Lahat ng Kabanata ng แต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง: Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่ 10 ไปรับไปส่งหมอเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทัตธารายังไม่คุ้นชิน หลังจากค่ำคืนแรกของการแต่งงานในนามและการถูกบังคับให้ร่วมเตียงด้วยอ้อมกอดที่เขาไม่ได้เต็มใจเรียกหาแต่กลับปฏิเสธไม่ได้เต็มปาก หมอหนุ่มขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านหลีบของผ้าม่านเข้ามาทาบไล้ที่ปลายเตียง มอบไออุ่นให้กับบรรยากาศในห้องที่เงียบสงัดทว่าสิ่งที่อุ่นกว่าแสงแดดคือสัมผัสที่โอบรัดอยู่รอบกาย ทัตธารารู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองยังคง...ติดอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน เมื่อม่านตาเริ่มปรับรับแสงได้ชัดเจนขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือดวงหน้าคมเข้มของกำนันไกรสรที่อยู่ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอ หมอหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะ ลอบสำรวจเส้นผมสีเข้มที่ชี้ยุ่งนิด ๆ ตามประสาคนเพิ่งตื่น กลิ่นกายสะอาดสะอ้านตามแบบฉบับชายหนุ่มลอยมาแตะจมูกชวนให้ใจสั่น ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ถอนหายใจทิ้ง เจ้าของอ้อมแขนที่เขาคิดว่ายังหลับใหลกลับลืมตาขึ้นมองสบอย่างเรียบเฉย“พี่หล่อมากใช่ไหมล่ะ ถึงได้จ้องไม่วางตาขนาดนี้?”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ยังติดจะงัวเงีย

บทที่ 12 ส่งข้าวหมอเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นก่อนที่แสงอาทิตย์จะทันได้พ้นขอบฟ้า กำนันไกรสรตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ทั้งที่งานในหน้าที่ราชการของอำเภอยังไม่ได้เริ่มขึ้น ทว่าเขากลับเลือกที่จะมายืนสงบจิตสงบใจอยู่หน้าเตาไฟภายในครัว ควันสีขาวบางเบาลอยเอื่อยขึ้นจากหม้อข้าวที่เพิ่งหุงสุกใหม่ กลิ่นไข่เจียวหอมกรุ่นลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทุกมุมห้องชายหนุ่มบรรจงทำอาหารมื้อนี้ด้วยฝีมือของตัวเองอย่างสุดความสามารถ โดยไม่ได้พึ่งพาอาหารสำเร็จรูปจากตลาดเหมือนวันก่อนๆ“ทำเอง... อย่างไรก็ต้องอร่อยและสะอาดกว่าแน่นอน”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความพึงพอใจ พลางตักข้าวสวยร้อน ๆ บรรจุลงในปิ่นโตเถาเล็ก จัดวางลงในตะกร้าอย่างเรียบร้อย พร้อมทั้งไม่ลืมน้ำดื่มเย็นเจี๊ยบและขนมกล้วยของโปรดของใครบางคนที่เขาแวะซื้อเตรียมไว้ให้เมื่อเวลาสายมาถึง รถกระบะคันเดิมก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลชุมชนอีกครั้ง กำนันหนุ่มก้าวลงจากรถพร้อมตะกร้าปิ่นโตในมือ ท่วงท่าที่ดูภูมิฐานทำให้พยาบาลสาวคนเดิมที่จำเขาได้แม่นยำถึงกับส่งยิ้มกว้างออกมาทันที“โห... ว

บทที่ 14 หมอไปหาที่อำเภอแสงแดดจัดจ้านในช่วงบ่ายแก่สาดส่องลงมาจนบรรยากาศรอบข้างดูระอุ เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมขึ้นตามไรผมและท้ายทอย ทว่าภายในสำนักงานอำเภอที่เงียบเชียบ มีเพียงเสียงพัดลมตั้งโต๊ะเครื่องเก่าที่ส่ายไปมาและส่งเสียงครางแผ่วเอื่อย ๆ ซึ่งไม่ได้ช่วยให้อากาศที่ตึงเครียดนั้นเย็นลงได้เลยกำนันไกรสรยังคงปักหลักอยู่หลังโต๊ะทำงานในห้องประชุมเล็กเพียงลำพัง เสื้อเชิ้ตแขนยาวถูกพับขึ้นไปจนถึงข้อศอกอย่างลวก ๆ วงแขนแข็งแรงยันโต๊ะไม้ตัวหนาขณะสายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับกองเอกสารตรงหน้า ใบหน้าคมเข้มขมึงทึงและเคร่งเครียดเสียจนลูกน้องคนไหนก็ไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่านหน้าห้องโดยไม่มีธุระจำเป็นทว่าความเงียบสงัดนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยแรงผลักเพียงครั้งเดียว“ปัง!”บานประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอสัญญาณอนุญาต พร้อมกับร่างโปร่งที่ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าน่าหมั่นไส้“หมอทัตธารา รายงานตัวครับผม!”น้ำเสียงที่ติดจะกวนประสาทนั้นทำให้กำนันต้องละสายตาจากงานตรงหน้า เขาพรูลมหายใจออกมาช้า ๆ คล้ายคนเหนื่อยใจ ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่ามุมปากหนานั้นกลับกระตุ

บทที่ 16 หมองอนกำนันหลังจากอารมณ์เมื่อช่วงบ่ายพัดผ่านไป บ้านสวนกุหลาบที่เคยอบอุ่นกลับตกอยู่ในความเงียบงัน เป็นความเงียบที่เหน็บหนาวเสียจนเสียงลมพัดผ่านใบกุหลาบด้านนอกยังฟังดูดังรบกวนจิตใจเกินไป และคนที่รักษาความเงียบนั้นได้มั่นคงที่สุดไม่ใช่กำนันไกรสร ทว่ากลับเป็นหมอทัตธารา“ข้าวปลาไม่คิดจะกินเลยหรือ?”เสียงทุ้มของกำนันเอ่ยถามทำลายความเงียบ ขณะบรรจงวางจานข้าวลงตรงหน้าหมอหนุ่มที่นั่งเหม่อลอยอยู่ปลายโต๊ะ ทัตธาราเพียงแค่เหลือบสายตาขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่าง มองความมืดมิดของสวนกุหลาบที่เริ่มถูกความสลัวครอบงำ“ไม่หิวครับ”คำตอบนั้นสั้นเรียบและไร้เยื่อใย แต่มันมากพอจะทำให้คนฟังรับรู้ได้ทันทีว่ากำลังโดนงอนเข้าให้แล้ว กำนันไกรสรพรูลมหายใจออกมาช้า ๆ เขาพยายามระงับอารมณ์พลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม กินข้าวในจานของตัวเองไปเงียบ ๆ ทว่าบรรยากาศที่อึดอัดกลับทำให้รสชาติอาหารชืดสนิท จนสุดท้ายเขาก็เผลอวางช้อนลงกระทบจานเสียงดังเคร้ง เพราะคิดไม่ตกว่าจะง้อคนตรงหน้าอย่างไรดี“จะโกรธอะไรนักหนาทัต แค่เพื่อนเก่าแวะมาหา พี่ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อ

บทที่ 18 ดูแลหมอทั้งวัน🔥🔞แสงแดดอุ่นจัดยามเช้าทอแสงลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางตาเข้ามากระทบเปลือกตา ทัตธาราขยับกายเล็กน้อยท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนและกลิ่นอายอุ่นของคนข้างกาย เขาซุกใบหน้าเข้าหาอ้อมอกกว้างของกำนันไกรสรโดยสัญชาตญาณ เสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายของชายหนุ่มยังคงเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นที่สอดประสานไปกับจังหวะลมหายใจที่สม่ำเสมอ“พี่ไกรครับ...”เสียงกระซิบแผ่วเบาเรียกคนรักที่กำลังหลับใหล ก่อนจะได้รับการตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุนที่ฟังดูแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน“ตื่นแล้วหรือครับ... ลูกหมูของพี่”“อื้อ... เมื่อคืนพี่ไม่เหนื่อยบ้างหรือครับ” ทัตธาราถามพลางเงยหน้าขึ้นสบตา แววตาคู่สวยยังคงฉายแววอาวรณ์ในรสสัมผัสที่เพิ่งผ่านพ้นไป“ไม่เหนื่อยหรอกครับ... เพราะเมื่อคืนเสียงของทัตเพราะที่สุดแล้วรู้ไหม”คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำเอาหมอหนุ่มหน้าร้อนวูบ เขาคว้าหมอนขึ้นมาปิดใบหน้าตัวเองด้วยความขัดเขิน “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลยนะครับ! ทัตจะไม่มองหน้าพี่ไปอีกสามวันเลย!”ไกรสรหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู มือหนาลูบไล้กล