All Chapters of Nişanı At, Zirveye Dönüyorum: Chapter 11 - Chapter 20

Sarı saçlı delikanlının yüzünde korkunç bir ifade vardı. Defne’nin beceriksiz kardeşi Batuhan’dı.“Rekabette yenilince zorla mı almaya kalkıyorsunuz?”Levent’in yüzünde hiçbir ifade yoktu. Batuhan’ın elindeki karpuz bıçağını sanki görmüyordu bile.Zeynep öfkeyle söyledi: “Levent, unutma, Defne’miz olmasaydı senin bir hiç olduğunu! Onunla üç yıl geçirdin, sana her şeyi o verdi. Sen ne hakla onu karşılık vermiyorsun?”Ne kadar da gösterişli sözlerdi!Levent güldü, gözlerinde alay vardı: “Defne’yle üç yıl geçirdim, o bana bir şey verdi değil, ben ona bir şeyler verdim.”“Tüh, yalan söyleme!”Zeynep çok sinirlenmişti: “Sen hep Defne’min yedirmesiyle geçindin, ona ne verdin? Ha? Ne verebilecek bir şeyin var senin? Yüzsüz herif!”Levent soğuk soğuk güldü: “Öyle mi? Hatırlıyorum da, Serinkan Grubu’nun birkaç önemli sözleşmesini ben almıştım.Senin bu beceriksiz oğlunun karakoldan çıkmasını da ben sağlamıştım. Sizinki para mı istiyor yoksa yüzsüzlük mü?”Zeynep iyice öfkelenmişti, gözleri kara

Lale bunu duyunca hiçbir şey söylemedi. Masasının arkasına yaslanıp Levent’e bir göz attı.Levent’in olaylarla hiç ilgisi yokmuş gibi durmasına sinirlendi.“Doktor Levent, söyleyecek bir şeyin yok mu?”“Yoksa Başhekim Yardımcısı Celal Bey’in suçlamalarını kabul edip hastane kurallarını gerçekten ihlal mi ettin?”“Eğer durum buysa, eşyalarını toplayıp Birinci Hastane’yi terk etmeni rica ediyorum. Ben Lale Kibar’ın yanında böyle sapık insanlar barınamaz.”Levent kaşlarını çattı: “Başhekim Hanım, bizi buraya çağırdığına göre olayları zaten biliyorsun. Öyleyse neden bilmediğin gibi davranıyorsun?”“Sen...”Lale çok sinirlenmişti. Levent’e sert bir bakış fırlattı.Celal fırsatı yakalayıp dişlerini sıkarak söyledi: “Başhekim Hanım, gördüğünüz gibi bu Levent’in bir doktorda olması gereken alçakgönüllülükten ve nezaketten eser yok. O asi, kurallara uymayan bir serseri.”“Derhal kovulmasını ve bir daha asla işe alınmamasını öneriyorum. Ayrıca tıp dünyasında bu rezil davranışlarının duyurulması,

Bu sırada Levent, Reşat’tan bir telefon aldı.“Levent Bey, Defne Serinkan o arazinin peşinde. Ne yapalım, verelim mi vermeyelim mi?”Levent bir an düşündü, cevap verdi: “Sen bilirsin. Ama sonuçta onunla bir zamanlar birlikteydik, eğer Serinkan Grubu’nun şartları iyiyse, ver gitsin.”Reşat iç çekti: “Levent Bey, bu kadına hâlâ tam olarak vazgeçemediğinizi biliyordum. Peki, Serinkan Grubu’na yar olsun.”Kısa süre sonra, Kaplan Kükreme Grubu’nun arazinin satışını Serinkan Grubu’na vereceği haberi Defne’ye ulaştı.Mutluluk çok hızlı gelmişti, inanamadı: “Reşat Bey fikrini mi değiştirdi?”Daha önce mesajı ileten çalışan: “Defne Hanım, Doğu’nun iş dünyasının yeni yıldızısınız, demek ki biraz da olsa yeteneğiniz var. Doğrusu, Reşat Bey bir telefon aldı ve teklifinizi kabul etti.”Bir telefon mu? Reşat bu yüzden mi fikrini değiştirmişti?Defne bir an duraksadı, ardından Servet’e döndü, içten bir şekilde teşekkür etti: “Servet Bey, lütfen babanıza benim için teşekkür edin. Bu sefer bana çok yar

“Aferin kızım, iyi yaptın. Bu nankör hak etti.”“Abla, aferin. Bence sadece su atmakla kalmayıp bir de tokat atmalıydın, aklı başına gelirdi.”Zeynep ve Batuhan ellerini çırpıp seviniyorlardı.Servet alaycı bir sesle söyledi: “Levent, senin adına bile üzülüyorum. Defne bu kadar nazik, kibar bir kızken sen onu kırmasını biliyorsun.”“Sen gerçekten de işe yaramazın tekisin, anlaşıldı.”Levent’in yüzündeki sular damlıyor, gömleğini ıslatıyordu. Defne bir an duraksadı.“Neden kaçmadın?”Levent gerçekten kaçabilirdi ama istememişti.“Şimdi memnun musun? Rahatladın mı?”“Annen ve kardeşinin ne olduklarını benden iyi biliyorsun sanırım.”“Ne derlerse inanıyorsun. Defne Serinkan, doğru söylüyorsun, ayrılmamız gerçekten akıllıcaymış. Çünkü sen aptalın tekisin!”Levent’in sesi soğuktu, bakışlarındaki donmuş ifade Defne’nin içini titretti.Evet, ben ne yapıyorum?Levent gerçekten düşündüğüm gibi biri mi?Ya annem ve kardeşim? Annem yaygaracı, kardeşim zorba. Onlara nasıl inanmıştım?Defne’nin içi

Çevredekiler şaşkınlıkla bağırdı. Bu deli köpeklerin Güçlü Ailesi’ni bile takmadıklarını görmemişlerdi.“Hayatımda en çok nefret ettiğim şey, sizin gibi havalı geçinen tiplerdir.”“Havana bak, havana! Dövün şunu!”Kel emir verdi. Servet’in suratına bastı.Servet yerde yatıyordu. On civarında adam amansızca tekmeleyip duruyordu.“Sizi piç kuruları, ölümü boyladınız!”“Durun! Size durun diyorum! Yoksa hepinizi siler süpürürüm!”“Ah ah, yeter artık! Abi, lütfen durun, yeter! Daha fazla dayanamayacağım, öleceğim, ah...”Ama üç saniye bile dayanamadan Servet acıyla feryat etmeye başladı, başını kapatıp yalvardı.Burnu kırılmıştı, suratı mosmor olmuştu.En kötüsü de, bacak arasına yediği tekme yüzünden artık hiçbir şey hissetmiyordu. Bakalım ortalık ne haldeydi?Defne’nin yüzü bembeyaz kesilmişti: “Siz kimsiniz ki adam dövüyorsunuz?”Tam o sırada öne atılıp Servet’i korudu.Kel bağırdı: “Durun!”Domuz suratlı Servet’e baktı, alaycı bir şekilde söyledi: “Sizin Güçlü Ailesi gibi vasat bir aile