All Chapters of รักไร้ทางบรรลุ: Chapter 1 - Chapter 10

ผมไม่เคยเห็นฟู่หย่าหนิงแสดงสีหน้าที่อ่อนโยนขนาดนั้นมาก่อนเลยแม้ตัวเธอจะสั่นเทาด้วยความกลัว แต่เธอกลับเบียดกายเข้าหาชายคนนั้นแน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบปลอบโยนเด็กน้อยอย่างแผ่วเบาวินาทีนั้น ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่และทำอะไรไม่ถูกท่ามกลางเปลวเพลิงที่ร้อนระอุจนน่ากลัว ผมกลับรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ราวกับมีมีดแหลมคมทิ่มแทงลงมากลางใจซ้ำ ๆ“กู้เฉิน! อย่าเหม่อสิวะ! เดี๋ยวฉันช่วยสามคนพ่อแม่ลูกนี่เอง นายรีบไปดูห้องถัดไปเร็ว!”เสียงตะโกนของหัวหน้าทีมปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยพวกเขาอย่างไม่ลังเลฟู่หย่าหนิงเงยหน้ามองมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อกู้เฉิน สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ...ต่อให้มีหน้ากากกันไฟกั้นอยู่ ผมก็รู้ว่าเธอจำผมได้เมื่อสายตาเราประสานกัน ความเจ็บปวดพลันแล่นพล่านจนหัวใจผมแทบฉีกขาดพวกเขาดูเหมือนครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก แล้วผมล่ะ ผมเป็นตัวอะไร?เนื่องจากสถานการณ์วิกฤต ผมจึงไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่าน รีบไปช่วยผู้ประสบภัยในห้องถัดไปทันทีเพลิงไหม้ครั้งนี้ใช้เวลากว่าสามชั่วโมงกว่าจะสงบลง แต่โชคดีที่ไม่มีผู้เสียชีวิตแต่เมื่อผมเดินออกมาจากซากกองเพ

“ฮัลโหลครับ หัวหน้า”“กู้เฉิน มีข่าวร้าย เมื่อคืนเกิดไฟป่าที่แนวภูเขาทางตะวันตก ทีมกู้ภัยสามทีมทุ่มสุดกำลังแล้วแต่ยังคุมเพลิงไม่อยู่ ถึงคิวทีมเราต้องออกปฏิบัติหน้าที่แล้ว”“รับทราบครับ ผมพร้อมปฏิบัติหน้าที่ตลอดเวลา!”เส้นประสาทของผมตึงเครียดขึ้นมาทันที ผมไม่มีเวลามานั่งเสียใจ รีบเตรียมตัวเรียกแท็กซี่เพื่อไปรายงานตัวที่หน่วยไฟป่ากำลังลุกลามอย่างควบคุมไม่ได้ และอันตรายอย่างยิ่งหากมันลุกลามไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าจะมีครอบครัวผู้บริสุทธิ์อีกกี่ครอบครัวที่จะได้รับผลกระทบเมื่อเทียบกับภัยพิบัติตรงหน้า เรื่องระหว่างผมกับฟู่หย่าหนิง มันกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย“ไม่ต้องรีบมาขนาดนั้น สถานการณ์ครั้งนี้... นายก็น่าจะรู้ดี ฉันให้เวลานายหนึ่งวันไปล่ำลาครอบครัวให้เรียบร้อย”“โดยเฉพาะภรรยาของนาย ฉันจำได้ว่านายแต่งงานแล้วใช่ไหม?”ฝีเท้าของผมชะงักลง ความรู้สึกสับสนประโคมเข้ามาในอกคนในหน่วยรู้ดีว่าผมแต่งงานแล้ว แต่เพราะฟู่หย่าหนิงไม่เคยไปหาผมที่หน่วยเลยสักครั้ง แถมยังใช้ข้ออ้างว่างานยุ่งเพื่อบ่ายเบี่ยงงานเลี้ยงครอบครัวของหน่วยนับครั้งไม่ถ้วนดังนั้นหัวหน้าและเพื่อนร่วมทีมแทบจะลืมไปแล้วว่าเ

สัญชาตญาณสั่งให้ผมโทรไปเค้นถามความจริงจากฟู่หย่าหนิงทันทีแต่แล้วผมกลับรู้สึกว่ามันไร้ประโยชน์ความจริงทุกอย่างมันกระจ่างชัดแจ้งอยู่ตรงหน้าแล้วถึงแม้เธอจะไม่ยอมหย่า แต่ผมกำลังจะจากไป และไม่แน่ว่าจะได้กลับมาแบบมีลมหายใจหรือไม่ช่างมันเถอะ...ผมวางโทรศัพท์ลงก่อนจะไป ผมไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้ใจต้องขุ่นมัวไปมากกว่านี้เดิมทีผมตั้งใจว่าจะปิดโน้ตบุ๊กแล้วหิ้วกระเป๋าเดินจากไปเสีย แต่คาดไม่ถึงว่าหลินอวี๋เฮ้าจะส่งข้อความมาอีกคราวนี้เป็นคลิปวิดีโอหน้าปกคลิปคือเขากับฟู่หย่าหนิงยืนอยู่บนเวทีด้วยกัน ความสุขและความหวานซึ้งแทบจะล้นทะลักออกมานอกหน้าจอเพิ่งถ่ายงั้นเหรอ?ใจผมสั่นสะท้าน แต่สุดท้ายก็กดเล่นวิดีโอจนได้บนเวทีเดิมทีมีครูยืนอยู่ และได้เชิญพ่อแม่ของตงตงขึ้นไปเล่าเรื่องราวความรักของพวกเขาฟู่หย่าหนิงจูงมือหลินอวี๋เฮ้าเดินขึ้นไปเทพธิดาผู้ไร้ซึ่งกิเลสตัณหา ในยามนี้กลับมีสีหน้าเอียงอายราวกับสาวแรกรุ่นเธอเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน: “อวี๋เฮ้าคือรักแรกที่โตมาด้วยกันกับฉันค่ะ เราเรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่ประถม จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยเขาถึงรวบรวมความกล้ามาสารภาพรักกับฉัน...”“หลังจากเ

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความขยาดของเย่หนิง ผมก็รู้ได้ทันทีว่าวันนี้เธอคงไม่กล้าตายแล้วแน่นอน ในใจพลันรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันทีแต่ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ปากแข็งไม่ยอมลดลาวาศอก ยังคงรั้นต่อว่า “ยังไงฉันก็จะตาย ถ้านายไปเมื่อไหร่ ฉันจะโดดลงไปจากตรงนี้แหละ”ได้ยินแบบนั้นผมก็เลิกคิ้วขึ้น แล้วตอบกลับไปอย่างไร้ความลังเล “กระโดดตึกเหรอ? เอาสิ เรื่องโดดตึกไม่อยู่ในความดูแลของผมหรอกนะ แต่ผมว่าชั้นนี้มันยังสูงไม่พอว่ะ เกิดโดดลงไปแล้วไม่ตาย แต่ดันกลายเป็นคนพิการนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตจะทำยังไง?”“ผมแนะนำนะ คุณควรลงไปซื้อถุงพลาสติกข้างล่างก่อน แล้วค่อยตรงไปที่ดาดฟ้า จากนั้นเอาถุงพลาสติกคลุมหัวไว้ มัดให้แน่น ๆ แล้วค่อยโดด รับรองว่าตายสนิทแน่นอน!”“นาย!”เย่หนิงโกรธจนตัวสั่นและจ้องหน้าผมตาเขม็ง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามออกมา “แล้วทำไมต้องเอาถุงพลาสติกคลุมหัวด้วย?”“ก็เพราะคุณจะได้ไม่สร้างความลำบากให้พนักงานเทศบาลไง เกิดตกลงไปแล้วตัวแตกเละเทะ เขาจะได้ไม่ต้องมาตามเช็ดเศษสมองของคุณที่กระจายเต็มพื้น”“กู้เฉิน! นายมันไม่ใช่คน!”เย่หนิงจินตนาการภาพตามแล้วถึงกับหลับตาปี๋ด้วยความสยอง ก่อนจะสบถด่าใส่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่หย่าหนิงก็ได้รับข้อความจากผู้ช่วย“ท่านประธานฟู่คะ ทราบเรื่องแล้วค่ะ ช่วงหลายวันนี้ในตัวเมืองไม่มีเหตุเพลิงไหม้เลย แต่ที่แนวเทือกเขาทางตะวันตกเกิดไฟป่าครั้งใหญ่ขึ้นเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ค่ะ”“สถานการณ์รุนแรงมาก ได้ข่าวว่าเจ้าหน้าที่ดับเพลิงในท้องที่ละแวกนั้นทุ่มกำลังจนแทบจะถอดใจกันหมดแล้ว และหน่วยที่สองของคุณกู้ก็เพิ่งจะเดินทางไปสนับสนุนเมื่อไม่กี่วันก่อนค่ะ”เมื่อเห็นข้อความนี้ สีหน้าของฟู่หย่าหนิงพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เธอเด้งตัวลุกขึ้นจากขอบเตียงโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้“แล้วตอนนี้คุมเพลิงได้หรือยัง? หน่วยที่สองของกู้เฉินมีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิตไหม?”ฟู่หย่าหนิงพิมพ์ข้อความด้วยนิ้วที่สั่นระริกก่อนจะกดส่งไปวินาทีนี้ เธอเองก็บอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร มันอธิบายไม่ถูก แต่มันมีความรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายวนเวียนอยู่รอบตัวตลอดเวลา“เรื่องนี้... สถานการณ์หน้างานยังไม่ชัดเจนค่ะ”“แต่เห็นว่าในช่วงวันสองวันนี้ เริ่มควบคุมไฟป่าได้แล้วค่ะ”“ท่านประธานฟู่คะ คุณกู้เป็นคนดีมีบุญคุ้มครอง ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ”ฟู่หย่าหนิงอ่านคำปลอบใจของผู้ช่