สังเวยรักให้แสงจันทร์ขาว

หลังจากตายไป วิญญาณของฉันก็หลุดออกจากร่าง ล่องลอยอยู่กลางอากาศ

หน้าท้องที่ยังไม่ทันได้เย็บปิดและร่างกายที่เหลือไตเพียงข้างเดียว อีกทั้งเด็กที่โตจนเป็นรูปร่างแล้วซึ่งอยู่ข้างๆ สภาพนั้นดูน่าอนาถเหลือเกิน

เพียงไม่นาน ร่างของฉันก็ถูกคลุมด้วยผ้าขาวจนมิดชิด ร่างไร้วิญญาณถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัด

ฉันมองเห็นฟางฉือเหล่ย สามีของฉันกำลังเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดอีกห้อง บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและร้อนรนอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ตอนที่รถเข็นผ่านหน้าฟางฉือเหล่ย เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ฉันกำลังคาดหวังอะไรอยู่นะ คนที่เขากำลังเป็นห่วงคือคนอื่นต่างหาก

ตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก เขารีบพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “หมอครับ เยว่เยว่เป็นยังไงบ้างครับ?”

“การผ่าตัดปลูกถ่ายไตประสบความสำเร็จด้วยดีครับ รอให้หมดยาชา คุณก็เข้าไปเยี่ยมเธอได้แล้วครับ” หมอประกาศข่าวดีนี้ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ฟางฉือเหล่ยดีใจจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่

ภายในห้องพักฟื้น จางเยว่เยว่มีใบหน้าซีดเซียว เมื่อฟางฉือเหล่ยเห็นดังนั้นขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปกุมมือของหญิงสาวไว้แน่นด้วยความปวดใจ “เยว่เยว่ คุณต้องทนทรมานแล้วนะ”

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" จางเยว่เยว่ค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบไล้พวงแก้มของฟางฉือเหล่ย ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกับกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเอ่ยปาก "ฉือเหล่ย คุณไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ควรจะไปอยู่เป็นเพื่อนสวี่เหยียนนะ ฉัน...รู้สึกผิดต่อเธอค่ะ"

พูดจบ น้ำตาก็ร่วงหล่นลงมา

ฟางฉือเหล่ยเอ่ยขัดขึ้นมา "เวลาแบบนี้คุณยังจะนึกถึงหล่อนอยู่อีกเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงจิตใจอำมหิตคนนั้น การผ่าตัดของคุณจะถูกลากยาวมาจนถึงตอนนี้ไหม โทษหล่อนคนเดียวเลย ที่ทำให้คุณต้องทนทรมานเพิ่มขึ้นแบบนี้"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญและกล่าวโทษ

ลมหายใจของฉันสะดุด หัวใจบีบรัดแน่นขึ้นมาฉับพลัน

สวี่เหยียนก็คือฉัน ผู้หญิงจิตใจอำมหิตในปากของฟางฉือเหล่ย

ได้ยินมาว่า

ตอนที่คนเรากำลังจะตายจะเกิดภาพความทรงจำไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพฉายแสง แต่ทว่าเมื่อมองดูคนสองคนที่กำลังกอดกันแน่นอยู่ตรงหน้า

ภายในหัวของฉันกลับเหลือเพียง ความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่นและความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด ในตอนที่ถูกฟางฉือเหล่ยบีบบังคับให้ขึ้นเตียงผ่าตัด

ตอนนั้นฟางฉือเหล่ยดึงมือฉันไว้ นัยน์ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ "สวี่เหยียน ผมสาบาน ขอแค่คุณช่วยเยว่เยว่ พวกเราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันดีๆ แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ถ้าเยว่เยว่ตายผมก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน" คำพูดเหมือนจะเว้าวอน แต่แท้จริงแล้วคือการข่มขู่

ตอนพ่อแม่จากไป ไม่ได้ทิ้งทรัพย์สินอะไรไว้ให้ฉันมากมายนัก บริษัทยังมีหนี้สินล้นพ้นตัว เป็นตระกูลฟางที่ช่วยชดใช้หนี้ทั้งหมดให้ฉัน

วินาทีที่ตระกูลฟางรับฉันไว้พึ่งพิง ชีวิตของฉัน... ก็กลายเป็นของฟางฉือเหล่ยแล้ว

ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าฟางฉือเหล่ยไม่มีทางไปตายจริงๆ แต่แค่คำข่มขู่เพียงประโยคเดียวฉันก็ทนรับไม่ไหวแล้ว

มองดูผู้ชายตรงหน้าที่ฉันรักมาตลอดห้าปี ในท้ายที่สุด ฉันก็ยังใจอ่อน ยอมตกลงทำแท้งลูกของพวกเรา นำไตไปปลูกถ่ายให้กับจางเยว่เยว่ โดยคาดหวังว่าหลังจากนี้เขาจะยอมใช้ชีวิตกับฉันดีๆ

ทว่า ระหว่างการผ่าตัดเกิดเหตุไม่คาดฝันทำให้เสียเลือดมาก หมอติดต่อญาติไปนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ในความเลือนราง ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจอยู่หลายครั้ง

สุดท้ายแล้ว ฉันก็เดินมาถึงจุดสิ้นสุดของชีวิตท่ามกลางความสิ้นหวัง

และในเวลานี้ ศพของฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องดับจิตอันหนาวเหน็บ ส่วนเขา กลับยังคงอยู่เป็นเพื่อนรักแรกของเขา