ตอนที่ 4: เงาที่มองไม่เห็น

ความสัมพันธ์อันกระอักกระอ่วนระหว่างอัคคีและเมลดาภายในคอนโดหรูเริ่มมีรอยร้าวที่แปลกประหลาด อาการไข้ของเมลดาเริ่มทุเลาลงจากการดูแลแบบ ‘ตบหัวแล้วลูบหลัง’ ของชายหนุ่ม ทว่าพายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นที่หน้าคณะบริหารธุรกิจ เมื่อการปรากฏตัวของใครบางคนกำลังจะเขย่าหัวใจที่ด้านชาของเฮดว้ากหนุ่มให้คลั่งยิ่งกว่าเดิม

ขณะที่เมลดากำลังเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวเล็กน้อย รถสปอร์ตหรูสีขาวสะอาดตาก็แล่นมาจอดตรงหน้า ชายหนุ่มท่าทางอบอุ่นในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้สาวๆ แถวนั้นถึงกับเหลียวมอง

"เมล! เป็นยังไงบ้าง หายไปสองวัน วินเป็นห่วงแทบแย่ โทรไปก็ไม่รับสายเลย"

‘วิน’ หรือ ‘วินธัย’ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เพื่อนที่แอบรักเมลดามาตั้งแต่มัธยม เขาคือขั้วตรงข้ามของอัคคีทุกอย่าง ทั้งความใจเย็น อ่อนโยน และความสว่างไสวที่เมลดาโหยหา

"วิน... เมลขอโทษที พอดีเมลไม่ค่อยสบายน่ะ" เมลดาฝืนยิ้ม พลางพยายามขยับปกเสื้อปิดรอยเกียร์ที่คอไว้ แต่วินตาไวพอที่จะเห็นสายสร้อยโลหะหนาหนักนั่น

"นั่นสร้อยอะไรน่ะเมล? ทำไมมันดูเหมือน..."

วินยังพูดไม่จบประโยค เสียงคำรามของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันยักษ์ก็ดังสนั่นจนพื้นปูนสะเทือน อัคคีในชุดเสื้อช็อปที่เปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อยจากการคุมช็อปช่วงบ่าย เบรกรถจนล้อลากเสียงดังลั่น เขาถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าถมึงทึงและแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที

"กลับ-ไป-ที่-รถ" อัคคีสั่งเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะก้าวลงจากรถเดินตรงมาหาเมลดาโดยไม่สนหัวใคร

"เดี๋ยวครับคุณ!" วินก้าวมาขวางหน้าเมลดาไว้ตามสัญชาตญาณ "คุณเป็นใคร มาทำกิริยาแบบนี้กับเมลได้ยังไง"

อัคคีหยุดชะงัก สายตาที่มองวินเหมือนมองมดปลวกที่บังอาจขวางทางสิงโต "ฉันเป็นใครไม่สำคัญ แต่ที่สำคัญคือผู้หญิงคนนี้เป็น ‘ของฉัน’ และนาย... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกชื่อเธอ!"

"พี่อัคคีหยุดนะ! วินเขาเป็นเพื่อนเมล" เมลดาพยายามห้ามพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ

"เพื่อนเหรอ?" อัคคีแค่นหัวเราะน่ากลัว เขาคว้าหมับเข้าที่สายสร้อยเกียร์ที่คอเมลดาแล้วกระชากเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางกระแทกอกแกร่ง "เห็นนี่ไหม? เกียร์นี่มันบอกว่าเธอมีเจ้าของแล้ว และเจ้าของของเธอก็ยืนอยู่ตรงนี้!"

วินธัยกำหมัดแน่น "เมลไม่ใช่สิ่งของ คุณไม่มีสิทธิ์มาตีตราเขาแบบนี้ ถ้าเรื่องหนี้สินของครอบครัวเมลที่ผมพอจะทราบข่าวมา... ผมยินดีจะชดใช้แทนเมลทั้งหมด!"

คำพูดของวินเหมือนสาดน้ำมันเข้ากองไฟ อัคคีตาแดงก่ำ เขาเดินเข้าไปประชิดวินจนหน้าแทบชนกัน กลิ่นอายความดิบเถื่อนข่มขวัญอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

"ห้าล้านเหรอ? หึ... สำหรับฉันตอนนี้ เงินมันก็แค่เศษกระดาษว่ะ แต่สิ่งที่ฉันต้องการคือการเห็นลูกสาวศัตรูค่อยๆ ตายทั้งเป็นอยู่ในเงื้อมมือฉัน" อัคคีกระซิบข้างหูวินพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "นายจะเอาเงินมาไถ่ตัวเธอ? ฝันไปเถอะ เพราะต่อให้นายมีร้อยล้าน ฉันก็ไม่ขาย... เพราะฉันชอบเวลาที่เธอนอนร้องไห้อยู่ใต้ร่างฉันมากกว่าเงินพวกนั้นเป็นไหนๆ!"

"ไอ้เลว!" วินเงื้อหมัดจะชก แต่อัคคีรับไว้ได้สบายๆ ก่อนจะผลักวินจนเสียหลัก

"พี่อัคคีพอได้แล้ว! เมลจะไปกับพี่... เมลยอมแล้ว ฮึก... อย่าทำอะไรเขาเลย" เมลดาเอาตัวเข้าแทรก ร้องไห้ออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง เธอรู้ดีว่ายิ่งวินพยายามช่วย เธอจะยิ่งถูกอัคคีลงทัณฑ์หนักกว่าเดิม

รถสปอร์ตสีขาวของวินธัยจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เดิมหลังจากพายุบิ๊กไบค์พัดผ่านไป วินกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน ดวงตาหม่นแสงลงด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ

เขาจำได้ดีถึงรอยยิ้มที่สดใสของเมลดาก่อนที่มรสุมการเงินจะพังครืนลงมา ในวันที่เธอหายไป วินพยายามพลิกแผ่นดินหาแต่กลับถูกครอบครัวสั่งห้าม เพราะไม่อยากพัวพันกับตระกูลล้มละลาย

“ถ้าวันนั้นผมเข้มแข็งกว่านี้... เมลคงไม่ต้องมาเจอนรกแบบนี้” วินพึมพำกับตัวเอง

เขาไม่ได้แค่อยากชนะอัคคี แต่เขาอยากได้ ‘รอยยิ้ม’ ของเมลดากลับคืนมา ซึ่งเขาดูออกว่าอัคคีไม่มีวันมอบมันให้เธอได้ด้วยวิธีที่ป่าเถื่อนเช่นนี้

อัคคีกระชากเกียร์บิดคันเร่งจนเข็มไมล์กวาดขึ้นสู่ตัวเลขที่น่ากลัว ลมแรงปะทะร่างจนเมลดาต้องกอดเอวเขาไว้แน่นด้วยความกลัวตาย แต่มันไม่ใช่การกอดด้วยความรัก มันคือการยื้อชีวิต

เมื่อถึงรถยนต์ส่วนตัวที่จอดทิ้งไว้ อัคคีเหวี่ยงเธอเข้าไปในรถก่อนจะออกตัวกระชากจนหัวไหล่บางกระแทกประตู เสียงเครื่องยนต์คำรามดังไปทั่วถนนราวกับจะประกาศศักดา

“ห่วงมันมากนักใช่ไหม?” อัคคีทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก “สายตาที่เธอมองมัน... ฉันไม่เคยเห็นเธอใช้มองฉันเลยสักครั้ง!”

“พี่วินเขาเป็นคนดี... เขาไม่เคยทำร้ายเมลเหมือนที่พี่ทำ!” เมลดาโต้กลับทั้งน้ำตา

เอี๊ยดดด!

อัคคีเหยียบเบรกกะทันหันจนตัวรถหัวทิ่มลงข้างทาง เขาหันมาคว้าคอเสื้อนักศึกษาของเธอ แรงบีบทำให้เธอหายใจติดขัด “คนดีงั้นเหรอ? ไอ้พวกคาบช้อนเงินช้อนทองน่ะเหรอที่เธอเรียกว่าคนดี! วันที่พ่อเธอโกงเงินครอบครัวฉันจนพินาศ ไอ้คนดีของเธออยู่ที่ไหน! มันเคยยื่นมือมาช่วยเธอไหม... มีแต่ฉันนี่แหละที่ลากเธอขึ้นมาจากกองขยะ แม้ว่าฉันจะลากเธอมาเพื่อลงนรกก็ตาม!”

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างโกรธจัดของอัคคีและความสะอื้นของเมลดา ท่ามกลางแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องไปในความมืด... สองหัวใจที่อยู่ใกล้กันแค่นี้กลับห่างไกลกันเหลือเกิน

เมื่อกลับมาถึงคอนโด อัคคีเหวี่ยงเมลดาวางบนโซฟาอย่างแรง เขาเดินพล่านไปมาเหมือนเสือติดจั่น จิตใจปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึก ‘หวง’ มันพุ่งปรี๊ดจนควบคุมตัวเองไม่ได้

"มันหล่อดีนี่... สุภาพบุรุษด้วยใช่ไหม? อยากไปอยู่กับมันนักใช่ไหม!"

"เมลไม่ได้พูดแบบนั้น..."

"แต่สายตาเธอส่งไปหาความช่วยเหลือจากมัน!" อัคคีคุกเข่าลงตรงหน้า สองมือบีบไหล่บางไว้แน่น "ฟังนะเมลดา... ต่อให้ไอ้หน้าไหนมันจะเอาเงินมากองเท่าภูเขา ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป เงาของฉันจะตามเธอไปทุกที่ และไม่มีใครจะพรากเธอไปจากความแค้นของฉันได้!"

เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธออย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่ความรัก... แต่เป็นความหึงหวงที่รุนแรงจนแยกไม่ออก ความสับสนในใจของอัคคีเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าที่เขาไม่ยอมรับเงินไถ่ตัว ไม่ใช่เพราะอยากแก้แค้นเพียงอย่างเดียว

แต่เพราะเขา... ขาดเธอไปไม่ได้อีกแล้ว