All Chapters of หวานใจของเสือร้าย : Chapter 11 - Chapter 20

" พี่ก็ชอบหนูมากและคิดถึงหนูจะตายอยู่แล้วลูกชุบ "ขุนพลพูดจบ ก็กดริมฝีปากหนาลงอีกครั้งอย่างดูดดื่มและหนักหน่วง ในหัวของเขา มีแต่คำว่า คิดถึง คิดถึง และคิดถึงเด็กน้อยตรงหน้าเขาแทบคลั่ง เขาจูบอย่างดื่มด่ำเรียกร้องเอาแต่ใจอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะค่อย ๆ ผละริมฝีปากออก ช้าๆ อย่างหักห้ามใจ" พี่แม่ง โคตรรักหนูเลยลูกชุบ เป็นแฟนกับพี่นะ ฟอด//เป็นแฟนกันนะฟอด // ฟอด "ขุนพลพูดไปด้วยพร้อมกับฝังจมูกหอมแก้มนุ่มนิ่มฟัดไปมาอย่างใจนึกที่อยากจะทำมานาน" อือ พอได้แล้วพี่ขุนพล แก้มหนูช้ำหมดแล้วนะ "ฉันตอนนี้ถูกพี่ขุนพลทั้งจูบทั้งหอมฟัด จนมันอายไม่รู้จะอายพี่เขายังไงแล้วนี่มันใช่คนเดียวกันกับตาแก่ขี้งอนหน้าตึงคนเมื่อกี้หรือเปล่านะ ฉันได้แต่บ่นพึมพำในใจก่อนจะถูกพี่ขุนพล ยกมือทั้งสองข้าง มาจับประคองใบหน้าของฉัน ให้สบตาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่พี่เขามองมาที่ฉัน มันดูเป็นประกายดีใจ บวกกับรอยยิ้มร้ายๆ ที่เขายิ้มส่งมา ทำเอาหัวใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ราวกับทุกอย่างมันหยุดหมุนไป นี่มันอาการตกหลุมรักใครสักคนจริงๆ สินะ" สรุป ตอนนี้หนูเป็นแฟนพี่แล้วนะ "" อือ พี่ขุนพลก็เป็นแฟนของหนูแล้วนะคะ "" ขอพี่จูบอีกทีได้ไหม

. ."ทำอะไรกัน!!! "ขุนพลเอ่ยเสียงเข้ม สายตาจับจ้องไปเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยืนใกล้ชิดแฟนตัวน้อยของเขาอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่ลูกชุบจะหันมาแล้วเดินส่งยิ้มให้เขาอย่างดีใจ" มาแล้วเหรอคะ พี่ขุนพล กลับกันเลยไหมหนูหิวแล้ว "ฉันเห็นพี่ขุนพล ก็ยิ้มออกกว้างก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาพี่เขา พร้อมกับพูดอย่างออดอ้อน" พี่ถาม ว่าทำอะไรกันอยู่ "ขุนพลเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความหวงแหน แล้วยกแขนแกร่งโอบเอวบางไว้ทันที แต่สายตาคมเยือกเย็นคู่นี้กลับจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความแข็งกร้าว โดยที่เด็กผู้ชายตรงหน้า ก็จ้องมองเขากลับอย่างไม่เกรงกลัวอะไรเขาเช่นกัน" อ๋อ นี่สายฟ้าเพื่อนหนูเอง เขามาชวนกลุ่มพวกหนู ไปออกแคมป์ติวสอบเข้ามหาลัยค่ะ พี่ขุนพล อยากให้หนูไปไหมคะ "" ไม่!!ถ้าอยากจะติวพี่จะจัดการให้เองไม่ต้องไปยุ่งกับคนอื่น หรือให้คนอื่นมาวุ่นวาย มีพี่เป็นแฟนอยู่ตรงนี้จะต้องให้คนอื่นมาจุ้นจ้านกับหนูทำไม "ขุนพลที่เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กลับแฝงความประชดประชันอยู่ในที โดยที่สายตาคมยังคงจับจ้องมอง เด็กสายฟ้าตรงหน้าด้วยแววตาดุดัน ที่เปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต อย่างไม่ละสายตา" อือ หนูตามใจแฟนหนูอยู่แล้ว

ฉันที่รู้สึกตัว เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างกวนฉันอยู่ตลอดเวลา จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่า ตัวเองที่กำลังนอนซุกและยกแขนตัวเองพาดอยู่ข้างเอวของพี่ขุนพล โดยที่พี่เขาตอนนี้ นั่งพิงเตียงนอน บนตักอีกฝั่งมีโน้ตบุ๊คที่พี่เขาทำงานอยู่ และมืออีกข้างของพี่ขุนพล ยกมาลูบแก้มของฉันเล่นเบาๆ ฉันจึงเอ่ยเรียกชื่อพี่เขาอย่างงัวเงีย" อือ พี่ขุนพล "" หนูตื่นแล้วเหรอ "ขุนพล ที่ละสายตาจากหน้าคอม ก้มลงมาเด็กน้อยขี้อ้อนของเขา ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเงยหน้ามองเขาด้วยสภาพงัวเงีย น่าเอ็นดูหลังจากที่เขาสั่งงานกับไอ้หมอกเสร็จ จึงมองเวลาก็เกือบหกโมงกว่าแล้ว เขาเลยเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็พบว่าลูกชุบ กำลังนอนหลับสบาย อยู่บนโซฟาเขาจึงตัดสินใจอุ้มเข้ามานอนในห้องนอนของเขาเองและดูว่าเหมือนน้องจะหลับสบายมาก เขาเหลือบมองดูเวลาก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว แถมด้านนอกฝนก็กำลังตกหนักเช่นกัน เขาจึงหยิบโทรศัพท์ ขึ้นมาโทรหาคุณน้าสายไหมเพื่อขออนุญาตให้น้องได้นอนค้างกับเขาที่นี่ แล้วคุณน้าก็ได้ตอบตกลง ก่อนจะตัดสายเขาทิ้งไปแต่ที่เขาแปลกใจ คือ แม่ใบข้าวของเขากลับวิดีโอคอลมาหาแล้ว บอกว่าพ่อคุยกับพ่อของลูกชุบให้แล้ว รวมทั้งแพลนกล้อง ไปหาพ่อเขาที่

.." นังชุบวันนี้กูว่ามึงดูหงุดหงิดนะ เป็นอะไรทะเลาะกับพี่ขุนพลเหรอ "พิงพ์เอ่ยถามเพื่อนรักที่เดินเข้ามาหน้าตึงหลังจากที่ไปรับป้ายชื่อกลับมา" นั่นดิ ยิ้มหน่อยค่าเพื่อนวันนี้วันแรกของการเปิดเทอมยิ้มไว้จ๊ะเพื่อรับสิ่งดีๆเข้ามา"เบนซ์รีบเอ่ยตามพร้อมกับเริ่มมองรอบๆบริเวณไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ" กูหงุดหงิดเรื่องที่จอดรถนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่วันนี้เราไปฉลองวันเปิดเทอมวันแรกกันดีไหม มื้อนี้กูเลี้ยง”ฉันที่พูดขึ้น พร้อมกับอยากกินอะไรให้มันฮีลใจมากกว่านี้ ต่อไปจะไม่ขับรถมาแล้วให้พี่ขุนพลมารับมาส่งดีกว่า" เฮ้ย พวกมึงดูนั่นดิใช่ สายฟ้ากับยัยอุ๋งอิ๋งไหมวะ "เบนซ์ที่เอ่ยขึ้น เมื่อมองไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างเฉิดฉาย และเธอก็จำได้ดีว่าเป็นใคร" เออจริงด้วย ไหนว่าพวกมันทั้งคู่ย้ายไปเรียนต่อเมืองนอก ตอนที่มาทำเรื่องลาออกจากโรงเรียน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มาโผล่อยู่ตรงนี้ แถมเรียนคณะเดียวกันกับพวกเราอีก"พิงค์ที่หันไปมองก่อนจะหันกลับมาที่โต๊ะอย่างไม่สนใจ" ไม่รู้ว่ะ กูก็แปลกใจเหมือนกัน พวกมึงแต่ที่กูแอบรู้มานะว่า ที่จริงแล้ว สายฟ้าย้ายออกไปเพราะเกิดอุบัติเหตุบางอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่

# สองอาทิตย์ต่อมา" เบนซ์ วันนี้สาขาของเรานัดไปปาร์ตี้กันเพราะรุ่นพี่ต้องการเลี้ยงฉลอง ต้อนรับเด็กปีหนึ่งในสาขาอย่างพวกเรารุ่นพี่ย้ำว่าให้มาที่ร้านตอนสามทุ่มนี้นะพวกเขาเหมาร้านต้อนรับพวกเรา "" อือ ๆ เดี๋ยวพวกเราไปนะ "มด เพื่อนในสาขาเอ่ยบอกกลุ่มของเบนซ์ที่กำลังนั่งทำรายงานอยู่ที่โต๊ะใต้ตึกคณะ ก่อนจะเดินไปบอกกับทุกคนที่อยู่ภายในบริเวณนั้นเช่นกัน" ทำไม ยัยมดงานนั่นถึงไม่สร้างกลุ่มแล้วบอก ทุกคนในกลุ่มเอาว่ะ มาเดินบอกแบบนี้มันไม่เหนื่อยตายแย่เลย "เบนซ์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปยังมดที่เดินไปที่โต๊ะเหมือนคนจะร้องไห้อย่างน่าสงสาร" น่าสงสารมดนะ ดูเหมือนจะโดนยัยอุ๋งอิ๋งแกล้งด้วยล่ะ มันอยู่กลุ่มเดียวกัน แถมกูยังเคยได้ยินมันพูดเหยียดมดอยู่บ่อยๆ ด้วย "พิงค์พูดพร้อมกับมองไปที่มดอย่างนึกสงสารเช่นกัน" กูว่าพวกเรา ลองชวนมด มาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกเราดีไหม สงสารว่ะ กูเห็นอะไรแบบนี้แล้วกูแพ้ว่ะ อีอิ๋ง แม่งก็ยังไม่เลิกสันดานเดิมอีกนิสัยเสียจัง "ฉันที่เอ่ยขึ้น พร้อมกับมองมดที่สีหน้าไม่สู้ดีอย่างน่าสงสาร แล้วทุกคนก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยไว้มีโอกาสฉันจะไปดึงตัวมดมาอยู่กลุ่มเดียวกับฉัน" นังมด วันนี้แกต