ตอนที่ 2: กฎของคนแพ้

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงเช้าที่ควรจะสดใสเหมือนวันทั่วไป กลับมืดหม่นจน 'เมลดา' แทบไม่อยากหายใจ รถกระบะยกสูงคันยักษ์ของอัคคีเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคณะบริหารธุรกิจอย่างไม่เกรงใจสายตาใคร ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง แรงกดดันมหาศาลก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร

"ลงไปได้แล้ว... และจำไว้ว่าหลังเลิกเรียน ฉันจะมารับที่นี่ ถ้าฉันมาถึงแล้วไม่เห็นเธอยืนรอ..." อัคคีละสายตาจากพวงมาลัย หันมามองเธอด้วยสายตาคมกริบ "เตรียมตัวรับบทลงโทษที่หนักกว่าเมื่อคืนได้เลย"

"เมลมีเรียนแล็บเลิกค่ำนะคะพี่... นายอัคคี" เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานทันที เมื่อเห็นคิ้วเข้มขยับชนกันเป็นปม

"นั่นมันเรื่องของเธอ หาทางจัดการเอาเอง กฎของฉันคือ ‘คำสั่ง’ ไม่ใช่ ‘ข้อต่อรอง’!"

เมลดาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอเปิดประตูรถและก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว พยายามหลบสายตาจากกลุ่มนักศึกษาที่เริ่มหันมามองและซุบซิบ เธอรู้ดีว่าการก้าวลงจากรถของเฮดว้ากคณะวิศวะฯ ในสภาพที่ขอบตาบวมช้ำและชุดนักศึกษายับย่นเล็กน้อยเช่นนี้ มันชวนให้คิดเป็นอื่นไปไม่ได้เลย

"เมล! ไปไหนมาน่ะ เมื่อคืนเราโทรหาตั้งหลายสาย" ‘ก้อย’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอวิ่งเข้ามาทักด้วยความเป็นห่วง แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจางๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตของเมลดา "นั่น... รอยอะไรน่ะเมล?"

เมลดาหน้าซีดเผือด รีบกระชับปกเสื้อเข้าหากันพัลวัน "ปะ... เปล่าจ้ะ มดกัดน่ะ พอดีเมื่อคืนที่หอไฟดับ เมลเลยนอนไม่ค่อยหลับ"

เธอต้องกลั้นใจโกหกคำโต ทั้งที่ในใจอยากจะกอดเพื่อนแล้วร้องไห้ให้หมดแรง แต่คำขู่ของอัคคีเรื่องพ่อยังดังก้องอยู่ในหัว เธอจะดึงก้อยเข้ามาเสี่ยงกับผู้ชายอันตรายคนนั้นไม่ได้

ตลอดช่วงเช้า เมลดาไม่มีสมาธิเรียนเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่มือถือสั่น เธอจะสะดุ้งสุดตัวเพราะกลัวว่าจะเป็นข้อความจาก ‘เจ้าชีวิต’ และฝันร้ายก็กลายเป็นจริงในช่วงพักเที่ยง

AKKEE: เที่ยงนี้มาหาฉันที่โรงอาหารวิศวะ

MEL: เมลมีนัดติวกับเพื่อนค่ะ

AKKEE: ฉันไม่ได้ถามความสมัครใจ ให้เวลา 5 นาที ถ้าไม่มา... ฉันจะไปลากเธอมาเองต่อหน้าเพื่อนทุกคน

ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านักศึกษาวิศวะที่นั่งกันเต็มม้านั่งหินอ่อน เมลดาเดินก้มหน้าผ่านกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดช็อปที่จ้องมองเธอราวกับของแปลก เธอรู้สึกได้ถึงสายตาดูแคลนที่ทิ่มแทงมาจากทุกทิศทาง โดยเฉพาะเมื่อต้องมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะยาวของกลุ่ม ‘เฮดว้าก’

สถานที่ที่เธอเคยอยากมาเดินเที่ยวงานเกียร์กับพี่อัคคีในวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหารความรู้สึก

"อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เด็กขัดดอกของไอ้อัคคีนี่เอง" ‘ภีม’ เพื่อนสนิทของอัคคีเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มยียวน

อัคคีนั่งอยู่กลางวงล้อมเพื่อนๆ เขาสวมแว่นกันแดดสีดำสนิท ในมือถือกระป๋องน้ำอัดลมที่ถูกบี้จนบุบเบี้ยว เขาปัดฝุ่นบนเก้าอี้ข้างตัวเบาๆ เป็นเชิงออกคำสั่งให้นั่งลง

"มาสายไปสองนาที..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียบแต่เย็นเยียบ "กฎข้อที่หนึ่งของคนแพ้อย่างเธอคือ ‘ห้ามสาย’ ลืมแล้วเหรอ?"

"เมลรีบที่สุดแล้วค่ะ"

"งั้นก็ต้องโดนทำโทษ..." อัคคีวางกระป๋องน้ำลง แล้วคว้าข้อมือเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะหยิบ ‘เกียร์’ ประจำตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อช็อป "ห้อยนี่ไว้ซะ"

"พี่... อย่าทำแบบนี้เลย คนมองกันหมดแล้ว" เมลดาพยายามกระซิบอ้อนวอน มือเรียวรั้งมือหนาของเขาไว้เพื่อไม่ให้เขาสวมสร้อยนั่นให้เธอ

"กลัวคนอื่นรู้เหรอ? ว่าเธอ ‘ลดตัว’ มาคลุกคลีกับพวกเถื่อนๆ อย่างฉัน" อัคคีกระตุกยิ้มร้าย แววตาคมกริบภายใต้เลนส์สีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริก "หรือกลัวว่า ‘ไอ้หน้าอ่อน’ คณะบริหารที่ตามจีบเธออยู่จะรู้ว่าแท้จริงแล้ว... เธอเป็นคนของใคร!"

กริ๊ก!

เสียงตัวล็อกสร้อยเกียร์ดังขึ้นชิดต้นคอ เมลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในโลกของชาวเกียร์ การให้เกียร์คือการฝากหัวใจ... แต่สำหรับอัคคี มันคือการ ‘ล่ามโซ่’

"ใครเห็นเกียร์นี้ จะได้รู้ว่าเธอเป็นของฉัน... เป็นทาสที่ฉันมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ และห้ามถอดออกเด็ดขาด ถ้ามันหายไปแม้แต่รอยขีดข่วนเดียว ฉันจะไปลงเขี้ยวกับพ่อเธอแทน!"

คำขู่ที่เลือดเย็นทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้หยดแหมะลงบนหลังมือของเขา อัคคีชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนของหยาดน้ำตา แต่เขากลับสะบัดมือเธอออกราวกับรังเกียจ

เขาสะใจ... ที่เห็นเธอทรมาน หรือเขากำลังทรมาน... ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้กันแน่?

"กินซะ" อัคคีเลื่อนจานข้าวผัดมาตรงหน้า "กินให้หมด อย่าให้ฉันต้องป้อนด้วยวิธีอื่นเหมือนเมื่อคืน"

เมลดามองจานข้าวผ่านม่านน้ำตา เธอตักข้าวเข้าปากอย่างยากลำบาก ทุกคำที่กลืนลงไปคละคลุ้งไปด้วยรสชาติของความขมขื่น หลังจากมื้อเที่ยงที่เหมือนการกลืนหนาม เมลดาขอตัวไปห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่าในซอกตึกหลังโรงอาหาร อัคคีกลับเดินตามมาฉุดแขนเธอกระชากเข้าไปในมุมอับสายตา

"ปล่อยเมล! พี่อัคคี เมลเจ็บนะ!"

"เจ็บสิดี จะได้จำ!" เขาผลักร่างบางติดกำแพงปูนหยาบๆ "เมื่อกี้ฉันเห็นนะ... ไอ้เดือนคณะบริหารที่เดินผ่านโต๊ะ มันส่งสายตาให้เธอยังไง และเธอก็ดูจะ ‘ทอดสะพาน’ ให้มันด้วยสายตาเศร้าๆ นั่นใช่ไหม!"

"เมลไม่ได้ทำ... เขาแค่คนรู้จัก"

"คนรู้จักหรือชู้รักที่เธอหวังจะให้มันมาช่วยไถ่ตัว!" อัคคีตะคอกจนเสียงก้องทางเดิน "จำใส่สมองไว้เมลดา กฎข้อที่สี่ของเธอคือ... ห้ามมีตัวตนในสายตาผู้ชายคนอื่น ถ้าใครมองเธอ ฉันจะซัดมันให้จมดิน และถ้าเธอมองใคร... ฉันจะขังเธอไว้ในห้อง ไม่ต้องเห็นเดือนเห็นตะวันไปตลอดชีวิต!"

"พี่มันบ้าไปแล้ว... พี่แค้นพ่อเมล แต่พี่กลับทำร้ายเมลเหมือนสัตว์" เมลดาพยายามผลักอกเขาออกไป "พี่ไม่ได้รักเมลแล้ว พี่แค่ต้องการแก้แค้น!"

"รักเหรอ?" อัคคีหัวเราะเยาะในลำคอ แต่แววตากลับไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด "คำว่ารักมันตายไปตั้งแต่วันที่ฉันต้องยืนมองแม่สิ้นใจบนเตียงไม้ผุๆ เพราะไม่มีเงินส่งโรงพยาบาลแล้วเมลดา! ตอนนี้ฉันมีความรู้สึกเดียวให้เธอ... คือความเกลียด!"

เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง เป็นจูบที่รุนแรงและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นเจ้าของ เขาจูบจนเธอแทบขาดใจเพื่อเป็นการตักเตือน ก่อนจะผละออกแล้วเดินจากไป ทิ้งให้เมลดาทรุดตัวลงกองกับพื้น สะอื้นไห้อย่างหมดแรง

คืนนั้นที่คอนโด...

อัคคีนั่งอยู่ที่ระเบียงห้อง จิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์รสแรงท่ามกลางลมหนาว สายตามองเข้าไปในห้องนอนที่เห็นเงาร่างบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขากำเกียร์อีกตัวที่อยู่ในกระเป๋าแน่น... เกียร์คู่ที่เขาเคยตั้งใจจะให้เธอในวันที่เขาเรียนจบ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเครื่องมือที่เขาใช้ทำลายเธอ

อัคคีมองหญิงสาวที่หลับใหล แววตาของเขาสั่นไหวไปวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง แต่เพียงครู่เดียวมันก็ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวตามเดิม

นี่คือ กฎของคนแพ้...

ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ไม่มีสิทธิ์มีความลับ

และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีสิทธิ์กลับไปรักเขาได้อีกต่อไป

ความแค้นต้องได้รับการชำระ... แต่ทำไมหัวใจของเขากลับยิ่งร้าวรานทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเธอ?