《The CEO's Desperate BARGAIN》全部章節：第 1 章 - 第 8 章

The CEO's Desperate BargainElara woke up to the feeling of heavy silk sheets against her naked skin and the weight of a muscular arm draped possessively over her waist. For a moment, she forgot where she was. Then the memories crashed into her like a tidal wave—Damien’s mouth on her breasts, his thick length stretching her until she screamed, the way he growled her name like a curse and a prayer while he came deep inside her. Her thighs still ached. Between them, she felt sticky, marked, ruined.A soft sob escaped her lips before she could stop it.“Regretting it already?” Damien’s voice was rough with sleep, but there was no gentleness in it. He pulled her closer, his hard chest pressing against her back, his morning arousal nestling hot and heavy between her ass cheeks. “Too late, little lamb. You’re mine now.”Elara closed her eyes tightly, tears slipping down her temples. “My mother… I need to know she’s safe.”Damien reached for his phone on the nightstand without letting h

The CEO's Desperate BargainElara woke up with a heavy feeling sa dibdib. Nakahiga pa rin siya sa malaking kama ni Damien, ang katawan niya puno ng mga marka mula sa gabing nakalipas. Yung mabagal at malalim na way na kinuha niya siya... parang may something na nagbago. Hindi na puro libog lang. Parang may takot at pangangailangan din."Damien..." bulong niya habang hinahaplos ang bakanteng side ng kama. Lamig na. Bumangon siya, naka-silk robe lang, at lumabas sa living area. Andoon siya, nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakatitig sa city lights ng Manila. Walang damit sa itaas, kita ang matitigas niyang muscles at ang mga tattoo sa likod niya."Early ka pala gumising," sabi niya nang maramdaman si Elara. Hindi siya lumingon."Can't sleep. Iniisip ko yung sinabi mo kagabi... tungkol kay Vargas." Lumapit si Elara at yumakap sa likod niya mula sa likuran. Naramdaman niyang humigpit ang katawan niya. "Kaya ba natin 'to? Paano kung mawala lahat?"Damien turned around and pulled

The CEO's Desperate BargainThe warehouse smelled of rust and danger. Damien stood there like a raging storm, baril pa rin ang hawak, mata niyang puno ng galit at sakit habang nakatingin kay Elara na nakaupo sa sahig, umiiyak.“Elara… did you really call him?” ulit niya, boses na puno ng pagkabigo. Parang may kutsilyo na tumusok sa dibdib niya.Rafael laughed from the corner, hawak pa rin ang balikat ni Elara. “Told you, Torres. Kahit asawa mo, hindi ka pinagkakatiwalaan. She came to me willingly.”“Bitawan mo siya,” malamig na utos ni Damien. “Ngayon din.”Rafael raised his hands but the smirk stayed. “Easy. She’s all yours… for now. Pero tanungin mo siya, bakit siya nagpunta sa akin? Dahil ba takot siya na kapag natapos ang kontrata niyo, wala na siyang makukuha? O dahil mas gusto niyang protektahan ang mama niya kaysa sayo?”Elara shook her head desperately. “Damien… hindi ganon ‘yun. Natatakot lang ako. Sorry… sorry talaga.”One of Damien’s men rushed in and pointed a gun at Rafae

The CEO's Desperate BargainElara stayed in the guest room that night. Ayaw niyang matulog sa tabi ni Damien kahit sobrang lamig ng kama niya. Umiiyak lang siya nang umiiyak hanggang sa sumakit na ang ulo. Lahat ng sinabi ni Rafael, lahat ng revelation ni Damien — parang paulit-ulit na binubugbog ang puso niya.“Paano kung totoo lahat? Paano kung talagang pumatay siya?” bulong niya sa sarili habang yakap ang unan.Kinabukasan, maaga pa nang bumangon si Elara. Nagluto siya ng simpleng almusal — sinangag at itlog — para kay Damien. Hindi niya alam kung bakit. Galit siya, nasasaktan, pero may parte pa rin sa kanya na gustong alagaan siya.Damien lumabas sa kwarto, mukha niya puno ng pagod at takot. Nakasuot lang ng sweatpants, kita ang matitigas niyang abs at ang fresh scratches sa likod niya mula kagabi.“Elara…” ang boses niya ay mahina. “Akala ko umalis ka na.”“Hindi pa ako handa umalis,” sagot niya nang hindi tumitingin. “Pero kailangan nating mag-usap. Totoo ba ‘yung sinabi ni Rafa