Mag-log inเมื่อสามีหลับสนิทด้วยความอ่อนล้า เมียพ่อกลับยังคงแฝงประกายไฟราคะในดวงตา เธอกระซิบเชิญชวนลูกเลี้ยงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลยั่วยวน ก่อนปล่อยกายอวบอิ่มให้หลอมรวมกับความปรารถนาที่ร้อนรุ่มของชายหนุ่มข้างกาย ท่อนเนื้อแข็งแกร่งดันทะลวงเข้าไปลึกสุดโคน เนื้อกระทบเนื้อดังก้องท่ามกลางความมืดอันเงียบสงัด เธอครางแผ่วเบาและเร่าร้อน ตัวโก่งรับทุกการกระแทกหนักหน่วง ขณะที่สามียังหลับใหลอยู่... คืนนี้ เกมต้องห้ามของทั้งสามยังเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
view moreหลังจากค่ำคืนอันโหดร้ายผ่านพ้นไป น้ำหวานนั่งร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด เธอตระหนักดีว่าหากยังอยู่ที่นี่ ต่อให้บล็อกทุกช่องทางการติดต่อ โฟล์คก็ต้องตามมาเซ้าซี้และดักเจอเธอที่ตึกคณะอยู่ดี ความช้ำใจทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต เช้าวันรุ่งขึ้น น้ำหวานแต่งกายสุภาพเดินตรงเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษา ยื่นเอกสารขอดรอปเรียนในภาคเรียนนี้ทั้งหมดอย่างไม่มีกำหนด จากนั้นเธอก็กลับมาที่หอพัก ขนย้ายข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวทั้งหมดขึ้นรถรับจ้าง ย้ายกลับไปอาศัยอยู่บ้านเกิดในต่างจังหวัดทันที ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โฟล์คพยายามโทรศัพท์หา ส่งข้อความสารพัด หรือแม้กระทั่งตามไปดักรอที่หน้าห้องพักและตึกคณะมหาลัย แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและห้องที่ถูกปิดป้ายให้เช่าใหม่ น้ำหวานตัดขาดจากชีวิตของเขาโดยสมบูรณ์ และเขาไม่สามารถติดต่อน้องหวานได้อีกเลย ตัดภาพมาที่บ้านหลังใหญ่ บรรยากาศกลับคืนสู่ความเงียบเหงาและคาวราคะ โฟล์คนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่น สายตา
วันเวลาผันผ่านไปไวราวกับสายน้ำหลาก ความรักระหว่างโฟล์คและน้ำหวานก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วจนสุกงอมเต็มที่ ความสดใสและแสนดีของแฟนสาวทำให้เด็กหนุ่มลุ่มหลงจนแทบถวายตัวให้ ในที่สุดโฟล์คก็ตัดสินใจขนเสื้อผ้าและข้าวของจำเป็น ย้ายเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันที่หอพักมหา'ลัยของน้ำหวานแบบเต็มตัว การได้ตื่นมาเจอหน้ากันในทุกเช้าและร่วมหลับนอนในอ้อมกอดของกันและกันทุกค่ำคืน ทำให้ความผูกพันและไว้เนื้อเชื่อใจมากขึ้นทุกวัน นานทีปีหนโฟล์คถึงจะยอมกลับไปเหยียบบ้านหลังใหญ่สักครั้ง เพราะในตอนนี้ โลกทั้งใบของเขาถูกย่อมาเหลือเพียงห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีน้ำหวานคอยจัดเตรียมอาหารและดูแลเรื่องเรียนให้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขสมหวังของคู่รักวัยใสที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้ จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งในวันหยุดสุดสัปดาห์ โฟล์ครีบร้อนแต่งตัวออกไปซ้อมฟุตบอลกับเพื่อนที่สนามมหา'ลัย โดยเผลอวางโทรศัพท์มือถือส่วนตัวทิ้งไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ น้ำหวานที่กำลังนั่งพับผ้าอยู่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนสั่นครืดคราดไม่หยุด ด้วยความไว้ใจและคิดว่าอาจจะเป็
"อ๊ะ... โฟล์ค... จะทำอะไรจ้ะ เดี๋ยวด้านล่างเขารอกินข้าวนะ" น้ำหวานอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ เมื่อรับรู้ได้ว่าเธอกำลังจะโดนแฟนหนุ่มจัดหนักอีกแล้ว "ขอโฟล์คชื่นใจหน่อยนะ โฟล์คแข็งจนทนไม่ไหวแล้ว" "นะ...ขอทีนึง มันแข็งจนปวดไปหมดแล้ว จับดูสิ" โฟล์คกระซิบเสียงพร่า พร้อมจับมือเล็กให้มากุมเป้ากางเกงที่ท่อนเอ็นด้านในแข็งโด่จนนูนขึ้นมา แววตาคมเข้มฉายประกายหื่นกระหาย เด็กหนุ่มจัดการรูดซิปกระโปรงทรงเอของเธอลงไปกองที่ต้นขาอย่างรวดเร็ว ปลดปราการชิ้นล่างออกไปพ้นทางโดยที่ยังไม่ทันได้ถอดเสื้อนักศึกษาของเธอออก โฟล์คยกขาข้างหนึ่งของแฟนสาวพาดไว้กับแขนแกร่ง งัดแก่นกายใหญ่โตที่แข็งจนปวดหนึบออกมา แล้วกระแทกเข้าไปในร่องสาวที่เปียกไปด้วยน้ำหล่อลื่นฉ่ำแฉะรวดเดียวจนสุดโคน น้ำหวานเบิกตากว้าง อ้าปากจะกรีดร้องด้วยความจุกแน่น แต่อารมณ์ดิบของโฟล์คเร็วกว่า เขาใช้ฝ่ามือหนาตะปบอุดปากแฟนสาวไว้แน่นทันทีเพื่อกันไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปนอกห้อง "อื้อออ!... อื้อออ!..." เสียงหวานครา
นานวันไป โฟล์คยิ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงกามารมณ์อันหอมหวานในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ของน้ำหวานจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น จากที่เคยกลับบ้านวันเว้นวัน ตอนนี้เด็กหนุ่มเลือกที่จะขลุกอยู่แต่ในหอพักของแฟนสาวนานถึงสามสี่วันจะยอมกลับบ้านใหญ่สักหน ความสดใหม่และกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ของน้ำหวานกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มคลั่งไคล้ ทุกครั้งที่ก้าวเท้าเข้าห้อง สายตาของโฟล์คจะฉายประกายความหื่นกระหาย จ้องแต่จะจับแฟนสาวเปลื้องผ้าลากขึ้นเตียงเพื่อปรนเปรอรสสวาทอันหนักหน่วงวันละหลายๆ รอบ โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง "โฟล์ค... พอแล้วจ้ะ หวานเหนื่อยจะแย่แล้วนะ คลาสบ่ายโฟล์คก็แอบโดดมาเนี่ย" น้ำหวานครางประท้วงเสียงสั่น ขยับกระโปรงนักศึกษาที่หลุดรุ่ยขึ้นมาสวม แต่อีกฝ่ายกลับไม่ฟัง ขยับเข้าไปกอดซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนอย่างเอาแต่ใจ ความหมกมุ่นในกามารมณ์ทำให้ผลการเรียนของนักกีฬาหนุ่มเริ่มสั่นคลอน งานค้างและโปรเจกต์ต่างๆ ถูกปล่อยปละละเลยจนน้ำหวานทนดูไม่ได้ ด้วยความรักที่มีต่อแฟนหนุ่ม สาวน้อยใสซื่อจึงต้องรับบทเป็นผู้ดูแลทั้งเรื่องหัวใจและเรื่องเรียน เธอต้องคอยนั่
รุ่งสางของวันใหม่มาเยือน พ่อธิเตรียมตัวออกจากบ้านแต่เช้า กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางไว้ที่ประตู เขากอดเมียเด็กคนสวยแน่น จูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วหันมาพูดกับโฟล์ค“พ่อไปบ้านย่าสองวันนะลูก ดูแลร้านกับน้าอายให้ดี อย่าให้ใครแอบมาจีบน้าอายนะ”“ครับ” โฟล์คตอบสั้น ๆรถกระบะคันใหญ่ของพ่อค่อย ๆ หายลับไปตามทางโค้ง
หลังกินข้าวเสร็จ โฟล์คช่วยพ่อธิจัดของในร้านโชว์ห่วยเหมือนทุกครั้ง แต่สายตาของเขากลับลอยไปที่อายอยู่ตลอดเวลาอายนั่งหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน ยังคงใส่เสื้อสายเดี่ยวสีขาวรัดรูปตัวเดิม เนื้อผ้าบางจนเห็นยอดอกสองข้างชูชันเป็นนูนเด่นชัดทุกครั้งที่เธอขยับตัว กางเกงขาสั้นรัดแน่นจนเห็นร่องกลีบชัดเจน เธอนั่งไขว่
รถสองแถวสีแดงเก่า ๆ ชะลอลงช้า ๆ ตรงหน้าบ้านปูนสองชั้นหลังใหญ่ โฟล์คสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงจากรถ ตัวสูงผอมบาง ผมดำยุ่ง ๆ ใบหน้าเด็กหนุ่มวัย 17ย่าง18 มีสิวเล็กน้อยขึ้นตามวัยที่ฮอร์โมนกำลังพุ่งพล่านเต็มที่ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ เขาจึงย้ายกลับมาอยู่กับพ่อตามปกติทุกปี“อ้าว! มาแล้วเหรอ ไอ้ลูกชาย!”
วันเวลาที่ต้องอยู่ห่างไกลในต่างอำเภอไม่ได้ทำให้ไฟในใจของโฟล์คมอดดับลง ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งโหมกระพือให้รุนแรงขึ้น ทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่เขามีโอกาส โฟล์คจะรีบนั่งรถสองแถวคันเดิมกลับมาที่บ้านธิทันทีโดยไม่รีรอ ความโหยหาในรสสัมผัสที่คุ้นชินทำให้ระยะทางหลายสิบกิโลเมตรดูสั้นลงไปถนัดตาความเขินอายที่เ