All Chapters of สังเวยรักให้แสงจันทร์ขาว: Chapter 1 - Chapter 9

หลังจากตายไป วิญญาณของฉันก็หลุดออกจากร่าง ล่องลอยอยู่กลางอากาศหน้าท้องที่ยังไม่ทันได้เย็บปิดและร่างกายที่เหลือไตเพียงข้างเดียว อีกทั้งเด็กที่โตจนเป็นรูปร่างแล้วซึ่งอยู่ข้างๆ สภาพนั้นดูน่าอนาถเหลือเกินเพียงไม่นาน ร่างของฉันก็ถูกคลุมด้วยผ้าขาวจนมิดชิด ร่างไร้วิญญาณถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดฉันมองเห็นฟางฉือเหล่ย สามีของฉันกำลังเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดอีกห้อง บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและร้อนรนอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนตอนที่รถเข็นผ่านหน้าฟางฉือเหล่ย เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามองฉันกำลังคาดหวังอะไรอยู่นะ คนที่เขากำลังเป็นห่วงคือคนอื่นต่างหากตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก เขารีบพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “หมอครับ เยว่เยว่เป็นยังไงบ้างครับ?”“การผ่าตัดปลูกถ่ายไตประสบความสำเร็จด้วยดีครับ รอให้หมดยาชา คุณก็เข้าไปเยี่ยมเธอได้แล้วครับ” หมอประกาศข่าวดีนี้ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ฟางฉือเหล่ยดีใจจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ภายในห้องพักฟื้น จางเยว่เยว่มีใบหน้าซีดเซียว เมื่อฟางฉือเหล่ยเห็นดังนั้นขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปกุมมือของหญิงสาวไว้แน่นด้วยความปวดใจ “เยว่เยว่ คุณต้อง

"ฉือเหล่ย แม่ไม่ได้เจอพวกลูกมาพักใหญ่แล้ว พรุ่งนี้พาเหยียนเหยียนกลับมากินข้าวที่บ้านหน่อยสิ แม่โทรหาเหยียนเหยียนตั้งนานก็ไม่ติด ช่วงนี้พวกลูกมัวยุ่งอะไรกันอยู่" โทรศัพท์ของแม่ฟางโทรเข้ามาในอีกหลายวันให้หลัง ในเวลานี้จางเยว่เยว่กำลังอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของฟางฉือเหล่ยเมื่อได้ยินเสียงของแม่ฟาง ขอบตาของฉันก็พลันร้อนผ่าว ท่านเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของแม่ฉัน หลังจากที่พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ก็เป็นท่านนี่แหละที่พาฉันกลับมาอุปการะที่บ้าน"แม่ครับ ยัยนั่นมันก็แค่คนเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง ต่อให้จะอาละวาดเรียกร้องความสนใจใส่ผมยังไง ก็ไม่ควรไม่ยอมรับสายแม่นะครับ!" ตอนที่ฟางฉือเหล่ยพูดถึงฉันบนใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความรังเกียจฉันยืนอยู่ตรงหน้าฟางฉือเหล่ย ยิ้มเยาะตัวเองว่าตอนนี้ความรักได้มลายหายไปแล้ว ฉันถึงกลับกลายเป็นคนเนรคุณในปากของเขาไปเสียได้"ฉือเหล่ย แม่รู้ว่าในใจลูกยังมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ แต่ลูกแต่งงานกับเหยียนเหยียนแล้ว ลูกก็ต้องรับผิดชอบในตัวเธอ ไม่อย่างนั้นแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนตอนไปอธิบายกับแม่ของเธอบนสวรรค์!" เสียงของแม่ฟางค่อนข้างร้อนรนใบหน้าของฟางฉือเหล่ยอึมครึมลง

"ปัง" หลังจากฟางฉือเหล่ยกดตัดสายทิ้ง อาจจะเป็นเพราะความโกรธจัดที่สุมอยู่ในใจ เขาจึงปาโทรศัพท์อัดกระแทกพื้นอย่างแรงเสียงหน้าจอแตกกระจายดึงสติของฉันให้กลับมาสงบสติอารมณ์ได้ไม่ทันไร เขาก็หยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกร้าวบนพื้นขึ้นมา โทรสั่งผู้ช่วยให้อีกฝ่ายพลิกแผ่นดินหาตัวฉันให้เจอเขาตีหน้าขรึมพิมพ์ข้อความส่งไป ฉันชะโงกหน้าเข้าไปดู หน้าจอแชทนั้นคือเบอร์โทรศัพท์ของฉันเอง"สวี่เหยียน ให้เวลาคุณหนึ่งวัน ไสหัวกลับมาปรากฏตัวตรงหน้าผมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย"ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง ฉันก็อยู่ตรงหน้าคุณนี่ไง เพียงแต่คุณมองไม่เห็นก็เท่านั้นโทรศัพท์ของฉันถูกโยนทิ้งไว้ในห้องเก็บของตั้งนานแล้ว ป่านนี้แบตคงเกลี้ยงไปแล้วล่ะผ่านไปครึ่งค่อนวัน ปลายทางก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมา ความร้อนรนและกระวนกระวายบนใบหน้าของฟางฉือเหล่ยก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆผ่านไปไม่นาน เขาก็คว้าเสื้อคลุมบนโซฟาแล้ววิ่งออกไปข้างนอก ฉันรีบตามเขาไปติดๆ เขาจะไปตามหาฉันงั้นเหรอ?ความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจทว่าเสียงกรีดร้องจากห้องนอนใหญ่กลับทำให้ฟางฉือเหล่ยเปลี่ยนทิศทาง และชะงักฝีเท้าที่จะก้าวออกจากบ้านจางเ

เขามีอาการรักความสะอาดอย่างรุนแรง แต่ตอนนี้ เขากลับไม่รังเกียจว่าฉันสกปรกเลยแม้แต่น้อย"ฟางฉือเหล่ย!" จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา กระชากคอเสื้อของฟางฉือเหล่ยเอาไว้ "ไอ้ระยำ ไอ้เหี้ย มึงอย่ามาแตะต้องสวี่เหยียนนะ"เป็นจางอี้หลิงนั่นเอง เธอร้องไห้ตะโกนพุ่งเข้ามา กระชากฟางฉือเหล่ยออกไปด้านข้าง แล้วฟาดฝ่ามือตบหน้าเขาฉาดใหญ่ทว่าฟางฉือเหล่ยกลับยืนนิ่งเป็นหินอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เธอตบตีตามใจชอบ"สวี่เหยียนอยู่กับแกมาตั้งหลายปี รักแกอย่างหมดหัวใจ แล้วแกล่ะ? ตอนที่ต้องการเธอ ก็พูดจาหว่านล้อมสารพัด พอไม่ต้องการเธอ ก็แทบจะถีบหัวส่งเธอไปให้ไกลแสนไกล แกเห็นเธอเป็นอะไร? เป็นหมาตัวหนึ่งที่นึกจะเรียกก็มา นึกจะไล่ก็ไปงั้นเหรอ?""ฟางฉือเหล่ย ถ้าแกไม่ได้รักสวี่เหยียนก็ควรจะไสหัวไปให้ห่างจากเธอตั้งแต่แรก ทำไมถึงต้องไปร่วมมือกับนังจางเยว่เยว่ใส่ร้ายสวี่เหยียน จนบีบให้เธอต้องตายทั้งกลม แถมยังตายศพไม่สวยแบบนี้ด้วยฮะ!""ผม...ตอนนั้นผมเห็นกับตาจริงๆ ว่าสวี่เหยียนผลักเยว่เยว่ตกลงมา ผมไม่ได้ใส่ร้ายเธอ" นี่เป็นประโยคเดียวที่ฟางฉือเหล่ยเอ่ยปากพูดตั้งแต่ที่จางอี้หลิงเข้ามา และมันก็ยังคงเป็นคำแก้ตัวเพื่อจาง

เรื่องราวเลวร้ายถือว่าค่อยๆ ปิดฉากลง ฟางฉือเหล่ยที่กลับมาถึงบ้านไม่ได้แม้แต่จะเปิดไฟ เขาเอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากเงียบๆพอเมาจนได้ที่ เขาก็เดินโซเซกลับเข้าไปในห้องด้วยท่าทีเหม่อลอยไร้สติ กอดโกศอัฐิของฉันไว้แน่น หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงบนโกศหยดแล้วหยดเล่าฉันราวกับจะสัมผัสได้ถึงมัน ความร้อนลวกเป็นระลอก ร้อนจนฉันรู้สึกทรมานอยู่นิดๆร้องไห้จนพอใจแล้ว ถึงได้ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาจุดสูบ ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง คิ้วและดวงตาอันหล่อเหลาของเขาฉายแววความโศกเศร้าที่หนักอึ้งและอัดอั้นฟางฉือเหล่ยสูดควันเข้าไปหนึ่งอึก พลันชะงักไป เขาพูดกับโกศอัฐิของฉันว่า "ขอโทษนะ ผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบให้ผมสูบบุหรี่..."พูดจบเขาก็ฝืนยิ้มที่ดูน่าสมเพชยิ่งกว่าตอนร้องไห้ออกมา แล้วขยี้บุหรี่ทิ้งไปฉันมองดูเขากระทำทุกอย่างด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางนึกถึงความรู้สึกของฉันเลยสักนิดจากนั้น เขาก็สะอึกสะอื้นเสียงเบา น้ำเสียงแทบจะเว้าวอน "เหยียนเหยียน ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว ผมขอร้องล่ะ คุณกลับมาได้ไหม""ผมมันเลว ผมมันสารเลวเอง ผมไม่ควรหูหนวกตาบอดโดนคนอื่นหลอกจนทำร้ายคุณเลย""สวี่เหยียน คน