บททั้งหมดของ The Runaway Wife: Crawl Your Way Back To Us, Mr. Billionaire: บทที่ 61 - บทที่ 70

Ngunit hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng sinabi nito. Nang susubukan sana niyang humarap at tanungin ito, hinawakan ni Gavin ang kanyang baywang at pinigil siyang gumalaw. Idinikit nito ang malamig nitong labi sa kanyang tainga at bumulong. "Ophelia, kung mananatili ka sa aking tabi, bibigyan kita ng napakaraming pera. Huwag kang mag-alala, hinding-hindi kita gagalawin o sasaktan sa pisikal." Nanlaki ang mga mata at tuluyang natigilan si Ophelia. Matapos ang mahabang katahimikan, humarap siya, habang umaagos ang mga luha sa kanyang mukha, at tumawa nang may matinding lungkot. "Gusto niyo po bang maging kabit ko kayo?" Itinaas ng lalaki ang kanyang kamay at marahang pinunasan ang luha sa gilid ng kanyang mga mata. "Kahit ano ang itawag mo, ayos lang. Ang gusto ko lang naman ay bilhin ang oras na makasama kita." Tuwiran at tapat ang pananalita nito. Ngunit para kay Ophelia, ito ay labis na kasuklam-suklam. May panunuya sa kanyang tono nang magsalita siya. "Upan

Magalang ngunit malayo at walang halong damdamin ang kanyang tono. Pagkasabi nito, ibinalik niya ang bank card sa kamay nito. Nang ibuka na niya ang pinto at bumaba, Inabot siya ni Gavin at hinawakan sa pulso. "Ito ba ang sagot mo?" Tinitigan ni Ophelia ang pulseras na kulay pula at kahoy na nakapulupot sa pulso nito, habang unti-unting lumalabo ang kanyang mga mata dahil sa namumuong luha. "Mr. La Victoria, ako po ay isang tao. Hindi po ako paninda na may nakatakdang presyo, at hindi rin po ako laruan na inyong mapaglalaruan at makokontrol ayon sa inyong kagustuhan. At kailanman... hinding-hindi ako magiging kabit ng isang lalaking may asawa na." Pagkasabi nito, binawi niya ang kanyang kamay at tuluyang bumaba. Habang pinagmamasdan ang babae na mabilis na naglalakad papasok sa eskinita, pagod na ipinatong ni Gavin ang kanyang mga daliri sa kanyang sentido. Binuksan ni Luke ang paghihiwalay ng upuan, lumingon, at maingat na tinitigan siya habang nagtatanong. "Mr. La Vic

Nang makita nitong labis na nagkataranta ang babae, nanatili lamang itong tahimik. Ang mahahaba at maninipis na daliri ng lalaki ay hinawakan at pinisil ang kanyang maliit na mukha. "Sumagot ka." "Ako..." Pinagdikit ni Ophelia ang kanyang mga labi. "Mr. La Victoria, may asawa na po kayo, at ni hindi po kayo kasama sa mga taong aking isinasaalang-alang..." Nang marinig ang sagot na ito, nagkaroon ng malalim na kahulugan ang mga mata ni Gavin. "Paano kung wala akong asawa?" Napaka-kalokohan at walang saysay para kay Ophelia ang hipotetikal na tanong na ito, kaya agad siyang sumagot. "Kung walang asawa po si Mr. La Victoria, at dahil sadyang magkalayo ang ating antas at katayuan sa buhay... kahit isaalang-alang ko man po kayo, Mr. La Victoria, papayag po ba kayong magpakasal sa akin?" Isang mabigat na tanong na tumama sa kanya. Dahil alam na alam niya na kahit walang asawa si Gavin, hinding-hindi ito makikipag-ugnayan sa isang babaeng katulad niya na sadyang magkaiba ang mun

Isang maikling sagot lamang ang namutawi sa bibig ng lalaki, tila nanggagaling sa ilong. Pagkaalis ni Victor pumasok si Luke. Nang mapansin nito ang masamang timpla ng mukha ng kanyang amo, mahina itong nagtanong. “Presidend La Victoria, umalis na po si Atty. Mendoza. Tutuloy pa po ba tayo sa hapunan ngayon?” “Tara.” Inilagay ni Gavin ang mga dokumento sa kanyang bag at mabilis na naglakad patungo sa pinto. Habang sumusunod sa kanya si Luke, tumawag ito sa telepono upang ayusin ang kapalit para sa gawain na dapat sana ay gagawin ni Atty. Mendoza. Isang pormal na salu-salo ngayong gabi upang pag-usapan ang isang pakikipagtulungan. Halos tapos na ang mga unang usapan para sa proyektong ito, at kailangan na lamang nilang lagdaan ang kasunduan ngayong gabi. Isinama sana si Atty. Mendoza dahil lamang sa trabaho. Ngunit hindi niya inaasahang aalis ito nang maaga... Alas diyes at kalahati na ng gabi. Patuloy pa rin sa paghahatid ng pagkain si Ophelia. May dala siyang order na ma

Naniniwala siya sa sinabi nito.Sa katotohanan pa man din, wala talaga siyang intensyong tumawag ng pulis. Kapag nadawalan na ito, tiyak na makikialam agad si Gavin upang ipagtanggol at iligtas si Rafael. Sa huli, siya pa rin ang matatalo at mapapahamak.Isa pa, kung pupunta pa sila sa istasyon ng hatinggabi para magpaliwanag at ayusin ang gulo, tiyak na pasikat na ng araw bago siya makauwi.Naghihintay pa naman ang mga bata sa bahay...Nahalata ni Ophelia na ayaw naman talaga ni Rafael na isangguni ito sa pulisya, kaya mahinahon siyang nagtanong. “Kung gayon, ano ba ang gusto mong mangyari?”Itinuro ni Rafael ang anim na baso ng alak na nakahilera sa mesa. “Kapag nainom mo ang lahat ng ‘yan, wala ka nang babayaran para sa cake.”Nag-alangan si Ophelia.Muli namang nag-ingay ang mga kasama nito.“Pinagbigyan ka na nga ni Mr. Tan, ano pa bang tinatamad-tamad ka riyan? Inom na!”“Tama nga ‘yan, huwag mong isipin na pwede kang humingi pa ng higit pa rito!”Sumandal si Rafael sa pinto at