All Chapters of แต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง: Chapter 1 - Chapter 6

แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับนิสัยหมอทัต (ทัตธารา)คุณหมอฟันหนุ่มหน้าหวานที่เคยเป็น "เจ้าหมู" ในความทรงจำของใครหลายคน เป็นคนนุ่มนิ่ม ขี้อ้อน และจิตใจดี แม้ภายนอกจะดูอ่อนโยนและยอมคน แต่จริง ๆ แล้วมีความอดทนและมุ่งมั่นสูงมาก นิสัยกำนันไกรสรชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ที่มีบุคลิกนิ่งขรึม ดุดัน และน่าเกรงขามตามตำแหน่งหน้าที่ เป็นคนเที่ยงตรงและรักความยุติธรรม ภายใต้ท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่และแข็งกร้าวนั้น ซ่อนความปากแข็งและสายเปย์เอาไว้เงียบๆ เป็นคนประเภทคลั่งรักที่แสดงออกด้วยการกระทำ สถานที่ในเรื่องสถานที่ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการ ผู้เขียนอ้างอิงบรรยากาศและวิถีชีวิตจากพื้นที่จริง เช่น จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อสร้างอรรถรสของเรื่องราวเท่านั้น ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ โดยฉากต่าง ๆ เช่น สวนกุหลาบหลังบ้านไม้ โรงพยาบาลชุมชน และบ้านกำนัน ล้วนถูกแต่งขึ้นเพื่อให้เกิดภาพความทรงจำและบรรยากาศอบอุ่นท่ามกลางกลิ่นอายดินและลมทุ่งหมายเหตุจากนักเขียนนิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย (Boy's Love) ที่เน้นความอบอุ่นหัวใจ โดยมีการนำเสนอตัวละครเอกที่มีความหลากหลายของรูปร่าง เพื่อส่งต่อพลัง

บทที่ 2 ลูกหมูสายลมเดือนหกพัดพลิ้วพาใบไม้ปลิวไหวแผ่วเบา หอบเอาไอความร้อนชื้นที่ลอยวนอยู่ทั่วเรือนสวนกุหลาบมาปะทะผิวหน้า เสียงจักจั่นระงมแทรกซึมไปกับความเงียบสงบ กลิ่นดินหลังฝนที่เพิ่งซาไปผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนหวานของกุหลาบขาวที่บานสะพรั่งขจรขจายไปทั่วบริเวณ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวทาบลงบนพื้นอิฐสีส้มที่ถูกขัดจนสะอาดตาตรงขอบแปลงกุหลาบที่เบ่งบานสุดทางรั้วไม้ เด็กชายร่างป้อมคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ มองธรรมชาติด้วยความหลงใหล ดวงตากลมโตสุกใสเปล่งประกายล้อแสงแดดอ่อน ยามที่เขาค่อย ๆ ยื่นมือน้อย ๆ ที่นุ่มนิ่มไปสัมผัสกลีบดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตาอย่างเบามือราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ“สวยจังเลย...”เสียงนุ่มนิ่มพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไปอย่างน่ารักเด็กชายตัวน้อยคนนี้คือ ทัตธารา ในวัย 10 ขวบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของทมผู้ล่วงลับ และเป็นดั่งผลผลิตที่มีชีวิตจากคำสัญญาเมื่อสิบปีก่อน ทัตในวัยนี้ดูอ้วนกลมน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวอมชมพูดูสุขภาพดี แก้มยุ้ย ๆ ทั้งสองข้างแน่นขนัดเหมือนซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ เขาเป็นเด็กช่างพูดช่างเจรจา มักจะแอบมานั่งพึมพำคนเดียวในสวนด้วยนิสัยร่

บทที่ 4 กลับบ้านเกิดเสียงเครื่องยนต์ของรถทัวร์สายกรุงเทพฯ-สุพรรณบุรี ครางหึ่มอย่างอ่อนแรงก่อนจะค่อย ๆ ชะลอจอดลงที่ป้ายรถเมล์เล็ก ๆ หน้าอำเภอบางปลาม้า แสงแดดในยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแสงลง ทอประกายสีทองพาดผ่านท้องทุ่ง ลมตะวันตกหอบเอากลิ่นฟางข้าวแห้ง ๆ จากนาไกล ๆ เข้ามาแตะปลายจมูกของคนที่เพิ่งก้าวลงจากรถเป็นสัมผัสแรกที่ต้อนรับเขากลับสู่มาตุภูมิชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตากับกระเป๋าเป้ใบโตยืนถอนลมหายใจเบา ๆ พยายามปรับตัวกับไอความร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นถนน ดวงตากลมโตที่มีประกายความอบอุ่นกวาดมองไปรอบข้างอย่างสำรวจ ความคุ้นเคยในอดีตค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาในความทรงจำทัตธารา หรือ หมอทัต ทันตแพทย์หนุ่มเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับกองสัมภาระเพียงลำพัง“ไหนแม่บอกจะมารับไงนะ... ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขยับแว่นสายตาไม่นานนัก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นครืดคราด เมื่อกดรับ เสียงร้อนรนของ ทองใบ ผู้เป็นแม่ก็ดังแทรกเข้ามาทันที“ลูกแม่! แม่กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่เจ้ากร