ตอนที่ 5: ความจริงใต้หน้ากาก

หลังจากเหตุการณ์ปะทะกับ ‘วินธัย’ บรรยากาศใน Penthouse หรูของอัคคีก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุด อัคคีกลายเป็นคนบ้างานและบ้าอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาแทบไม่ปริปากพูดกับเมลดาเกินสามคำ ทว่าทุกสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความคาดคั้นและหวงแหน เมลดาถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องพักกว้างขวางที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังทองคำอย่างสมบูรณ์

บ่ายวันหนึ่งขณะที่อัคคีออกไปคุมงานรับน้อง เมลดาที่กำลังทำความสะอาดห้องเพื่อฆ่าเวลาและความฟุ้งซ่าน สังเกตเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาถูกแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย ราวกับเจ้าของรีบร้อนจนลืมล็อก

ด้วยความสงสัยและความหวังลึกๆ ว่าจะเจอหลักฐานที่ช่วยให้พ้นจากพันธะนี้ เมลดาจึงถือวิสาสะเปิดมันออก ภายในมีเอกสารทางวิศวกรรมมากมาย แต่ลึกลงไปใต้กองกระดาษเหล่านั้น เธอพบซองสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าซองหนึ่ง บนหน้าซองเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ขึ้นใจ... ลายมือของพ่อเธอ

"นี่มัน... จดหมายจากคุณพ่อ?"

มือเรียวสั่นเทาขณะคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก เนื้อความในจดหมายไม่ได้พูดถึงการหนีหนี้อย่างที่อัคคีเข้าใจ แต่มันคือการอ้อนวอน... พ่อของเธอเขียนถึงพ่อของอัคคีก่อนจะหายตัวไปว่าเขากำลังถูก ‘หุ้นส่วนอีกคน’ หักหลังและขโมยเงินบริษัทไปทั้งหมด และเขากำลังออกไปตามล่าหาหลักฐานเพื่อนำเงินมาคืนตระกูลอัคคี

เมลดาค้นต่อไปจนเจอสมุดบัญชีลับและรูปถ่ายการโอนเงินที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาสีแดง มีชื่อของ ‘อาทิตย์’ ซึ่งเป็นอาแท้ๆ ของอัคคี ปรากฏอยู่ในเส้นทางการเงินนั้น

"หรือว่า... คนที่ทำลายครอบครัวพี่อัคคีจริงๆ ไม่ใช่พ่อเมล แต่เป็นคนในครอบครัวของเขาเอง?"

ความจริงที่ค้นพบทำให้น้ำตาไหลพราก เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะดีใจที่พ่อพ้นผิด แต่ร้องไห้เพราะความสูญเสียตลอดเวลาที่ผ่านมา ความแค้นที่อัคคีแบกไว้ ความรุนแรงที่เขาทำกับเธอ ทั้งหมดอาจเกิดจากความเข้าใจผิดที่ถูกใครบางคนปั่นหัว!

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมร่างสูงของอัคคีที่เดินเข้ามาในสภาพเหนื่อยล้า เขาชะงักทันทีเมื่อเห็นเมลดายืนถือซองจดหมายอยู่กลางห้อง แววตาเปลี่ยนจากความเหนื่อยเป็นความโกรธจัดในพริบตา

"ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องของของฉัน!" อัคคีพุ่งเข้าไปกระชากซองเอกสารคืนมา "อยากรู้นักใช่ไหมว่าพ่อเธอมันชั่วขนาดไหน ถึงต้องมาค้นดูแบบนี้!"

"พี่อัคคีฟังเมลก่อน!" เมลดาตะโกนสวนทั้งน้ำตา "พี่เคยอ่านจดหมายฉบับนี้จริงๆ หรือเปล่า? พี่เคยสงสัยไหมว่าทำไมเงินถึงไปอยู่ในบัญชีของคุณอาอาทิตย์ ไม่ใช่บัญชีพ่อเมล!"

"หุบปาก! อย่ามาป้ายสีคนในครอบครัวฉันเพื่อล้างมลทินให้พ่อตัวเอง!" อัคคีบีบไหล่เธอแน่นจนห่อเลือด "จดหมายนี่มันก็แค่คำลวงของคนขี้ขลาดที่อยากหนีความผิด พ่อฉันตายเพราะเครียดเรื่องหนี้ที่พ่อเธอทำไว้ นั่นคือความจริงเดียวที่ฉันสนใจ!"

"ความจริงคือพี่หลับตาข้างเดียวมาตลอด!" เมลดาผลักอกเขาออก "พี่เลือกที่จะเกลียดเมลเพราะมันง่ายกว่าการยอมรับว่าพี่ถูกคนที่รักหักหลังใช่ไหม? พี่ทำร้ายเมล พี่ตราหน้าเมลว่าเป็นเด็กขัดดอก ทั้งที่จริงๆ แล้วเราสองคนคือเหยื่อของคนคนเดียวกัน!"

อัคคีตัวสั่นด้วยความโกรธที่ปนสับสน เขาเหวี่ยงเอกสารทิ้งกระจายเต็มพื้น ก่อนจะรวบตัวเมลดาปะทะกับกำแพง "เหยื่อเหรอ? เหยื่อที่ไหนจะมีความสุขตอนอยู่ภายใต้ร่างฉันเหมือนเธอ! อย่ามาอ้างความจริงที่เธอเมคขึ้นมาเพื่อให้ตัวเองดูดี!"

เขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง แต่วันนี้มันต่างออกไป มันไม่ใช่จูบที่ต้องการข่มเหงเพียงอย่างเดียว แต่คือจูบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว... เขากลัวว่าถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง ความแค้นที่เขาใช้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวมาตลอดห้าปีจะพังทลายลง และเขาจะกลายเป็น ‘คนบาป’ ที่ทำร้ายผู้หญิงที่เขาแอบรักมาตลอดอย่างไม่น่าให้อภัย

เมลดาสะอื้นในอ้อมกอด เธอไม่ดิ้นรนแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงบนแก้มของเขา "ถ้าพี่อยากแก้แค้นนัก... ก็ทำต่อเลยค่ะ แต่จำไว้ว่าทุกรอยช้ำบนตัวเมล มันคือหลักฐานว่าพี่โง่แค่ไหนที่ปล่อยให้คนผิดตัวจริงลอยนวล"

อัคคีชะงัก คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบลงบนหน้ากากน้ำแข็ง เขาผละออกแล้วมองมือที่สั่นเทา ก่อนจะเดินหนีออกไปที่ระเบียงและทุบราวกั้นเหล็กอย่างแรงจนมือแตก

ลมกลางคืนปะทะใบหน้าคมเข้มจนเย็นเยียบ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ไฟในใจลดความร้อนแรงลงได้เลย เขานั่งลงปล่อยให้บุหรี่ในมือมอดไหม้ไปจนเกือบถึงนิ้วโดยไม่คิดจะสูบ สายตาเหม่อมองท้องฟ้ากว้างพลางฉายภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยว

“ไอ้คี... แกต้องจำไว้นะ ว่าที่พ่อแกต้องตาย ที่บ้านเราต้องพัง เพราะเพื่อนรักของพ่อแกมันหักหลัง” เสียงของอาอาทิตย์ ชายที่คอยชุบเลี้ยงเขาดังก้องอยู่ในหัว “ไอ้ธเนศมันกวาดเงินหนีไปเสวยสุข แกต้องเกลียดมัน และต้องตามล้างแค้นตระกูลมันให้ถึงที่สุด!”

คำพูดเหล่านั้นคือ ‘ความจริง’ เพียงหนึ่งเดียวที่อัคคียึดถือมาตลอดห้าปี แต่วันนี้... ตัวเลขในบัญชีที่เป็นชื่ออาอาทิตย์กลับขัดแย้งกับทุกอย่างที่เขาเชื่อ

“พี่เลือกที่จะเกลียดเมลเพราะมันง่ายกว่าการยอมรับว่าพี่ถูกคนที่พี่รักหักหลังใช่ไหม!” เสียงตะโกนของเมลดาบาดลึกในความรู้สึก อัคคีมองมือตัวเองที่เคยรังแกเธอ... ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง แปลว่าที่ผ่านมาเขากลายเป็น ‘หมาก’ ในมือของอาตัวเอง และเขากำลังทำร้ายผู้หญิงบริสุทธิ์ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต

“โธ่เว้ย!” เขาขยี้บุหรี่ลงอย่างแรง ความละอายเริ่มกัดกินใจเหมือนกรดที่ค่อยๆ ซึมลึก

ในขณะที่อัคคีจมอยู่กับความคิด เมลดาที่อยู่ในห้องนอนก็พยายามทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธออาศัยจังหวะที่อัคคีลืมโทรศัพท์มือถือสำรองไว้ในห้องโถงแอบหยิบมันออกมา หญิงสาวรีบกดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจ... เบอร์ของ ‘ลุงประสิทธิ์’ อดีตเลขาฯ คนสนิทของพ่อ

(ตู๊ด... ตู๊ด...)

“ฮัลโหล... ใครน่ะ?” เสียงแหบพร่าดังขึ้น

“ลุงประสิทธิ์คะ... นี่เมลเองค่ะ” เธอพยายามกระซิบให้เบาที่สุด แต่น้ำตากลับคลอเบ้า “เรื่องเงินบริษัทตอนนั้น พ่อหนีไปจริงๆ หรือเปล่า หรือว่ามีใครบางคนบังคับพ่อ?”

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงสะอื้นเบาๆ “คุณธเนศไม่ได้หนีลูก... ท่านถูกนายอาทิตย์ข่มขู่ เขาบอกว่ามีหลักฐานปลอมที่จะส่งคุณธเนศเข้าคุก ท่านเลยต้องยอมแบกหน้าไปหาหลักฐานที่ต่างประเทศ... ลุงมีไฟล์เสียงที่ท่านอัดไว้ก่อนไป เมลต้องระวังตัวนะ ลานเกียร์นั่นมันอันตรายกว่าที่คิด...”

ปัง!

เสียงประตูเปิดออก เมลดาตกใจจนทำโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น เธอรีบเตะมันเข้าไปใต้เตียงด้วยท่าทีลนลาน ขณะร่างสูงของอัคคีเดินเข้ามาในห้อง แววตาของเขาดูเปลี่ยนไป... มันไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเก่า แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและ ‘ความหวั่นไหว’

มื้อค่ำวันนั้นเป็นมื้อที่แปลกประหลาดที่สุดตั้งแต่เมลดามาอยู่ที่นี่ อัคคีไม่ได้สั่งให้เธอปรนนิบัติ หรือกระชากแขนเธอมานั่งตักเพื่อยั่วโมโหเหมือนทุกวัน เขาวางจานอาหารชุดใหญ่จากร้านดังลงบนโต๊ะ

“กินซะ...” เขาพูดสั้นๆ โดยไม่มองหน้า

เมลดานั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอสังเกตเห็นว่าเขาจงใจหลบสายตา อัคคีดูเหมือนจะพยายามเลี่ยงการปะทะด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยกำแพงแห่งความละอาย

“ทำไมไม่ด่าเมลล่ะคะ?” เธอถามทำลายความเงียบ “ทำไมไม่บอกว่าเมลตอแหลเหมือนทุกที”

มือที่ถือช้อนของอัคคีสั่นไปวูบหนึ่ง เขาเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยเสียงแหบพร่า “ฉันเหนื่อย... รีบกินให้หมดแล้วไปพักซะ พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปเรียน”

“พี่อัคคี...”

“ฉันบอกให้กิน!” แม้จะตะคอกแต่เนื้อเสียงกลับไร้ซึ่งความอาฆาต อัคคีลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ แผ่นหลังที่เคยดูแกร่งบัดนี้กลับดูว้าเหว่จนเมลดาอยากจะเข้าไปกอด

เขารู้ความจริงบางอย่างแล้ว... เมลดามั่นใจ แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ เขาจะกล้ายอมรับความจริงนั้นแล้วเปลี่ยน ‘พันธะร้าย’ นี้ให้กลายเป็นอย่างอื่นได้หรือไม่ หรือจะเลือกฝังมันไว้แล้วกอดความแค้นปลอมๆ ต่อไปเพื่อรักษาหน้าของตัวเอง