รักไร้ทางบรรลุ

ผมไม่เคยเห็นฟู่หย่าหนิงแสดงสีหน้าที่อ่อนโยนขนาดนั้นมาก่อนเลย

แม้ตัวเธอจะสั่นเทาด้วยความกลัว แต่เธอกลับเบียดกายเข้าหาชายคนนั้นแน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบปลอบโยนเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา

วินาทีนั้น ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่และทำอะไรไม่ถูก

ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ร้อนระอุจนน่ากลัว ผมกลับรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ราวกับมีมีดแหลมคมทิ่มแทงลงมากลางใจซ้ำ ๆ

“กู้เฉิน! อย่าเหม่อสิวะ! เดี๋ยวฉันช่วยสามคนพ่อแม่ลูกนี่เอง นายรีบไปดูห้องถัดไปเร็ว!”

เสียงตะโกนของหัวหน้าทีมปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยพวกเขาอย่างไม่ลังเล

ฟู่หย่าหนิงเงยหน้ามองมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

กู้เฉิน สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ...

ต่อให้มีหน้ากากกันไฟกั้นอยู่ ผมก็รู้ว่าเธอจำผมได้

เมื่อสายตาเราประสานกัน ความเจ็บปวดพลันแล่นพล่านจนหัวใจผมแทบฉีกขาด

พวกเขาดูเหมือนครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก แล้วผมล่ะ ผมเป็นตัวอะไร?

เนื่องจากสถานการณ์วิกฤต ผมจึงไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่าน รีบไปช่วยผู้ประสบภัยในห้องถัดไปทันที

เพลิงไหม้ครั้งนี้ใช้เวลากว่าสามชั่วโมงกว่าจะสงบลง แต่โชคดีที่ไม่มีผู้เสียชีวิต

แต่เมื่อผมเดินออกมาจากซากกองเพลิงด้วยความรู้สึกสับสนซับซ้อน ฟู่หย่าหนิง ชายคนนั้น และเด็กคนนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เธอไม่แม้แต่จะรออธิบายอะไรกับผมเลยสักคำ

ผมได้แต่ยิ้มเยาะให้ความเขลาของตัวเอง

จู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่าการประคับประคองชีวิตคู่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มันเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชสิ้นดี

เมื่อกลับถึงบ้าน ฟู่หย่าหนิงที่ปกติมักจะทำโอทีจนดึกดื่นกลับนั่งรออยู่ที่บ้าน

ผมหลงคิดว่าเธอจะอธิบาย

ถ้าเธอบอกได้ว่าทำไมถึงไปอยู่ที่โรงแรมนั้น ทำไมถึงดูเป็นเหมือนครอบครัวกับคนอื่น บางทีผมอาจจะยอมยกโทษให้

บางทีความเจ็บปวดที่บาดลึกนี้อาจเทียบไม่ได้เลยกับความผูกพันห้าปี

แต่เธอกลับเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อเริ่มประชุมวิดีโอคอล

ผ่านไปชั่วโมงกว่า เธอไม่ปรายตามามองผมเลยแม้แต่นิดเดียว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนกระทั่งประชุมเสร็จ เธอถึงหันมองผมด้วยสายตาเย็นชา แล้วโยนเอกสารฉบับหนึ่งลงตรงหน้า

“ทะเบียนรับบุตรบุญธรรม?”

ตัวอักษรสีแดงนั้นทิ่มแทงประสาทของผมจนเจ็บแปลบ ๆ

“อืม เด็กคนที่คุณเห็นที่โรงแรมวันนี้แหละ ต่อไปนี้เราจะรับเขามาเลี้ยง”

“ทำไม? คุณกับเด็กคนนั้นเกี่ยวข้องกันยังไง แล้วคุณกับผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกัน?”

“เขาชื่อ หลินอวี๋เฮ้า เป็นพ่อของตงตง เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน เรื่องที่เหลือไม่ใช่กงการอะไรของคุณ ไม่ต้องถาม”

นี่น่ะหรือคือคำอธิบาย?

ผมผิดหวังจนจุกอก ได้แต่ยิ้มเยาะออกมาอย่างเจ็บปวด

นี่มันไม่ใช่การอธิบาย แต่มันคือการออกคำสั่งฝ่ายเดียวชัด ๆ

น้ำเสียงของเธอไม่ได้เปิดโอกาสให้ผมปฏิเสธเลย

“เพื่อนร่วมงานประเภทไหนถึงต้องไปโรงแรมด้วยกัน? แล้วตอนที่ผมเจอคุณ ทำไมคุณถึงอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแบบนั้น!”

“ฟู่หย่าหนิง ตอบผมมา... เด็กคนนั้นมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับคุณใช่ไหม!”

ผมตะโกนถามด้วยความสติแตก แต่ฟู่หย่าหนิงกลับเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณคิดมากไปแล้ว คนถือศีลอย่างฉันถือข้อห้ามเรื่องการทรยศหักหลัง ฉันไม่มีวันทรยศชีวิตแต่งงานของเราเด็ดขาด”

ไม่มีวันทรยศงั้นเหรอ?

ผมยิ่งหัวเราะอย่างขมขื่น “คุณยังบอกเลยว่าเกลียดกามราคะ เดือนนึงยอมมีอะไรกับผมแค่ครั้งเดียว แต่ทำไมคุณถึงซบในอ้อมกอดผู้ชายคนนั้นได้ง่ายดายนักล่ะ?”

ตลอดหนึ่งพันแปดร้อยกว่าวัน ผมไม่เคยระแวงฟู่หย่าหนิงเลยแม้แต่น้อย กลับสนับสนุนความเชื่อและความศรัทธาของเธออย่างเต็มที่

แต่ตอนนี้ ผมเริ่มรู้สึกว่าการถือศีลปฏิบัติธรรมเป็นแค่ข้ออ้างของเธอเท่านั้น

ฟู่หย่าหนิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น น้ำเสียงเย็นเฉียบลงทันที

“คนที่บริสุทธิ์ใจ ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศ คุณจะคิดยังไงก็ช่าง”

“ในเมื่อคุณคิดว่าฉันมั่วผู้ชาย ถ้าอย่างนั้นวันที่ 16 ของทุกเดือน คุณก็ไม่ต้องมาที่ห้องฉันอีก ยังไงตอนนี้เราก็มีลูกแล้ว”

“ถ้าไม่ใช่เพราะต้องมีทายาทไว้สืบสกุล ฉันก็ไม่อยากทำเรื่องน่าเบื่อพรรค์นั้นกับคุณหรอก”

คำพูดของฟู่หย่าหนิงเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของผมซ้ำ ๆ ผมปวดร้าวรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก

ที่แท้... การใช้เวลาด้วยกันเดือนละครั้งที่ผมเฝ้ารอนักหนา สำหรับเธอแล้วมันคือความทรมานงั้นเหรอ?

เทพธิดาไร้ใจ ผู้หลุดพ้นจากกิเลสทั้งหก เธอไม่เคยคิดจะเปิดใจหรือทำลายกฎเกณฑ์เดิมของตัวเองเพื่อสามีธรรมดา ๆ อย่างผมเลย

ข้อยกเว้นกรณีพิเศษของเธอ ไม่เคยเป็นผม

“ตามนี้แหละ แยกย้ายไปนอนเถอะ”

ขณะที่ฟู่หย่าหนิงเก็บโน้ตบุ๊กเตรียมจะเดินจากไป ผมฝืนความเจ็บปวดเรียกเธอไว้

“เรื่องรับเลี้ยงตงตงเป็นลูกบุญธรรม ผมยอมรับได้ แต่อย่าให้ผมเห็นคุณติดต่อกับคนไม่เกี่ยวข้องอีก อย่างน้อยก็ช่วยให้เกียรติผมในฐานะสามีบ้าง!”

ฝีเท้าของฟู่หย่าหนิงชะงักลง

“เด็กจะแยกจากพ่อแท้ ๆ ของเขาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้หรอก เป็นเพราะใจคุณมันสกปรกเอง ถึงได้มองว่าคนอื่นไม่ให้เกียรติ”

แล้วเธอก็เดินจากไป

คืนนั้นผมเจ็บปวดจนนอนไม่หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว พลิกตัวไปมาด้วยความทรมานจนเริ่มหูแว่ว ได้ยินเหมือนเสียงหัวเราะต่อกระซิกของเธอกับหลินอวี๋เฮ้าดังออกมาจากห้องนอน

เช้าวันถัดมา ตงตงก็ถูกส่งตัวมาที่บ้าน

กระเป๋าสัมภาระของเด็กชายวางเต็มห้องนั่งเล่น ฟู่หย่าหนิงดูมีความสุขมากขณะช่วยเขาเก็บข้าวของ

ผมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ที่แท้เทพธิดาก็ยิ้มเป็นเหมือนกัน...

ไม่เหมือนวันที่เราแต่งงานและย้ายเข้าบ้านใหม่ เธอทำหน้านิ่งและบอกว่าคนปฏิบัติธรรมไม่ควรแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า แล้วก็ทำหน้าตายด้านใส่ผม

วันนี้ผมถึงได้เข้าใจ... เป็นเพราะตัวผมเองที่ไม่คู่ควรกับรอยยิ้มนั้น

หลังจากเก็บของเสร็จ ฟู่หย่าหนิงก็พาตงตงเข้าห้องเพื่อไปอาบน้ำ

จู่ ๆ เสียงร้องไห้ของเด็กก็ดังมาจากห้องของเธอ พร้อมกับเสียงฝักบัวที่เงียบลง

ผมเริ่มเป็นกังวล

ยังไงฟู่หย่าหนิงก็ไม่เคยเป็นแม่คน และไม่เคยดูแลเด็กมาก่อน

ตงตงยังเล็ก ถ้าลื่นล้มหรือกระแทกอะไรในห้องน้ำคงจะเป็นเรื่องใหญ่

ห้าปีที่ผ่านมา ความเป็นห่วงที่ผมมีต่อฟู่หย่าหนิงมันกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

แม้เมื่อคืนเราจะเพิ่งทะเลาะกันรุนแรง แต่ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปลงกับเด็ก

ในเมื่อตงตงมาอยู่ที่บ้านแล้ว ผมจะนิ่งดูดายไม่ได้

ผมตัดสินใจผลักประตูเข้าไป

ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเสื้อสูทของผู้ชายแขวนอยู่ที่หน้าประตู

ผมยืนตะลึงงัน

ประตูห้องน้ำในห้องนอนของเธอเปิดแง้มอยู่ ทำให้ผมเห็นภาพข้างในได้อย่างชัดเจน

ตงตงแปรงฟันจนเลือดออกตามไรฟันเลยร้องไห้จ้า ฟู่หย่าหนิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกาย เธอกำลังปลอบเด็กน้อยด้วยเสียงหวานละมุน

และที่ด้านหลังของเธอ... หลินอวี๋เฮ้ากำลังยืนไดร์ผมให้เธออย่างเบามือ พร้อมกับหัวเราะบอกว่าตงตงขี้แยเกินไป

ช่างเป็นภาพพ่อแม่ลูกที่แสนอบอุ่นเหลือเกิน

ทั้งที่นี่คือบ้านของผม และฟู่หย่าหนิงคือภรรยาของผม แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก

หน้าของผมซีดเผือด หัวใจเหมือนถูกกระชากออกเป็นชิ้น ๆ

ภาพตรงหน้าเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางหัวจนผมยืนแทบไม่อยู่ ต้องเซถอยหลังไปชนกำแพงเสียงดัง

เสียงนั้นทำให้หลินอวี๋เฮ้าสะดุ้ง เขาหันมาสบตาผมด้วยอาการหน้าตาตื่น

“คุณกู้... อย่าเข้าใจผิดนะครับ เมื่อคืนผมมาส่งตงตงแล้วแกไม่ยอมให้ผมกลับ ผมเลยต้องนอนค้างที่นี่คืนนึง”

“ผมแค่มาอยู่เป็นเพื่อนลูก... ไม่มีอะไรเกินเลยจริง ๆ ครับ...”

คำพูดของหลินอวี๋เฮ้าทำให้ผมปวดใจจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง และเพิ่งจะตระหนักได้ในวินาทีนั้น

ที่แท้เขาก็อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน เสียงที่ผมได้ยินตอนครึ่งหลับครึ่งตื่นไม่ใช่หูแว่ว

หลินอวี๋เฮ้าค้างคืนในห้องนอนของฟู่หย่าหนิงทั้งคืน!

นี่เป็นสิทธิ์ที่แม้แต่ผมที่เป็นสามี... ก็ไม่เคยได้รับมัน