All Chapters of อาของนายคือสามีฉัน—ถอยไปซะ ไอ้แฟนเก่า!: Chapter 1 - Chapter 10

จี้อี่หนิงกลับมาถึงบ้านแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สายตาจ้องเขม็งไปที่โทรศัพท์ เบอร์ที่เธอเพิ่งโทรออกยังคงสว่างวาบอยู่บนหน้าจอ หลังจากความโกรธและความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลง เธก็ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความจริง การหย่าร้างจำเป็นต้องมีความพร้อมทางการเงิน และเสิ่นเยี่ยนจือคือคนที่รับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลรายเดือนทั้งหมดของพ่อเธอ ซึ่งยอดบิลนั้นสูงถึง 3,000,000 บาทในทุกๆ เดือน ลำพังตัวเธอเองไม่มีปัญญาจ่ายมันไหวแน่นอนนิ้วมือของเธอสั่นเทายามเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อ ก่อนจะหยุดลงที่ชื่ออันคุ้นเคย ศาสตราจารย์แอนเดอร์สัน อดีตอาจารย์ที่ปรึกษางานวิจัยสมัยเธอเรียนปริญญาโท"ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันคะ? นี่จี้อี่หนิงค่ะ จี้อี่หนิง" เธอพยายามทำเสียงให้ดูปกติที่สุด แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือเล็กน้อยปลายสายตอบกลับมาด้วยความประหลาดใจ "จี้อี่หนิง! โอ้พระเจ้า เธอสบายดีไหม? เราไม่ได้ติดต่อกันเลยนะตั้งแต่เธอแต่งงานไปเมื่อสามปีก่อน"จี้อี่หนิงกัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ถึงรสคาวเลือดในปาก "ศาสตราจารย์คะ หนูอยากกลับไปทำงานวิจัยค่ะ หนูรู้ว่ามันอาจจะดูปุบปับไปหน่อย แต่หนูต้องการงานด่วนค่ะ""ได้แน่นอนอยู่แล้ว!" ศาสตราจา

ท่านแม่เฒ่าเสิ่นรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของเสิ่นซื่อเธอส่ายหน้าก่อนจะหันความสนใจไปที่เสิ่นเยี่ยนจือและจี้อี่หนิง "พวกหลานแต่งงานกันมาสามปีแล้วนะ เมื่อไหร่จะมีลูกกันสักที? ย่าตั้งตารออยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว"ทันทีที่หัวข้อนี้ถูกยกขึ้นมา บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็เผลอตึงเครียดขึ้นมาทันที นิ้วมือของจี้อี่หนิงกำถ้วยน้ำชาแน่นจนข้อนิ้วซีดกลายเป็นสีขาวนี่คือเรื่องที่เปราะบางที่สุดสำหรับเธอ เป็นเรื่องที่ทิ่มแทงใจเธอทุกครั้งที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดเสิ่นซูหว่าน อาของเสิ่นเยี่ยนจือ รีบฉวยโอกาสนี้ทันทีเธอโน้มตัวมาข้างหน้าพร้อมกับเหยียดยิ้ม "จี้อี่หนิง เธอแต่งงานกับเสิ่นเยี่ยนจือมาสามปีแล้วนะ ถ้ายังไม่มีลูกสักทีมันจะดูเป็นยังไง? คนอื่นเขาจะมองตระกูลซัมเมอร์ของเรายังไงกัน?"เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แววตาแสดงชัดถึงความประสงค์ร้าย "แล้วถ้าเสิ่นเยี่ยนจือไม่ดึงดันจะแต่งกับเธอ คิดเหรอว่าคนมีปูมหลังอย่างเธอจะได้แต่งเข้าตระกูลซัมเมอร์ของเรา? อย่าเนรคุณนักเลย เธอไม่อยากมีลูกให้เสิ่นเยี่ยนจือ แต่ยังมีผู้หญิงอีกตั้งเยอะแยะที่พร้อมจะทำหน้าที่นี้แทน"เสิ่นซูหว่านพูดด้วยท่าทีแ

เสิ่นเยี่ยนจือช่วยประคองหญิงสาวคนนั้นออกมาจากแผนกสูตินรีเวชอย่างอ่อนโยน ทั้งคู่ต่างมีรอยยิ้มและใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจี้อี่หนิงจำเธอได้ในทันที เธอคือผู้หญิงในรูปถ่ายจากข้อความปริศนาพวกนั้นจังหวะนั้นเอง หญิงสาวคนนั้นก็สังเกตเห็นจี้อี่หนิงที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงโถงทางเดิน ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตกใจและบางสิ่งที่ดูเหมือนความสะใจ"ตายแล้ว นั่นใช่คุณนายหรือเปล่าคะ?" เธออุทานออกมาเสียงดัง "ช่างบังเอิญจังเลยนะที่มาเจอคุณที่โรงพยาบาลแบบนี้!"เมื่อได้ยินเสียงนั้น เสิ่นเยี่ยนจือก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาสบเข้ากับจี้อี่หนิงจากอีกฟากของทางเดิน ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปทั้งตัว เขารีบปล่อยมือออกจากแขนของหญิงสาวคนนั้นทันที ใบหน้าเผยให้เห็นความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด"จี้อี่หนิง!" เสิ่นเยี่ยนจือรีบเดินเข้ามาหาเธอ น้ำเสียงของเขาสูงขึ้นด้วยความประหม่า "คุณมาทำอะไรที่นี่? คุณควรจะพักผ่อนอยู่ในห้องสิ!"เขามาหยุดอยู่ข้างตัวเธอและรัวคำพูดออกมาไม่หยุด "ผมเพิ่งลงไปรับยาให้คุณมา แล้วบังเอิญเจอฉินจืออี้ที่นี่พอดี เธอเป็นเลขาสาวคนใหม่ของผมเอง แล้วเธอก็ตั้งท้องอยู่ด้วย ผมกลัวว่าเธอจะหกล้มก็เลยช่วย

จู่ๆ พ่อของจี้อี่หนิงก็มีอาการไออย่างรุนแรง ร่างกายของเขาบิดเกร็งในขณะที่พยายามดิ้นรนเพื่อหายใจใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำจนน่ากลัว มือทั้งสองข้างพยายามกุมหน้าอกเอาไว้ โทรศัพท์ล่วงหลุดจากนิ้วที่สั่นเทาและตกกระแทกพื้นดังจี้อี่หนิงเห็นข้อความบนโทรศัพท์ที่ตกอยู่ และเข้าใจในทันทีว่าอะไรคือชนวนเหตุที่ทำให้อาการของเขาพุ่งขึ้นมาแบบนี้ความโกรธแค้นพุ่งพล่านไปตามเส้นเลือด แต่สุขภาพของพ่อต้องมาก่อนการไปเผชิญหน้ากับฉินจืออี้ เธอกดปุ่มเรียกพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง"ช่วยด้วยค่ะ! ฉันต้องการหมอ เดี๋ยวนี้เลย!" เธอตะโกนออกไปที่โถงทางเดินทีมบุคลากรทางการแพทย์รีบเข้ามาในห้อง พวกเขาเริ่มตรวจสัญญาณชีพของพ่อเธอในทันที ขณะที่จี้อี่หนิงยืนอยู่อย่างทำอะไรไม่ถูกที่มุมห้อง มองดูอาการของพ่อที่ทรุดหนักลงต่อหน้าต่อตาหัวหน้าทีมแพทย์เดินออกมาจากการตรวจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วส่ายหน้าช้าๆ"อาการของคุณพ่อของจี้อี่หนิงทรุดลงอย่างกะทันหันครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า "ภาวะไตวายลุกลามอย่างรวดเร็ว เราจำเป็นต้องย้ายเขาไปที่ห้อง ICU ทันทีเพื่อเฝ้าติดตามอาการและรักษาอย่างใกล้ชิด"จี้

เสิ่นเยี่ยนจือรีบไปยังโรงพยาบาลพร้อมหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์เสริมอาหารและดอกไม้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความรู้สึกผิด เมื่อเห็นจี้อี่หนิงยืนอยู่หน้าห้อง ICU ในสภาพอิดโรย ความเจ็บปวดสายหนึ่งก็เผลอแล่นขึ้นมาในหัวใจของเขา"จี้อี่หนิง คุณโอเคไหม? พ่อเป็นยังไงบ้าง?" เสิ่นเยี่ยนจือถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาเอื้อมมือรีบจะเข้าไปพยุงเธอจี้อี่หนิงจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เธอก้าวถอยหลังเพื่อเลี่ยงการสัมผัสจากเขา "พ่อพ้นขีดอันตรายแล้ว""จี้อี่หนิง ผมต้องอธิบายเรื่องเมื่อวานนะ" เสิ่นเยี่ยนจือรีบพูด "ฉินจืออี้ส่งข้อความนั่นผิดคน เธอตั้งใจจะส่งให้แฟนของเธอต่างหาก"จี้อี่หนิงยิ้มแบบหน้าตาย "ส่งผิดงั้นเหรอ? เสิ่นเยี่ยนจือ คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกพรรค์นั้นจริงๆ เหรอ?"จังหวะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก พยาบาลคนหนึ่งเดินออกมา "ญาติเข้าไปเยี่ยมคนไข้ได้นะคะ แต่ขอความกรุณาช่วยเงียบๆ ด้วยค่ะ"ทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง พ่อของจี้อี่หนิงนอนหมดแรงอยู่บนเตียง เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา รอยยิ้มแห่งความโล่งใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา"จี้อี่หนิง มากันครบเลยนะ" พ่อของจี้อี่หนิงพู