองในเขตพื้นที่วิจัยหลังมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและอยู่นอกเหนือการดูแลของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป"นิก ภีม... ประจำจุดหรือยัง?" อัคคีกระซิบผ่านไมค์จิ๋วที่ติดอยู่ใต้ปกเสื้อช็อป"เรียบร้อย... กล้องวงจรปิดทุกตัวในรัศมี 500 เมตรอยู่ในมือพวกกูแล้ว" นิกตอบกลับมาจากศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ "แต่อัคคี... พวกมันขนคนมาเยอะกว่าที่คิดนะเว้ย มีพวกเด็กช็อปสายมืดจากสถาบันอื่นมาสมทบด้วย มึงต้องระวังตัว!"อัคคีหันไปมองเมลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาจับมือเธอแน่น "เมล... ไม่ต้องกลัวนะ ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้ใครพรากเมลไปได้อีก"เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านพักรับรอง ศาสตราจารย์เกรียงไกรนั่งรออยู่พร้อมชายชุดดำนับสิบ แววตาที่เคยดู