All Chapters of เมียพ่อขอทรีซั่ม 3P | PWP | NC30+: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นปนกลิ่นอายความลับที่อวลอยู่อย่างจางๆ ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกันกินข้าวเย็นท่ามกลางแสงไฟนีออนสีนวลในห้องครัว โฟล์คตักกับข้าวให้พ่อและสลับไปตักให้อายด้วยท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด"กินเยอะ ๆ นะโฟล์ค พรุ่งนี้เปิดเทอมวันแรกก็ตื่นเช้าๆ หน่อย พ่อจะไปส่ง" ธิพูดพลางเคี้ยวข้าวอย่างเอร็ดอร่อย"ครับพ่อ ผมจะตั้งใจเรียนครับ" โฟล์คตอบ พร้อมกับแอบใช้เท้าสะกิดเท้าของอายใต้โต๊ะกินข้าวอายสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็แสร้งก้มหน้ากินข้าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ภายนอกพวกเขาก็คือครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบในสายตาคนรอบข้าง พ่อที่รักลูกชาย เมียที่ดูแลงานบ้านงานเรือน และลูกชายที่กตัญญู แต่ลึกๆ ลงไปในใจของทั้งสามคนต่างรู้ดีว่า... ภายใต้หลังคาบ้านหลังใหญ่หลังนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านทุกกฎเกณฑ์ และกลายเป็นวิมานที่ซ่อนเร้นความสุขสมที่พวกเขาจะร่วมแบ่งปันกันมื้อค่ำวันนั้นจบลงด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาเรื่องการเรียนของโฟล์ค โดยที่มีสายตาแห่งความปรารถนาแลกเปลี่ยนกันอยู่เป็นระยะ เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัยที่ดูจะน่าตื่นเต้นกว่าที่โฟล์คเคยจินตนาการไว้หลา

หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนที่บ้านผ่านพ้นไป ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของโฟล์คก็ยังคงดำเนินต่อไปด้วยความคึกคัก เขายังคงเป็นจุดสนใจของสาวๆ ในคณะเหมือนเดิม แต่สายตาของเขากลับมีไว้เพื่อมองผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือน้ำหวานโฟล์คเดินหน้าจีบสาวหมวยอย่างจริงจังและสม่ำเสมอ ทุกเช้าเขาจะมารอดักเจอเธอที่หน้าตึกเรียนพร้อมกับชานมรสโปรดที่เธอชอบดื่ม ช่วงพักกลางวันเขาก็จะจองโต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวประจำไว้ให้ และทุกเย็นหลังจากซ้อมบอลเสร็จ เขาก็ไม่เคยลืมที่จะเดินไปส่งเธอที่ป้ายรถประจำทาง ความอบอุ่นปนเสน่ห์อันเหลือล้นของนักกีฬาหนุ่มทำให้กำแพงในใจของน้ำหวานค่อยๆ พังทลายลงจนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมค่ายอาสาของคณะ บรรยากาศยามพลบค่ำที่ลมพัดโชยมาเอื่อยๆ ทำให้นักศึกษาหลายคนเริ่มแยกย้าย โฟล์คชวนน้ำหวานมาเดินเล่นที่สวนหย่อมด้านหลังหอประชุมใหญ่ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบและเป็นส่วนตัว"น้ำหวาน เหนื่อยไหมวันนี้?" โฟล์คเอ่ยถามพลางยื่นขวดน้ำให้เธอ"เหนื่อยนิดหน่อยจ้ะ แต่สนุกดี แล้วโฟล์คล่ะ แบกของหนักทั้งวันเลย" น้ำหวานเงยหน้ายิ้มให้ แสงไฟสลัวจากเสาไฟในสวนสะท้อนเข้ากับดวงตาเรียวรีของเธอจนดูเป็นประกาย"เราไม่เ

ทันทีที่บานประตูบ้านปิดลง ความเงียบสงัดภายในบ้านหลังใหญ่กลับทวีความกดดันด้วยรังสีความเง้างอนของอาย แม่เลี้ยงคนสวยยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงก่ำที่ขับผิวขาวผ่องให้ลอยเด่น แววตาคู่สวยปรายมองลูกเลี้ยงตัวดีด้วยท่าทีตัดพ้อ"หายไปทั้งคืน... ปล่อยให้พี่อายนอนหนาว รู้ไหมว่ามีคนแถวนี้คิดถึงจนใจจะขาด" อายพึมพำพลางแสร้งหันหลังหนีโฟล์คไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตัดพ้อต่อ ย่างสามขุมเข้าประชิดแผ่นหลังเนียนละเอียดทันที แขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วดึงเข้าหาตัวจนสะโพกผายเนื้อแน่นแนบชิดกับหน้าขาของเขา เด็กหนุ่มซุกไซ้จมูกโด่งคมลงบนซอกคอระหง สูดกลิ่นน้ำหอมรสวาทสลับกับกลิ่นกายสาวอย่างหิวกระหาย ความอัดอั้นที่ไม่ได้ปลดปล่อยมาทั้งคืนถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงตัณหาอันมหาศาล"ขอโทษครับพี่อาย... เมื่อคืนฝนตกหนักผมกลับไม่ได้จริงๆ แต่ตอนนี้... ผมจะชดเชยให้พี่อายอย่างสาสมเลย" โฟล์คกระซิบเสียงพร่าติดขัดด้วยแรงอารมณ์มือหนาไม่รอช้า พลิกตัวอายให้หันกลับมาสบตา ก่อนจะช้อนข้อพับขาขวาของเธอขึ้นพาดเอวหนา แล้วอุ้มร่างระหงขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์ตัวยาว ฝ่ามือร้อนผ่าวดึงรั้งสายเดี่ยวให้หลุดเลื่อนลงไปกองที่ต้น

โฟล์คปลอบเสียงนุ่ม พลางใช้มือหนาลูบไล้ต้นขาด้านในเบาๆ เพื่อให้เธอผ่อนคลาย น้ำหวานยอมแยกเรียวขาออกจากกันเผยให้เห็นเนินเนื้อสาวอันงดงามและปิดสนิท โฟล์คใช้นิ้วเรียวลากผ่านร่องรักที่บัดนี้เริ่มมีน้ำหวานใสชโลมเยิ้มออกมาตามธรรมชาติ สัมผัสแผ่วเบาตรงจุดกระสันทำให้น้ำหวานสะดุ้งสุดตัว ยกสะโพกขึ้นร่อนรับนิ้วของแฟนหนุ่มโดยไม่รู้ตัว "อ๊ะ... โฟล์ค... ตรงนั้นมัน..." หญิงสาวหายใจกระชั้น สะท้านเยือกไปทั้งสรรพางค์กายเมื่อนิ้วยาวค่อยๆ กดแทรกเข้าไปชิมลางในความคับแน่นเพียงข้อเดียว เมื่อเห็นว่าน้ำหล่อลื่นพร้อมทำหน้าที่ โฟล์คจึงจัดการปลดปล่อยความแกร่งขืนของตัวเองออกมา ความเป็นชายขนาดใหญ่โตที่แข็งจนปวดหนึบถูไถเข้ากับความฉ่ำหวานของร่องสาว น้ำหวานสัมผัสได้ถึงขนาดอันใหญ่ยาวก็เริ่มตื่นตระหนก สองมือรีบดันหน้าท้องแกร่งของเขาไว้ทันที "โฟล์ค... มันใหญ่ไป หวาน... หวานกลัวเจ็บ" น้ำหวานพูดพร้อมน้ำตาซึมคลอดวงตาคู่สวย "ชู่... ไม่เจ็บครับ หวานเชื่อใจโฟล์คนะ เจ็บแปบเดียวแล้วจะหายนะคนดี" โฟ

เมื่อโฟล์คเปิดประตูกลับเข้ามาในห้องพัก กลิ่นหอมของข้าวมันไก่โชยไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ น้ำหวานยังคงนอนคว่ำหน้าหมดแรงอยู่บนเตียง ร่างกายส่วนล่างมีเพียงผ้าห่มผืนบางคลุมปิดสะโพกมนเอาไว้ หลังจากโดนหยอกเย้าจนระบมไปทั้งตัวจนไม่มีแก่ใจจะขยับเขยื้อน โฟล์คเดินเข้าไปในโซนครัวเล็กๆ จัดแจงแกะข้าวมันไก่ใส่จานอย่างเรียบร้อย พร้อมกับรินน้ำอุ่นใส่แก้ว จากนั้นจึงล้วงเอากล่องยาคุมฉุกเฉินออกจากกระเป๋ากางเกง แกะเม็ดยาสีขาวขนาดเล็กออกมาถือไว้ แล้วเดินกลับมาที่ข้างเตียง "หวานจ๋า... ลุกมากินข้าวก่อนเร็ว จะได้กินยาด้วย" โฟล์คส่งเสียงเรียกพลางประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง น้ำหวานปรือตาขึ้นมองแฟนหนุ่มด้วยความอ่อนเพลีย ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงขึ้นสีแดงระเรื่อ เธออ้าปากรับข้าวมันไก่ที่โฟล์คคอยตักป้อนให้ทีละคำจนหมดไปเกือบครึ่งจานเพราะความหิว หลังจากอิ่มท้อง โฟล์คก็ยื่นเม็ดยาขนาดเล็กพร้อมแก้วน้ำให้อย่างใส่ใจ "ยาอะไรเหรอโฟล์ค?" น้ำหวานเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ยาคุมฉุกเฉินน่ะ... กันไว้ก่อนนะคนดี เมื่อกี้โฟล์คปล