Short
สังเวยรักให้แสงจันทร์ขาว

สังเวยรักให้แสงจันทร์ขาว

By:  นิรนามCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
2.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

รักแรกของสามีป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ผลตรวจเนื้อเยื่อเข้ากันกับเธอได้ เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาบังคับให้ฉันไปทำแท้งในตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือน เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงใจที่สุดออกมา “คุณหัดมีเมตตาบ้างได้ไหม คุณแค่เสียลูกไปหนึ่งคน แต่สิ่งที่เธอต้องเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” ฉันไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด แต่เขากลับเอาความตายมาขู่บังคับฉัน บนเตียงผ่าตัด ฉันและลูกในท้องต้องสิ้นใจไปพร้อมกัน ส่วนรักแรกของเขาได้รับการปลูกถ่ายไตจนสำเร็จ และรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์ของเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาต้องการแท้ๆ แต่เขากลับกลายเป็นคนเสียสติไปหลังจากที่ได้รับข่าวการตายของฉัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

TRISTAN'S POV:-

Life, life is beautiful. Life is gorgeous. It is a precious gift from God. Most precious and very lovely. I had seen so many people crying and complaining to God for whatever they do not have, but did they ever think about thanking God for whatever they have. If you do not have money and cars and a luxurious life, still you have life. You should be thankful that you still have your life. You should be thankful for whatever you have. My name is Tristan De Leon. And this is the story of my life.

It all started the day of my twelfth birthday. Everyone one was happy. My mom and my dad especially. Not because it was my birthday, but also because I had won the first prize for the international archery tournament. Dad was very excited about it. How could he not be. My father, Emesto De Leon was known as the king of the guns. He owned the best arms selling company. But our weapons were only bought by the government. It was a very strict rule my father had made and all his workers followed his rules. Because they never needed to break any rules. 

My father was a very kind and brave man. His employees loved him. Because my father always cared for his employees like a family. They were all loyal to him. Because of my father, I knew a lot of things about guns, weapons, and all. I was never interested in weapons but my father used to teach me. He thought one day, I would be grateful that he gave me all this information about weapons. I was never a gunman. I liked bowes and arrows and swords. 

When I turned ten, my dad personally made me an archery set. Bow and arrows. One of his guards told me that dad made it for me by his own hands. He told me that many people tried to help him but he said it's for my son and I want to do it by my own hands. I was the only child of my parents. I was never attached to my mom. I was my dad's boy. We were a happy family, mom, dad and me in that happy family. 

I was still in my bed. Waiting for my dad to come in and wake me up. I loved my dad very much. It was something dad did every year on my birthday. He would come up into my bedroom with a custard filled donut. A candle on top of it. He would open my bedroom door and would sing the happy birthday song for me. That happened every year. I was on my bed, waiting for him. I didn't know why, but he was taking longer than usual. But I wanted that to happen, that's why I stayed in bed. I was eagerly waiting for him to come inside and wish me my birthday. I opened my eyes to look at the clock, it was half past 8. My father always stepped into my room at 8 O'Clock sharp.

I was thinking of the reasons why my dad would be taking so long. Then suddenly, I heard his anger laced voice. He sounded more than angry. I jumped on my bed when I heard him yelling at someone. I crawled out of my bed and went to the door. I opened the door and went closer to the staircase. I could see my father. But I could not see the person he was yelling at. "You dare to go against the laws of our company. Haven't I told you, we never sell our weapons to anyone except for the cops. How dare you to make an illegal deal?" My father asked angrily.

"This is not only your business. It is equally mine as it is yours. You are not the only one to make decisions here." I heard that voice and rolled my eyes. I knew who it was. The only but jealous brother of my father, uncle Hector.

"How much did they pay you that made you confront me? How much money have they stuffed into your mouth that made you steal the box of the weapons?" How much?" My father yelled and I stepped back. I had never seen him this much angry in my life.

"Sixty grands, they paid me sixty grands for a single piece. Now think about it, I have earned more with a crate than you make with monthly shipping. The government is paying nothing." Hector reason. My father balled his fists tightly in anger. The next thing I saw was my father swung his fist in the air and landed a punch at Hector's face. Hector fell on the ground with a loud thud.

"Whatever dad had left for you, I had bought you a production company from that. You should be working to take your production company up. How dare you to interfere in my business." My father yelled at him. 

"Father had left half for me and half for you. Do you know how much I get from that trashy company you had bought for me? Nothing, I get nothing. But look at you, now I understand what kind of game you had played with me. You thought it would be easy to play me. I don't think so brother, you have to give me my half." Hector demanded my father.

"You have nothing in here. All this belongs to me and my family. I had worked hard, I had worked day and night to achieve this luxurious life. I did not waste my time like you. I did not waste my time fucking whores at night. I did not waste my money on alcohol and whores. I saved my money and used my time as money." My father replied angrily. I could not believe it. Hector was confronting my father. Hector did not have guts to even confront my father's assistant. 

"Wrong decision brother. I guess everyone was right. I have to snatch it away. Because you will never give me my money." Hector said and pulled a gun out. He aimed it over my father's head. My mom was standing behind. She gasped loudly as Hector pulled the gun out. My father stood in front of my mother to save her. My mom hid behind him. Just then, I saw a bitchy smirk on my mom's face. I did not understand why would my mother be smirking in a situation like this when her and my father's life was in danger? 

"Hector, don't be crazy. Drop the weapon." My father said. Suddenly, my father's eyes widened as if he had seen a ghost. He turned around to look at my mom. I did not understand what had happened until I looked at my mom's hands. They were covered in blood. My father's blood. And then it happened. Hector pulled the trigger and a bullet went through my father's head. My father fell on the floor with a loud thud. Hector grabbed my mom's hand and pulled her to his chest. They kissed each other hungrily while my father was laying on the floor lifeless. I screamed loudly and ran towards my father.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
หลังจากตายไป วิญญาณของฉันก็หลุดออกจากร่าง ล่องลอยอยู่กลางอากาศหน้าท้องที่ยังไม่ทันได้เย็บปิดและร่างกายที่เหลือไตเพียงข้างเดียว อีกทั้งเด็กที่โตจนเป็นรูปร่างแล้วซึ่งอยู่ข้างๆ สภาพนั้นดูน่าอนาถเหลือเกินเพียงไม่นาน ร่างของฉันก็ถูกคลุมด้วยผ้าขาวจนมิดชิด ร่างไร้วิญญาณถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดฉันมองเห็นฟางฉือเหล่ย สามีของฉันกำลังเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดอีกห้อง บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและร้อนรนอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนตอนที่รถเข็นผ่านหน้าฟางฉือเหล่ย เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามองฉันกำลังคาดหวังอะไรอยู่นะ คนที่เขากำลังเป็นห่วงคือคนอื่นต่างหากตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก เขารีบพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “หมอครับ เยว่เยว่เป็นยังไงบ้างครับ?”“การผ่าตัดปลูกถ่ายไตประสบความสำเร็จด้วยดีครับ รอให้หมดยาชา คุณก็เข้าไปเยี่ยมเธอได้แล้วครับ” หมอประกาศข่าวดีนี้ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ฟางฉือเหล่ยดีใจจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ภายในห้องพักฟื้น จางเยว่เยว่มีใบหน้าซีดเซียว เมื่อฟางฉือเหล่ยเห็นดังนั้นขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปกุมมือของหญิงสาวไว้แน่นด้วยความปวดใจ “เยว่เยว่ คุณต้อง
Read more
บทที่ 2
หนึ่งเดือนต่อมา จางเยว่เยว่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฟางฉือเหล่ยไม่เพียงแต่เปย์ไม่อั้นทุ่มซื้อคฤหาสน์ให้เธอหนึ่งหลัง เพื่อให้เธอใช้พักฟื้นร่างกายโดยเฉพาะและเพื่อเป็นการฉลองที่เธอออกจากโรงพยาบาลอย่างราบรื่น เขายังเชิญเพื่อนฝูงมามากมายเพื่อจัดงานเลี้ยงมีพลังงานที่มองไม่เห็นบางอย่าง ผูกมัดฉันไว้ข้างกายฟางฉือเหล่ย ทำให้ฉันต้องทนมองดูพวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันจางเยว่เยว่ชอบเป็นจุดสนใจของผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร เธอฝืนพาร่างกายที่ยังไม่หายดีนัก มาพลอดรักกับฟางฉือเหล่ยในงานเลี้ยงการกระทำที่โจ่งแจ้งเช่นนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้คนอื่นซุบซิบนินทาเมื่อได้ยินเพื่อนของฟางฉือเหล่ยพูดถึงฉัน ในใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจ แต่ทว่าบนใบหน้ากลับไม่สามารถแสดงออกมาได้ "ฉือเหล่ย พวกเราทำแบบนี้มันจะดูไม่ดีหรือเปล่าคะ ยังไงซะ...ฉันก็ไม่มีสถานะอะไร ถ้าเรื่องแพร่ออกไป สวี่เหยียนรู้เข้าคงจะโกรธเอาได้นะ!""วันดีๆ แบบนี้ คุณจะพูดถึงหล่อนทำไมกัน? อัปมงคลชะมัด" เมื่อพูดถึงฉัน ความหงุดหงิดบนใบหน้าของฟางฉือเหล่ยก็ยากที่จะปกปิดเอาไว้ได้เขาจับมือของจางเยว่เยว่ขึ้นมาท่ามกลางสายตาของผู้คน และประกาศเสียงดังต่
Read more
บทที่ 3
"ฉือเหล่ย แม่ไม่ได้เจอพวกลูกมาพักใหญ่แล้ว พรุ่งนี้พาเหยียนเหยียนกลับมากินข้าวที่บ้านหน่อยสิ แม่โทรหาเหยียนเหยียนตั้งนานก็ไม่ติด ช่วงนี้พวกลูกมัวยุ่งอะไรกันอยู่" โทรศัพท์ของแม่ฟางโทรเข้ามาในอีกหลายวันให้หลัง ในเวลานี้จางเยว่เยว่กำลังอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของฟางฉือเหล่ยเมื่อได้ยินเสียงของแม่ฟาง ขอบตาของฉันก็พลันร้อนผ่าว ท่านเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของแม่ฉัน หลังจากที่พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ก็เป็นท่านนี่แหละที่พาฉันกลับมาอุปการะที่บ้าน"แม่ครับ ยัยนั่นมันก็แค่คนเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง ต่อให้จะอาละวาดเรียกร้องความสนใจใส่ผมยังไง ก็ไม่ควรไม่ยอมรับสายแม่นะครับ!" ตอนที่ฟางฉือเหล่ยพูดถึงฉันบนใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความรังเกียจฉันยืนอยู่ตรงหน้าฟางฉือเหล่ย ยิ้มเยาะตัวเองว่าตอนนี้ความรักได้มลายหายไปแล้ว ฉันถึงกลับกลายเป็นคนเนรคุณในปากของเขาไปเสียได้"ฉือเหล่ย แม่รู้ว่าในใจลูกยังมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ แต่ลูกแต่งงานกับเหยียนเหยียนแล้ว ลูกก็ต้องรับผิดชอบในตัวเธอ ไม่อย่างนั้นแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนตอนไปอธิบายกับแม่ของเธอบนสวรรค์!" เสียงของแม่ฟางค่อนข้างร้อนรนใบหน้าของฟางฉือเหล่ยอึมครึมลง
Read more
บทที่ 4
ยังไงซะในใจของเขา ก็ปักใจเชื่อมาตลอดว่าฉันเป็นผู้หญิงจิตใจอำมหิตที่ต่ำช้าไร้ยางอายเพียงเพราะฉันเคยผลักจางเยว่เยว่ตกจากบันไดนึกย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ปีที่จางเยว่เยว่เพิ่งกลับประเทศ ตอนนั้นบริษัทจัดงานเลี้ยง ฟางฉือเหล่ยพาจางเยว่เยว่มาหยามหน้าภรรยาหลวงอย่างฉันอย่างสง่าผ่าเผย พวกเขาควงแขนกันเดินทักทายพูดคุยอยู่ท่ามกลางบุคคลมีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจ ทุกคนในงานไม่มีใครไม่รอดูเรื่องตลกของฉันฉันที่ในใจปวดร้าวอย่างถึงที่สุดทำได้เพียงกลั้นน้ำตาแล้วหลบไปอยู่อีกมุมหนึ่ง หูทวนลมตาบอดเสียจะได้ไม่ต้องคิดมากแต่จางเยว่เยว่กลับเดินมาหาฉัน แกล้งทำเป็นเข้ามาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะเสวนาด้วย ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฉันหันหลังให้ เธอกลับกลิ้งตกลงไปจากบันไดฉันก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว มองเห็นจางเยว่เยว่แสยะยิ้มเย็นชาให้ฉันก่อนที่จะร่วงตกลงไปกับตาตัวเองทุกคนต่างตกตะลึง ฉันมองดูจางเยว่เยว่ที่ตกลงไปนอนจมกองเลือดอยู่ด้านล่างด้วยความหวาดผวา ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาสายตาก็ปะทะเข้ากับฟางฉือเหล่ยที่วิ่งเข้ามาพอดี ฉันส่ายหน้าด้วยความตื่นตระหนกไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน แต่กลับไม่มีใครเชื่อฉันเลย"
Read more
บทที่ 5
"ปัง" หลังจากฟางฉือเหล่ยกดตัดสายทิ้ง อาจจะเป็นเพราะความโกรธจัดที่สุมอยู่ในใจ เขาจึงปาโทรศัพท์อัดกระแทกพื้นอย่างแรงเสียงหน้าจอแตกกระจายดึงสติของฉันให้กลับมาสงบสติอารมณ์ได้ไม่ทันไร เขาก็หยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกร้าวบนพื้นขึ้นมา โทรสั่งผู้ช่วยให้อีกฝ่ายพลิกแผ่นดินหาตัวฉันให้เจอเขาตีหน้าขรึมพิมพ์ข้อความส่งไป ฉันชะโงกหน้าเข้าไปดู หน้าจอแชทนั้นคือเบอร์โทรศัพท์ของฉันเอง"สวี่เหยียน ให้เวลาคุณหนึ่งวัน ไสหัวกลับมาปรากฏตัวตรงหน้าผมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย"ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง ฉันก็อยู่ตรงหน้าคุณนี่ไง เพียงแต่คุณมองไม่เห็นก็เท่านั้นโทรศัพท์ของฉันถูกโยนทิ้งไว้ในห้องเก็บของตั้งนานแล้ว ป่านนี้แบตคงเกลี้ยงไปแล้วล่ะผ่านไปครึ่งค่อนวัน ปลายทางก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมา ความร้อนรนและกระวนกระวายบนใบหน้าของฟางฉือเหล่ยก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆผ่านไปไม่นาน เขาก็คว้าเสื้อคลุมบนโซฟาแล้ววิ่งออกไปข้างนอก ฉันรีบตามเขาไปติดๆ เขาจะไปตามหาฉันงั้นเหรอ?ความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจทว่าเสียงกรีดร้องจากห้องนอนใหญ่กลับทำให้ฟางฉือเหล่ยเปลี่ยนทิศทาง และชะงักฝีเท้าที่จะก้าวออกจากบ้านจางเ
Read more
บทที่ 6
"ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง?" ฟางฉือเหล่ยยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ เขาฉลาดเป็นกรดขนาดนั้น จะไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ได้ยังไงดังนั้นผู้ช่วยจึงพูดทวนอีกครั้งอย่างชัดเจนทีละคำฉันมองเห็นม่านตาของฟางฉือเหล่ยหดเกร็ง ราวกับคนสติหลุดยืนเหม่อลอยอยู่กับที่จางเยว่เยว่ที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะอารมณ์ดีมาก แต่ก็ยังไม่กล้าแสดงออกไป เธอเดินเข้าไปควงแขนของเขา "ฉือเหล่ย นี่คงเป็นชะตาชีวิตของเธอ ทำใจดีๆ ไว้นะคะ!""ทำใจบ้าอะไร? นี่สวี่เหยียนกำลังหลอกผมอยู่ หล่อนจะยอมตายง่ายๆ ได้ยังไง" ฟางฉือเหล่ยพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราดนี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาโมโหใส่จางเยว่เยว่ จางเยว่เยว่ตกใจกับท่าทางของเขาจนเงียบกริบไป"ฉือเหล่ย...ในใจคุณมีเธออยู่ใช่ไหม?" จางเยว่เยว่ถามด้วยขอบตาที่แดงชื้น "ฟางฉือเหล่ย คุณพูดมาให้ชัดเจนเลยนะ"เมื่อเห็นว่าเขาจะเดินหนี จางเยว่เยว่ก็ร้องไห้วิ่งตามไป "คุณเคยบอกว่าคุณไม่ได้รักเธอนี่นา แล้วตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร? สวี่เหยียนตายไปแล้ว พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันพอดีเลยไง!"ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินของฟางฉือเหล่ยหยุดชะงักลงกะทันหัน เขาหันกลับมาขมวดคิ้วมองจางเยว่เยว่ "หุบปาก! ผ
Read more
บทที่ 7
เขามีอาการรักความสะอาดอย่างรุนแรง แต่ตอนนี้ เขากลับไม่รังเกียจว่าฉันสกปรกเลยแม้แต่น้อย"ฟางฉือเหล่ย!" จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา กระชากคอเสื้อของฟางฉือเหล่ยเอาไว้ "ไอ้ระยำ ไอ้เหี้ย มึงอย่ามาแตะต้องสวี่เหยียนนะ"เป็นจางอี้หลิงนั่นเอง เธอร้องไห้ตะโกนพุ่งเข้ามา กระชากฟางฉือเหล่ยออกไปด้านข้าง แล้วฟาดฝ่ามือตบหน้าเขาฉาดใหญ่ทว่าฟางฉือเหล่ยกลับยืนนิ่งเป็นหินอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เธอตบตีตามใจชอบ"สวี่เหยียนอยู่กับแกมาตั้งหลายปี รักแกอย่างหมดหัวใจ แล้วแกล่ะ? ตอนที่ต้องการเธอ ก็พูดจาหว่านล้อมสารพัด พอไม่ต้องการเธอ ก็แทบจะถีบหัวส่งเธอไปให้ไกลแสนไกล แกเห็นเธอเป็นอะไร? เป็นหมาตัวหนึ่งที่นึกจะเรียกก็มา นึกจะไล่ก็ไปงั้นเหรอ?""ฟางฉือเหล่ย ถ้าแกไม่ได้รักสวี่เหยียนก็ควรจะไสหัวไปให้ห่างจากเธอตั้งแต่แรก ทำไมถึงต้องไปร่วมมือกับนังจางเยว่เยว่ใส่ร้ายสวี่เหยียน จนบีบให้เธอต้องตายทั้งกลม แถมยังตายศพไม่สวยแบบนี้ด้วยฮะ!""ผม...ตอนนั้นผมเห็นกับตาจริงๆ ว่าสวี่เหยียนผลักเยว่เยว่ตกลงมา ผมไม่ได้ใส่ร้ายเธอ" นี่เป็นประโยคเดียวที่ฟางฉือเหล่ยเอ่ยปากพูดตั้งแต่ที่จางอี้หลิงเข้ามา และมันก็ยังคงเป็นคำแก้ตัวเพื่อจาง
Read more
บทที่ 8
วันที่สามที่ฟางฉือเหล่ยขังตัวเองไว้ในห้อง จางเยว่เยว่ก็มาหาเมื่อเห็นฟางฉือเหล่ยที่หนวดเครายาวเฟิ้มและมีกลิ่นเหม็นโชยไปทั้งตัว ความตื่นตระหนกก็พาดผ่านใบหน้าของเธอวูบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเธอตกใจกับสภาพของเขา"ฉือเหล่ย ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนยึดมั่นในความผูกพัน สวี่เหยียนตายคุณก็ต้องเสียใจอยู่แล้ว แต่คุณจะมาปล่อยปละละเลยทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะคะ!" เธอจับแขนของฟางฉือเหล่ยไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลฟางฉือเหล่ยก้มลงมองแขนที่ถูกเธอจับ แววตาของเขาเริ่มเย็นชาขึ้นมา "เธอตายไปแล้ว คุณเสียใจบ้างไหม?""อะไรนะคะ?" จางเยว่เยว่ชะงักอึ้งไป"ตอนนั้นคุณจงใจทิ้งตัวตกบันไดไปเองใช่ไหม! ทำไมถึงต้องใส่ร้ายเธอด้วย?" สายตาของฟางฉือเหล่ยจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอตลอดเวลา เขาเน้นย้ำทีละคำ สีหน้าอึมครึมลงอย่างเห็นได้ชัด"คุณ...ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะคะ? สวี่เหยียนไปเป่าหูอะไรคุณ คุณถึงได้เชื่อเธอแล้วไม่เชื่อฉัน?" สีหน้าของจางเยว่เยว่ดูกระวนกระวายแต่ก็ยังพยายามจะแถแก้ตัวฟางฉือเหล่ยไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรให้มากความ เขาเพียงแค่สะบัดมือของจางเยว่เยว่ออกแล้วลุกขึ้นยืนวันรุ่งขึ้นเขาก็กลับมาเป็นปกติ
Read more
บทที่ 9
เรื่องราวเลวร้ายถือว่าค่อยๆ ปิดฉากลง ฟางฉือเหล่ยที่กลับมาถึงบ้านไม่ได้แม้แต่จะเปิดไฟ เขาเอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากเงียบๆพอเมาจนได้ที่ เขาก็เดินโซเซกลับเข้าไปในห้องด้วยท่าทีเหม่อลอยไร้สติ กอดโกศอัฐิของฉันไว้แน่น หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงบนโกศหยดแล้วหยดเล่าฉันราวกับจะสัมผัสได้ถึงมัน ความร้อนลวกเป็นระลอก ร้อนจนฉันรู้สึกทรมานอยู่นิดๆร้องไห้จนพอใจแล้ว ถึงได้ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาจุดสูบ ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง คิ้วและดวงตาอันหล่อเหลาของเขาฉายแววความโศกเศร้าที่หนักอึ้งและอัดอั้นฟางฉือเหล่ยสูดควันเข้าไปหนึ่งอึก พลันชะงักไป เขาพูดกับโกศอัฐิของฉันว่า "ขอโทษนะ ผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบให้ผมสูบบุหรี่..."พูดจบเขาก็ฝืนยิ้มที่ดูน่าสมเพชยิ่งกว่าตอนร้องไห้ออกมา แล้วขยี้บุหรี่ทิ้งไปฉันมองดูเขากระทำทุกอย่างด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางนึกถึงความรู้สึกของฉันเลยสักนิดจากนั้น เขาก็สะอึกสะอื้นเสียงเบา น้ำเสียงแทบจะเว้าวอน "เหยียนเหยียน ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว ผมขอร้องล่ะ คุณกลับมาได้ไหม""ผมมันเลว ผมมันสารเลวเอง ผมไม่ควรหูหนวกตาบอดโดนคนอื่นหลอกจนทำร้ายคุณเลย""สวี่เหยียน คน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status