บททั้งหมดของ The Runaway Wife: Crawl Your Way Back To Us, Mr. Billionaire: บทที่ 11 - บทที่ 20

"Hay naku, alam mo talaga ang mga batas! Kahit abogado ka pa, hindi mo pa rin ako matatakot!"Masalita ang lalaki ng mga masasamang salita, ngunit ang kanyang kamay na itinaas sa ere ay kitang-kitang nanigas nang ilang sandali.Nang makita ni Ophelia na natakot na ito, itinuro niya ang duguang sugat sa kanyang siko at nagpatuloy. "May mga kamera sa paligid dito. Pwede kang humingi ng paumanhin sa akin ngayon at umalis, o kaya naman ay tatawagin ko ang mga pulis at magpapasuri sa medikal. Pero hinding-hindi ako papayag na aayusin natin ito nang pribado, at kailangan mong bayaran ang lahat ng gastos sa pagpapagamot."Pagkasabi nito, kinuha niya ang kanyang telepono mula sa kanyang bag, humarap nang bahagya, at nagkunwaring tumatawag. "Hello, 110 po ba ito? Ako po ay..."Sa kalagitnaan ng kanyang sasabihin, mabilis na kumaway ang lalaki. "Sige na, sige na! Sulit ba ang lahat ng ito dahil lang sa isang walang kwentang bagay? Humihingi ako ng paumanhin, sige na?"Pagkatapos humingi ng paum

“Abogado? Nagbibiro ka ba? Suot mo ‘yang ganyan? At hatinggabi na hindi ka pa umuuwi, sino’ng makakaalam kung anong kalokohan ang ginagawa mo!” Sinabi nito iyon ng may pandidiri, at saka padabog na isinara ang pinto at umalis. “Masama kang matanda!” Kumunot ang noo ni Gabriella, namilipit ang kanyang mabilog na mukha, at galit na sumigaw sa pinto ang maliit nitong tinig. “Gabbie, bawal magmura.” Marahang hinaplos ni Ophelia ang malambot at magulong buhok ng anak. Lumingon si Gabriella at buong pagmamahal na niyakap ang kanyang binti, malambing at matamis ang boses. "Mama, buti na lang nakauwi ka na. Sobrang na-miss kita.” Lumuhod si Ophelia at kinurot ang malambot at munting pisngi ng anak. “Nasaan na ang mga kapatid mo? Tulog na ba sila?” Kakatapos lang niyang magsalita nang humikab si Azure at lumabas mula sa kwarto. Ang kanyang malalaki, maitim, at maningning na mga mata ay tiningnan siya mula ulo hanggang paa. Nang makita ang benda sa kanyang noo, bahagyang kumunot ang n

“Nadapa lang po ako at bumagsak.”“Habang nagdedelibre ba ng pagkain?”“Muntik na po…”Kinurot ni Lucy ang kanyang maliit na mukha at umiling-iling. “Napakaganda naman ng iyong mukha, at kapag nasugatan ka, lalo ka pang nagmumukhang kaawa-awa.”Tinabig ni Ophelia ang kamay nito at sumulyap sa katabing opisina. “Dumating na ba po ba si Direktor San diaego?”“Bakit mo siya tinatanong? Alam mo namang mahilig siya sa mga babae.”“Kailangan ko po siyang makausap tungkol sa kasong hawak ko.”Nag-message na siya dito noong gabi, pero dalawang araw na ang nakalipas at wala pa rin itong sagot...Habang malalim ang kanyang pag-iisip, inabot siya ni Lucy at kumaway-kaway sa harap ng kanyang mga mata. “Lagi ka niyang ginugulo at inaabala, bakit ka pa nagtitiis sa kanya?”Mapait na ngumiti si Ophelia “Kailangan ko po ang trabahong ito.”“Ay, oo nga pala... may tatlo kang anak na kailangang palakihin.”Bumuntong-hininga si Lucy na puno ng pagkaawa sa kanya.Sa sandaling iyon, isang mahinang tinig a

“Si Direktor San Diego po ang pinakamahusay at may pinakamalawak na karanasan sa paghawak ng mga kaso sa aming tanggapan, kaya’t mas mabuting siya na ang humawak nito…”“Hindi ba’t sinabi lamang ni Chairman Nicolas kanina na si Atty. Mendoza ay isang napakahusay at may malaking potensyal?”Mapayapa at walang emosyong pinutol ni Gavin ang kanyang sinasabi.Napagtanto agad ni Chairman Nicolas na sinasalungat pala ni Gavin ang mungkahi ni San Diego, kaya mabilis siyang sumang-ayon at nagdagdag. “Tama po iyon. Bagama’t hindi pa matagal na nagtatrabaho si Atty. Mendoza, seryoso siya sa kanyang ginagawa at may pambihirang talino at kakayahan. Siya ay isa sa pinakamahusay at pinakamahalagang miyembro ng aming tanggapan.”Tumango lamang si Gavin bilang pagsang-ayon.Sinabi naman ni Luke na Chairman Nicolas, marami pang ibang bagay na kailangang asikasuhin ni President La Victoria, kaya kailangan na po niyang umalis ngayon.”Mabilis na tumayo si Chairman Nicolas, yumuko nang magalang at nagsal

“Aurora.”Tinawag niya ang pangalan nito at dahan-dahang inabot ang kanyang mukha upang idampi, ngunit mabilis itong itinaboy ni Ophelia dahil sa takot.Alam niyang si Gavin ay isang taong maingat at detalyado ang pag-iisip.Kapag may napansin siyang kakaiba, magkakaroon siya ng pagdududa at pagsisikap na patunayan ang kanyang hinala.Sa sandaling iyon, tila nakasiguro na siya na si Aurora ito.Kasing matindi ng pagkakaalala niya sa anim na taon na ang nakalilipas ang kanyang pagiging matiyaga at mapilit.Ngunit higit sa lahat, ang kanyang damdamin ay puno ng poot.Paulit-ulit na bumabalik sa isipan niya ang mga salitang binigkas niya noon.Nakababahala at nakakapagpabago ng loob ang lahat ng ito..."Kapatid na lang ang turingan ko sa kanya...""Hindi ako magpapakasal sa babaeng pipi at bingi..."Hindi niya naiintindihan.Kung ayaw na ayaw ni Gavin na siya ay bingi at pipi at kapatid na lang ang itinuturing niya rito, bakit pinanatili pa rin niya ito sa tabi niya anim na taon na ang n