ตอนที่ 3: รอยแค้นที่เริ่มจาง

ความเงียบเชียบภายในห้อง Penthouse หรูดูจะกดดันยิ่งกว่าเดิม เมลดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดรุมๆ ที่ศีรษะ ร่างกายของเธอประท้วงความเหนื่อยล้าจากพายุอารมณ์ที่ซัดสาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดสองวันที่ผ่านมา เธอพยายามพยุงตัวลุกจากเตียงเพื่อไปเรียน แต่ความรู้สึกโลกหมุนกลับทำให้ซวนเซจนต้องคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น

"จะรีบไปไหน... หรือนัดใครไว้"

เสียงเข้มดังมาจากหน้าประตูห้องนอน อัคคียืนพิงขอบประตูในชุดกางเกงยีนส์ตัวเดียว เผยแผงอกกำยำที่ประดับด้วยรอยเล็บจางๆ จากการขัดขืนของเธอเมื่อคืน

"เมลมีสอบย่อยตอนเช้าค่ะ... ปล่อยเมลไปเถอะ" เธอตอบด้วยเสียงแหบพร่า

อัคคีสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปแตะที่หน้าผากมนโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมลดากลับสะดุ้งสุดตัวและถอยหนีราวกับหวาดกลัวสัมผัสของปิศาจ

"อย่ามาแตะ... เมลกลัวแล้ว"

คำว่า ‘กลัว’ และท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นตูมนั่นกระตุกวูบในใจอัคคี ความสะใจที่เคยมีกลับจางหาย แทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาคว้าต้นแขนเธอไว้แล้วบังคับให้สบตา

"ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ยังจะไปเรียนอีกเหรอ! อยากไปอ่อยไอ้หน้าไหนจนต้องลากสังขารไปทั้งที่ไข้ขึ้นรึไง!"

"เมลไม่ได้จะไปหาใคร! เมลแค่ไม่อยากโดนรีไทร์ เมลอยากเรียนให้จบเพื่อจะได้หางานมาใช้หนี้พี่ไง!" เมลดาตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลอาบแก้ม "พี่เอาทุกอย่างไปจากเมลแล้ว... ทั้งร่างกาย ทั้งศักดิ์ศรี พี่จะเอาอนาคตเมลไปด้วยใช่ไหม!"

อัคคีชะงัก แรงบีบที่ต้นแขนคลายลงเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อย "เออ! ฉันจะเอาทุกอย่าง และถ้าฉันสั่งให้เธอนอนพัก เธอก็ต้องนอน!"

"ไม่! ปล่อยเมลนะ!"

เมลดาพยายามสะบัดตัวหนีจนเสียหลัก แต่อัคคีคว้าร่างเธอไว้ทัน เขารวบตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะย่างสามขุมไปที่เตียงแล้ววางลงอย่างแรง—ทว่ามือหนากลับแอบรองศีรษะเธอไว้ด้วยหมอนอย่างไม่รู้ตัว

"ถ้าก้าวลงจากเตียงนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะโทรสั่งคนไปรื้อบ้านที่ต่างจังหวัดของเธอทิ้งซะ!"

คำขู่นั้นได้ผล เมลดานิ่งงัน สะอื้นฮักจนตัวโยน อัคคีเดินออกจากห้องไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกะละมังน้ำและผ้าขนหนู เขาขยับเข้ามานั่งข้างเตียงแล้วเริ่มเช็ดตัวให้เธออย่างเก้ๆ กังๆ

"ไม่ต้อง... เมลทำเองได้"

"เงียบ! หรืออยากให้ฉันใช้ปากเช็ดแทน?" เขาถลึงตาใส่จนเธอต้องยอมนอนนิ่ง ผ้าขนหนูเย็นเฉียบซับลงบนผิวร้อนผ่าว มือที่เคยบีบเค้นเธออย่างรุนแรง บัดนี้กลับสั่นน้อยๆ ขณะไล้ไปตามลำคอและเรียวแขน

สายตาของอัคคีเผลอจดจ้องใบหน้าหวานยามหลับตาพริ้มเพราะพิษไข้ ความแค้นที่สั่งสมมาห้าปีเริ่มสั่นคลอน เขาเกลียดตัวเองที่รู้สึก ‘หวง’ ยามเห็นรอยช้ำที่เขาเป็นคนทำ และเกลียดตัวเองยิ่งกว่าที่อยากก้มลงไปจูบซับน้ำตาให้เธอ

"ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วยคะ..." เมลดาพึมพำทั้งที่ยังหลับตา "ถ้าเกลียดเมลมาก... ทำไมไม่ฆ่าเมลให้ตายไปเลย"

มือหนาที่กำลังเช็ดตัวหยุดกึก อัคคีมองผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจ และตอนนี้เขาก็บังคับให้ตัวเองเกลียดให้ถึงที่สุด เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมหู

"เพราะการตายมันง่ายเกินไปสำหรับเธอ เมลดา... เธอต้องอยู่เห็นฉันมีความสุขบนความทุกข์ของเธอ และต้องอยู่ดูตระกูลเกียรติวรโชติล่มจมด้วยน้ำมือของฉัน"

แต่คำพูดร้ายกาจนั้น กลับสวนทางกับมือที่คอยห่มผ้าให้เธออย่างแผ่วเบา

อัคคีนั่งเฝ้าไข้จนหญิงสาวหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา เขาหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาลูกน้องคนสนิท

"ไอ้นิก... เรื่องงานที่คณะบริหารวันนี้ บอกอาจารย์ว่าเมลดาป่วยขอลางสอบย่อย... เออ ทำยังไงก็ได้ไม่ให้ยัยนี่โดนตัดคะแนน ถ้าอาจารย์ไม่ยอม มึงก็ไปงัดห้องพักครูซะ!"

เขาวางสายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนจะมองเกียร์สีเงินที่คอของเมลดา มันสะท้อนแสงไฟวิบวับราวกับจะล้อเลียนความรู้สึกเขา ท่ามกลางแสงไฟสลัว อัคคีนั่งมองร่างบางที่ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแต่ดูอ่อนแรง มือหนาที่เคยจับประแจเหล็กหนักๆ กลับสั่นเทาขณะเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผาก

ภาพของ ‘เมลดาในวัยสิบขวบ’ ซ้อนทับขึ้นมา... วันนั้นเขาเล่นซนจนเข็มแตก เลือดไหลจนเด็กชายอัคคีหน้าเสีย แต่ก่อนที่เขาจะร้องไห้ เด็กหญิงตัวเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูก็วิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลใบโต

“พี่อัคคีอย่าร้องนะ เมลจะเสกคาถาเพี้ยงๆ ให้” มือเล็กสั่นเทาขณะแปะผ้าพันแผลลายการ์ตูนลงบนเข่าของเขา “หายแล้วนะ... พี่ชายของเมลเก่งที่สุดในโลกเลย”

“เก่งที่สุดในโลกเหรอ...” อัคคีพึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากหยักยกยิ้มสมเพชตัวเอง “พี่ชายคนนั้นมันตายไปพร้อมกับความใจดีที่เธอเคยให้แล้ว เมลดา ตอนนี้เหลือแค่ผู้ชายที่เธอเกลียดจนไม่อยากมองหน้าเท่านั้น”

เมื่อเห็นคนป่วยเริ่มกระสับกระส่ายเพราะความหิว อัคคีจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่เคยเหยียบย่าง... ห้องครัว ผู้ชายที่ถอดประกอบเครื่องยนต์รถแข่งได้ในไม่กี่ชั่วโมง กลับต้องมายืนจ้องหม้อสแตนเลสด้วยสายตาเหมือนกำลังกู้ระเบิด เขาเปิดคลิปในมือถือวนไปมาพร้อมขมวดคิ้วเครียด

“ข้าว... น้ำ... ต้มให้เดือด มันจะยากอะไรวะ”

ผ่านไปสิบนาที ควันสีขาวเริ่มโขมง กลิ่นไหม้โชยเตะจมูกแทนที่จะเป็นกลิ่นหอมของข้าวต้ม อัคคีสบถอย่างหัวเสียขณะรีบคว้าหูหม้อแต่กลับลืมไปว่ามันร้อนจัด

“โธ่เว้ย!” เขาเหวี่ยงหม้อลงอ่างล้างจานเสียงดังสนั่น สภาพครัวดูไม่ได้ ทั้งเม็ดข้าวที่หกกระจายและคราบน้ำซุปเปื้อนผนัง

สุดท้ายเฮดว้ากผู้เกรียงไกรก็ต้องจำใจหยิบถุงข้าวต้มเจ้าดังที่แอบสั่งมาสำรองไว้ (เพราะลึกๆ รู้ว่าฝีมือตัวเองไม่รอด) มาเทใส่ชามจัดวางอย่างประณีตราวกับทำเอง เพื่อรักษาฟอร์มที่เหลือน้อยนิดไว้

ขณะกำลังเช็ดคราบเขม่าออกจากมือ มือถือก็สั่นครืดคราด ปลายสายคือ ‘ภีม’ เพื่อนสนิทที่รู้ไส้รู้พุงเขาดีที่สุด

“ว่าไง” อัคคีรับสายห้วนๆ

“แหม่... ท่านประธานเฮดว้าก วันนี้ลางสอบให้น้องเมลดาถึงโต๊ะอาจารย์เลยนะเว้ย เพื่อนฝูงงงกันตาแตก ร้อยวันพันปีไอ้อัคคีไม่เคยยุ่งกับระบบทะเบียนเรียนให้ใคร” เสียงกวนประสาทของภีมดังลอดมา “มึงปากแข็งบอกว่าแค้น แต่การกระทำมึงมันดูเหมือน ‘หลง’ มากกว่านะเพื่อน”

“มึงพูดมากไปละกูแค่ไม่อยากให้ของขัดดอกเน่าตาย เดี๋ยวพ่อมันจะชิ่งหนี้ไปซะก่อน”

“เออ... เชื่อจ้า เชื่อสนิทใจเลย” ภีมหัวเราะร่วน “แต่ระวังนะมึง รอยแค้นที่มึงพยายามขีดไว้ ถ้าโดนน้ำตาหยดใส่บ่อยๆ มันจะจางจนมองไม่เห็นนะเว้ย อย่าให้กูเห็นมึงคุกเข่าง้อเมียกลางลานเกียร์ก็แล้วกัน!”

“แค่นี้แหละ!” อัคคีกดตัดสายทันที

เขายืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้มีความลังเลซ่อนอยู่ เขาหยิบชามข้าวต้มเดินกลับเข้าไปในห้องนอน เห็นเมลดาลืมตาขึ้นช้าๆ

“กินซะ... ฉันต้มมาให้ ถ้ากินไม่หมด ฉันจะกรอกปากเธอด้วยวิธีเดียวกับที่ฉันทำเมื่อคืน”

คำพูดร้ายกาจนั้นขัดกับรอยแดงจากการโดนหม้อลวกที่ปลายนิ้ว เมลดามองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย... เธอเห็นรอยไหม้ที่มือเขา และเห็นความพยายามที่ซ่อนอยู่ภายใต้พายุอารมณ์นั้น

รอยแค้นที่เขาเพียรสร้าง... กำลังถูกหยาดน้ำตาของเธอชะล้างจนเริ่มเจือจางลงทุกที