《The CEO's Desperate BARGAIN》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

The CEO's Desperate BargainElara woke up to the smell of breakfast and the soft sound of Damien humming in the kitchen. For a moment, she thought she was still dreaming. Ilang linggo na ang nakalipas mula nang maging kalmado ang lahat, pero parang hindi pa rin siya makapaniwala.Bumangon siya at lumabas ng kwarto. Nakita niya si Damien na naka-apron lang, walang shirt, nagluluto ng pancakes habang may sugat pa rin sa balikat. Ang tanawin ay sobrang domestic na parang hindi siya ang dating Ice King ng business world.“Morning, Mrs. Torres,” sabi niya nang makita si Elara, ngiti niya ay malawak at tunay. Lumapit siya at hinalikan si Elara sa labi, mahinahon pero puno ng pagmamahal. “Sit down. Gutom ka na siguro.”Elara sat at the island counter, chin on her hand, just watching him. “Hindi ko akalain na makikita kitang nagluluto.”“Marami ka pang hindi alam tungkol sakin,” sagot niya habang iniabot ang plato. “Starting today, sisimulan natin ‘yung totoong buhay natin.”Pagkatapos kumain

The CEO's Desperate Bargain Elara couldn’t shake off the uneasy feeling after Lila left. Kahit yakap na yakap siya ni Damien sa kama, ang isip niya ay lumilipad pa rin sa bata — si Rian. Isang inosenteng bata na nahuli sa gitna ng galit ng dalawang lalaki. “Damien… ano’ng plano natin?” tanong niya nang mahina habang hinahaplos ang dibdib nito. Damien sighed and pulled her closer. “Babayaran ko si Lila. Bibigyan ko ng sapat na pera para sa bata at sa kanya. Tapos sisiguraduhin kong tuluyang maputol na ang lahat ng koneksyon kay Rafael.” “Pero paano kung may mas malalim pa ‘to?” bulong ni Elara. “Paano kung hindi lang pera ang gusto niya?” Hindi sumagot si Damien. Sa halip, hinalikan niya si Elara sa noo, sa pisngi, at sa labi. The kiss quickly became deeper, more urgent. His hand slid down her body, cupping her breast, then slipping between her thighs. “Ngayon, hayaan mo muna akong alagaan ka,” he whispered huskily.

The CEO's Desperate BargainElara stared at the two pink lines on the pregnancy test with shaking hands.“Positive…” bulong niya sa sarili. Ulit-ulit niyang binasa ang result. Hindi siya makahinga nang maayos. Tuwa. Takot. Pag-asa. Galit. Lahat sabay na dumagsa sa dibdib niya.Nasa banyo siya ng bagong bahay nila sa Tagaytay. Si Damien ay nasa kusina, nagluluto ng tanghalian. Hindi niya alam kung paano sasabihin sa kanya. Paano kung mas lalong maging komplikado ang lahat? Paano kung hindi pa sila handa?“Baby? Nandiyan ka pa ba?” tawag ni Damien mula sa labas ng pinto.Elara quickly hid the test sa likod ng cabinet at naghugas ng mukha. Paglabas niya, nakita niya si Damien na nakatayo sa hallway, walang shirt, may apron, at may ngiti sa labi.“Ang tagal mo. Okay ka lang?” tanong niya, lumapit at hinawakan ang beywang niya.Elara forced a smile. “Okay lang. Gutom na ako.”Habang kumakain sila, tahimik lang si Elara. Damien noticed it imm

The CEO's Desperate BargainElara was folding baby clothes in the nursery when she felt it — a sharp pain in her lower abdomen. She gasped and held her stomach, breathing through it. It was only four weeks since they found out about the baby, pero parang ang bilis ng lahat.“Damien!” tawag niya, trying to keep her voice steady.Agad na tumakbo si Damien mula sa kanyang opisina. Mukha niya ay puno ng takot nang makita si Elara na nakaupo sa sahig, namumutla.“Baby, ano’ng nangyari?!” He knelt in front of her and placed his hand on her stomach. “Masakit ba? May dugo ba?”“Masakit… pero konti lang,” sagot ni Elara, umiiyak na. “Natatakot ako, Damien. Baka maapektuhan si baby.”Damien didn’t waste time. He carried her to the car and drove straight to the hospital, breaking every speed limit. Sa buong biyahe, hawak niya nang mahigpit ang kamay ni Elara.“Stay with me, ha? Huwag kang matulog. Mahal na mahal kita. Mahal na mahal namin ‘yung baby,” paul

The CEO's Desperate BargainSix Months LaterElara stood in front of the full-length mirror, gently caressing her rounded belly. Six months pregnant na siya, at ang tiyan niya ay maliwanag na maliwanag. Suot niya ang simple white wedding gown na specially made para sa kanya — walang masyadong palamuti, elegant, at perpekto para sa kanilang renewal of vows.“Ang ganda mo talaga,” bulong ni Damien mula sa likuran niya. Niyakap niya si Elara mula sa likod, ang mga kamay niya ay dumapo sa tiyan niya. “At ang anak natin.”Elara leaned back on him, smiling. “Nervous ka ba?”“Oo,” amin ni Damien, hinalikan ang leeg niya. “Kasi ngayon, totoong kasal na ‘to. Walang kontrata. Walang takot. Walang deadline. Ikaw lang talaga ang akin… habang buhay.”The ceremony was simple but beautiful. Sa garden ng bagong bahay nila sa Tagaytay, ilang close friends at pamilya lang ang imbitado. Si Mama, na ngayon ay malakas na at masaya, ang umiiyak nang umiiyak habang naglal