All Chapters of รักไร้ทางบรรลุ: Chapter 21 - Chapter 30

“แค่นี้นะ ผมจะปิดเครื่องแล้ว”หลังจากส่งข้อความสุดท้ายนี้ออกไป ผมก็ไม่เหลือความอดทนใด ๆ ให้กับเธออีกต่อไป จัดการกดปิดเครื่องทันทีแล้วล้มตัวลงนอนในเวลาเดียวกัน ฟู่หย่าหนิงที่ยังคงยืนคว้างอยู่หน้าประตูบาร์เหล้า จ้องมองข้อความที่เด้งรัวขึ้นมาบนหน้าจอดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเหม่อลอย พลางพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา “เขาไม่แคร์ฉันแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ?”“ขนาดฉันยอมลดตัวทำถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย แถมยังไม่ยอมออกมาเจอฉันอีก?”“ระหว่างเรา มันกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”ทันใดนั้น หยาดน้ำตาพลันไหลรินออกจากนัยน์ตาคู่สวยของฟู่หย่าหนิงหากมีใครมายืนอยู่ข้าง ๆ เธอในตอนนี้ คงจะสัมผัสได้ถึงความอัดอั้นที่แผ่ซ่านออกมา และรับรู้ได้ถึงออร่าของหญิงงามผู้แตกสลายจากตัวเธอได้อย่างชัดเจนทว่าในจังหวะนั้นเอง พวกผู้ชายสองสามคนที่แอบยืนจับจ้องเธอจากทางด้านหลังก็ทนต่อไปไม่ไหว พวกมันรีบสาวเท้าเข้ามาโอบล้อมกักตัวฟู่หย่าหนิงไว้ตรงกลางทันที“คนสวย เพิ่งอกหักมา เลยไม่สบายใจใช่ไหมจ๊ะ?”“โธ่เอ๋ย ไอ้วัยรุ่นสมัยนี้มันไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเลย โดยเฉพาะสาวสวยระดับนางฟ้าอย่างคุณ

นับตั้งแต่กู้เฉินเก็บข้าวของย้ายออกไป แม้ว่าที่บ้านจะมีตงตงและหลินอวี๋เฮ้าเพิ่มเข้ามา แต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าบ้านหลังนี้มันไม่มีบรรยากาศของคำว่าบ้าน“ครับ”จางชิงรู้ดีว่าฟู่หย่าหนิงมีห้องนอนเล็ก ๆ ส่วนตัวอยู่ในห้องทำงานที่บริษัท เขาจึงไม่ได้ทักท้วงอะไร หมุนพวงมาลัยมุ่งหน้าตรงไปยังฟู่ซื่อกรุ๊ปทันทีระหว่างทาง ฟู่หย่าหนิงเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอโพล่งขึ้นว่า “จางชิง นายไปสืบมาให้ฉันที ว่าคืนนี้ที่กู้เฉินไม่ยอมมามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ แล้วตอนนี้เขาไปซุกหัวนอนอยู่ที่ไหน?”เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ ใบหน้าของจางชิงก็ฉายแววจนปัญญาออกมาวูบหนึ่งเขาไม่ใช่พยาธิในท้องของกู้เฉินเสียหน่อย จะไปตรัสรู้ความคิดของกู้เฉินได้ยังไง?แต่ถ้าเป็นเรื่องการสืบหาที่อยู่ปัจจุบันของกู้เฉิน เรื่องนั้นคงเป็นไปได้เพียงแต่... จู่ ๆ ท่านประธานฟู่ก็ดูจะให้ความสำคัญกับคุณกู้ขึ้นมาจนผิดปกติแฮะ...“ไม่มีปัญหาครับท่านประธาน”“แต่ถ้าคืนนี้ท่านประธานอยากจะเจอหน้าคุณกู้จริง ๆ ความจริงผมมีอยู่วิธีหนึ่งครับ ที่จะทำให้คุณกู้ยอมโผล่หน้ามาเจอคุณร้อยเปอร์เซ็นต์”“หืม? วิธีอะไร? พูดมา!”พอได้ยินว่ามีวิธีจะได้เจอกู้เฉิน

เมื่อเห็นผลลัพธ์เช่นนี้ ผมยอมรับว่าแอบแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอเหลือบไปเห็นชื่อเฉพาะของหลินอวี๋เฮ้า ความประหลาดใจเพียงเศษเสี้ยวในใจก็มลายหายไปในพริบตาจู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่ามันช่างน่าสมเพชสิ้นดีฟู่หย่าหนิง... ในยามที่ใจของผมมีแต่คุณ ทุ่มเทให้คุณจนหมดหน้าตัก คุณกลับทำเหมือนผมเป็นธาตุอากาศ ซ้ำยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและหัวใจที่รักคุณดวงนี้ครั้งแล้วครั้งเล่ามาตอนนี้ บ้านหลังนั้นมีผู้ชายคนอื่นที่แคร์คุณย้ายเข้าไปอยู่สมใจอยากแล้ว แต่คุณกลับเอาลูกไม้เดิมตามตื้อตามตอแยผมเนี่ยนะ?เป็นบ้าอะไรของคุุณ?“เรื่องของพวกคุณ ไม่เกี่ยวกับผม”ผมตีหน้าตาย เดินเลี่ยงร่างของเธอเพื่อจะจากไปด้านหลัง... ฟู่หย่าหนิงตะโกนไล่หลังมาอย่างไม่ยอมลดละ “กู้เฉิน ตงตงไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของฉันนะ วันนั้นที่โรงเรียนของแก ฉันรู้ว่าคุณเห็นหมดทุกอย่างแล้ว”“แต่ที่ฉันทำลงไปทั้งหมด ก็แค่ไม่อยากให้ตงตงรู้สึกมีปมด้อยที่ตัวเองไม่เหมือนเพื่อนคนอื่น ไม่อยากให้แกคิดว่าตัวเองไม่มีพ่อมีแม่ที่รักแก!”“ฉันไม่ได้จูบจริงกับหลินอวี๋เฮ้านะ!”“ทำไมคุณถึงไม่ให้เวลาเด็กคนนี้สักหน่อย เพื่อให้แกค่อย ๆ ยอมรับในตัวคุณล่ะฮะ?”ในเวลานี้ เสียงของฟู่หย่า

แต่ในตอนนี้ การรักษาระยะห่างกับว่าที่อดีตภรรยาคนนี้ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด...ฟู่หย่าหนิงยังคงขยับกายเบียดเข้ามาใกล้ แต่ผมกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียนแต่ท้ายที่สุดแล้ว ผมก็คงทนดูเธอเสียหลักล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ จึงยื่นมือออกไปประคองที่ต้นแขนของเธอไว้ตามมารยาท ไม่ต่างอะไรกับท่าทางที่จางชิงเคยทำ“ระวังครับ”สิ้นเสียงเตือนแผ่วเบาของผม ฟู่หย่าหนิงก็ชะงักไปทันทีแววตาคู่สวยจ้องมองมาที่ผมอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับเธอไม่อยากจะเชื่อว่า สามีที่เคยยอมสยบแทบเท้าและคอยเอาอกเอาใจเธอฝ่ายเดียวมาตลอดห้าปีคนนี้ จะปฏิบัติต่อเธอด้วยความห่างเหินได้ถึงเพียงนี้“ขอบคุณค่ะ”ฟู่หย่าหนิงดูเหมือนคนหมดแรงขึ้นมาในพริบตา เธอไม่พยายามขยับเข้ามาใกล้ผมอีก แต่ก้าวเดินนำไปข้างหน้าเงียบ ๆเราเดินเข้ามาในห้องทำงานอันกว้างขวาง เธอเดินไปหยิบกุญแจที่ลิ้นชักโต๊ะอย่างชำนาญ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูลับที่ซ่อนอยู่ข้างชั้นวางหนังสือวินาทีนั้น ผมหยุดฝีเท้าลงทันที ไม่คิดที่จะก้าวตามเธอเข้าไปเพราะผมไม่อยากเห็นว่าห้องนอนที่เธอจงใจปกปิดผมมาตลอดห้าปีจะมีสภาพอย่างไร และไม่อยากเห็นร่องรอยของผู้ชายคนอื่นหลงเหลืออยู่ข

“คนถือศีลปฏิบัติธรรม สิ่งที่ต้องงดเว้นที่สุดคือกามารมณ์”“เรื่องระหว่างสามีภรรยา อนุญาตให้มีได้แค่คืนวันที่สิบหกของเดือนเท่านั้น”เวลาล่วงเลยมาห้าปี ในที่สุดผมก็คืนประโยคนี้กลับไปให้เธอแบบคำต่อคำ จากนั้นก็กดตัดสาย และปิดเครื่องทันทีชั่วจังหวะนั้น รถแท็กซี่ที่โบกไว้ก็เคลื่อนมาจอดตรงหน้าพอดี ผมก้าวขึ้นรถแล้วจากไปทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เลือนหายไปกับความมืดมิดของค่ำคืนที่ไม่มีวันหวนคืน“กู้เฉิน!”ในเวลาเดียวกัน ฟู่หย่าหนิงที่ยืนอยู่หน้าบานกระจกใสได้แต่ทอดสายตามองตามจนตาแทบทะลุ ทว่าสุดท้ายกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าโทรศัพท์มือถือร่วงหล่นจากปลายนิ้วอย่างไม่รู้ตัว พร้อม ๆ กับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนพื้นท่ามกลางแสงสีอันศิวิไลซ์ของเมืองใหญ่ที่สะท้อนเข้ามา ฟู่หย่าหนิงมองเห็นเงาของตัวเองบนกระจกได้อย่างชัดเจน บนใบหน้าของเธออาบไปด้วยคราบน้ำตาจนดูไม่ได้หัวใจของเธอเจ็บปวดเหลือเกินราวกับมีมีดแหลมคมกรีดแทงเข้ามาซ้ำ ๆคืนนั้น ฟู่หย่าหนิงนอนพลิกตัวไปมาก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้ต่อให้สมองจะหนักอึ้งและอ่อนล้าจนเริ่มส่งอาการปวดแปลบ เธอก็ไม่ยอมปิดตาลงเพราะทุกครั้งที่หลับตาลง ในใจของเธอจะเ