แต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง

แต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง

last updateLast Updated : 2026-07-12
By:  Tawan mikiCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
21Chapters
192views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะคำสัญญาระหว่างผู้ใหญ่ในอดีต ทำให้โชคชะตาของคนสองคนต้องกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง… ‘ทัตธารา’ คุณหมอหนุ่มที่เคยเป็นเพียงเด็กชายตัวอ้วนกลมผู้แอบเด็ดดอกกุหลาบขาว ‘ไกรสร’ กำนันหนุ่มผู้ดุดันและเที่ยงตรงดั่งไม้บรรทัด แต่กลับเก็บรักษาดอกกุหลาบแห้งดอกหนึ่งไว้ในกล่องไม้ล้ำค่ามานานกว่า 15 ปี เมื่อคุณหมอต้องกลับมาทำหน้าที่ที่บ้านเกิด และกำนันจอมเฮี้ยบต้องทำหน้าที่ ‘ดูแล’ (หัวใจ) ของฝากจากสัญญาลูกผู้ชายลำดับนี้... ความนุ่มนิ่มจะเอาชนะความเย็นชาได้หรือไม่?"

View More

Chapter 1

แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ

真田琉衣(さなだ るい)がブーケを受け取ったのを見た瞬間、親友の水沢葵(みずさわ あおい)の笑顔がすっと消えた。

彼女は私以上に腹を立てていて、私の耳元で歯ぎしりするように言った。

「この真田、絶対わざとだよ!結婚式の前に、ブーケはあなたに残しておいてって、わざわざみんなに伝えておいたのに!」

私は小さな声で彼女をさえぎった。

「葵ちゃん、今日はあなたの大切な日なんだから、こんなこと気にしなくていいよ」

「でも、あなたは悠真と結婚するために、もう八年も待ってるのよ!しかも今はあの人の子まで身ごもってるのに、このまま式を挙げなかったら……」

「大丈夫」

私は静かに顔を横へ向け、来賓席にいる桐谷悠真(きりたに ゆうま)を見た。

ブーケを抱えた琉衣は、ちょうど彼の隣に座っていた。

その距離は、秘書として守るべき一線をとっくに越えていた。

招待客はみな、私と悠真のことをよく知る友人ばかりで、誰もが探るような、それでいて同情めいた視線を私に向けていた。

葵はますます憤って、緊張したように私の手をぎゅっと握った。

「沙耶ちゃん、さっき少し真田のことを調べたんだけど、あの子、かなりしたたかな玉の輿狙いよ。金持ちばかり狙って近づくタイプ。ここ数か月ずっと、あなたの彼に接近しようとしてたの。気をつけて……」

「葵ちゃん、今日はあなたがいちばんきれいな花嫁なんだから、私のことで心配しないで」

私は彼女の手を握り返し、淡く微笑んだ。

「それに、もう悠真と結婚するつもりはないの。妊娠したことも、まだあの人には話してない」

私の言葉があまりにも衝撃的だったのか、葵は目を見開き、信じられないものを見るように私を見つめた。

長い沈黙のあと、彼女はようやく結婚式の進行を続けなければならないことを思い出した。

式が終わると、葵は私をきつく抱きしめた。

「沙耶ちゃん、何か力になれることがあったら、遠慮なく言って。あなたがどんな決断をしても、私は味方だから」

「どんな決断?」

彼女が去ったあと、悠真が静かな足取りで私のもとへやって来た。

「さっき、何を話してたんだ?」

彼は無意識のように手を伸ばして私の肩に触れようとしたが、私はわずかに身をひねってそれを避けた。

「別に何でもないよ」

彼は私の拒絶を気にした様子もなく、軽く笑った。

「怒ってるのか?でも、あのブーケは先に琉衣が取ったんだし。あの子はまだ若いし、結婚式に憧れてるんだろう。ブーケを取ったのだって、縁起をもらいたかっただけだ。次は君にって、前に話してただろう?」

彼は身を寄せ、私の髪を撫でながら、根気よくなだめるように言った。

「どうしてそんなに葵のブーケにこだわるんだ?俺たちが結婚するときには、式で君のためにもっときれいなブーケを用意するよ。君が欲しいだけ、いくらでもね」

私は黙って手のひらを強く握りしめ、彼の目をまっすぐ見つめた。

「じゃあ、今月中に結婚できる?葵とは子どものころに約束したの。どちらかが先に結婚したら、もう一人もそのあとに続くって。お互いのブライズメイドになって、幸せを見届けようって」

空気が一瞬で凍りついたようだった。

悠真の手は私に触れかけたまま宙で止まり、数秒後、彼はふっと笑った。

「子どものころの冗談を、まだ本気にしてるのか?俺は桐谷グループの社長だ。結婚式をそんなに慌ただしく挙げるわけにはいかない。焦らなくていい、約束するよ。きっと最高に完璧な式にするから」

苦いものが胸いっぱいに広がった。

何か衝突があるたびに、彼はいつも「次こそは」と、その未来の結婚式を口にした。

八年も経ったのに、私はまだその約束が果たされる日を待ち続けていた。

そしてもう待つのはやめて、家に帰ろうと決めた。

車は重たい沈黙の中を走り、私の邸宅の前で止まった。

悠真はシートベルトを外し、もう私たちの間の険悪な空気は過ぎ去ったと思っているようだった。彼はいつものように身を寄せ、私にキスをしようとした。

私は手を上げて、彼の肩にそっと当てた。

「もう疲れたの、悠真」

彼はぴたりと動きを止め、私の目を見つめて数秒黙り込んだ。やがて、私の肩を軽く叩いた。

「ああ、ブライズメイドはたしかに疲れるよな。早く休め。

琉衣がタクシーをつかまえられないって言ってて、まだ会場にいるんだ。迎えに戻ってくるよ。あの子をひとりで残すのは危ないから」

私は静かにうなずいたが、悠真はすぐには動かなかった。

たぶん彼は、いつものように私が彼に気をつけてと言うのを待っていたのだろう。あるいは、こんな遅くに私を家へ置いて、ひとりで出ていくなんてひどいと不満をこぼすのを。

けれど私はただ車のドアを開けて、外へ降りただけだった。

遠ざかっていく車を見つめながら、私は目にしみる涙をぬぐい、ヨーロッパにいる両親へ電話をかけた。

「お父さん、お母さん。私、婚約を受け入れて、颯と結婚するわ……」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Damis Mis
Damis Mis
คือไม่อัพเดทต่อแล้วเหรอค่ะจบแบบงง ไปนิดนึงน่ะค่ะ.........
2026-06-18 00:13:55
0
0
Damis Mis
Damis Mis
จะอัพเดทอีกเดือนไหนคะจะรอค่ะ
2026-05-29 22:17:53
0
0
Damis Mis
Damis Mis
ช่วยอัพเดทหลายหน่อยนะคะชอบมากขอบคุณค่ะ............
2026-05-26 20:05:01
0
0
Damis Mis
Damis Mis
อัพเดทตอนต่อไปด้วยค่ะอยากอ่าน.........
2026-05-24 04:07:00
0
0
21 Chapters
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับนิสัยหมอทัต (ทัตธารา)คุณหมอฟันหนุ่มหน้าหวานที่เคยเป็น "เจ้าหมู" ในความทรงจำของใครหลายคน เป็นคนนุ่มนิ่ม ขี้อ้อน และจิตใจดี แม้ภายนอกจะดูอ่อนโยนและยอมคน แต่จริง ๆ แล้วมีความอดทนและมุ่งมั่นสูงมาก นิสัยกำนันไกรสรชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ที่มีบุคลิกนิ่งขรึม ดุดัน และน่าเกรงขามตามตำแหน่งหน้าที่ เป็นคนเที่ยงตรงและรักความยุติธรรม ภายใต้ท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่และแข็งกร้าวนั้น ซ่อนความปากแข็งและสายเปย์เอาไว้เงียบๆ เป็นคนประเภทคลั่งรักที่แสดงออกด้วยการกระทำ สถานที่ในเรื่องสถานที่ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการ ผู้เขียนอ้างอิงบรรยากาศและวิถีชีวิตจากพื้นที่จริง เช่น จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อสร้างอรรถรสของเรื่องราวเท่านั้น ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ โดยฉากต่าง ๆ เช่น สวนกุหลาบหลังบ้านไม้ โรงพยาบาลชุมชน และบ้านกำนัน ล้วนถูกแต่งขึ้นเพื่อให้เกิดภาพความทรงจำและบรรยากาศอบอุ่นท่ามกลางกลิ่นอายดินและลมทุ่งหมายเหตุจากนักเขียนนิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย (Boy's Love) ที่เน้นความอบอุ่นหัวใจ โดยมีการนำเสนอตัวละครเอกที่มีความหลากหลายของรูปร่าง เพื่อส่งต่อพลัง
Read more
บทที่ 1 ช่วยชีวิต
บทที่ 1 ช่วยชีวิตแสงแดดยามเย็นเหนือท้องทุ่งกว้าง เสียงลำโพงจากงานวัดดังสะท้อนก้องกังวาน แข่งกับเสียงเรไรที่เริ่มระงม แสงอาทิตย์สีส้มจัดอาบชโลมยอดตาลสูงลิบจนดูคล้ายเงาดำทะมึนตัดกับแผ่นฟ้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นม่วงอมแดง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ ทั้งกลิ่นข้าวโพดต้มรสหวานหอม กลิ่นน้ำอบไทยที่ลอยมาตามลม และกลิ่นฝุ่นดินแห้ง ๆ ที่ฟุ้งกระจายยามฝูงเด็กน้อยวิ่งเล่นกันสนุกสนานตามซุ้มเกมเสียงกลองยาวสลับกับเสียงแตรวงที่บรรเลงเพลงลูกทุ่งจังหวะคุ้นหู สร้างรอยยิ้มให้แก่ชาวบ้านที่มารวมตัวกัน งานวัดปีนี้คึกคักเป็นพิเศษ ท่ามกลางแสงไฟนีออนหลากสีที่ประดับประดาไปทั่วบริเวณ ข่าวการปรากฏตัวของแขกผู้มีอิทธิพลแพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว“เจ้าสัวเกริกชัยมาว่ะ!” เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ข้างโรงลิเก“จริงหรือพี่? ปกติเห็นแต่ในข่าว ไม่คิดว่าตัวจริงจะยอมมาเดินงานวัดบ้านนอกแบบนี้”“ก็นั่นแหละ แกขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านรั้วบ้านเขาอยู่ทุกวัน ยังจะมาทำตื่นเต้นอะไรตอนนี้”ทม ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ผิวกร้านแดดจากการตรากตรำทำไร่ไถนามาทั้งชีวิต ยืนกอดอกอยู่หน้าซุ้มยิงปืนจุกน้ำ
Read more
บทที่ 2 ลูกหมู
บทที่ 2 ลูกหมูสายลมเดือนหกพัดพลิ้วพาใบไม้ปลิวไหวแผ่วเบา หอบเอาไอความร้อนชื้นที่ลอยวนอยู่ทั่วเรือนสวนกุหลาบมาปะทะผิวหน้า เสียงจักจั่นระงมแทรกซึมไปกับความเงียบสงบ กลิ่นดินหลังฝนที่เพิ่งซาไปผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนหวานของกุหลาบขาวที่บานสะพรั่งขจรขจายไปทั่วบริเวณ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวทาบลงบนพื้นอิฐสีส้มที่ถูกขัดจนสะอาดตาตรงขอบแปลงกุหลาบที่เบ่งบานสุดทางรั้วไม้ เด็กชายร่างป้อมคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ มองธรรมชาติด้วยความหลงใหล ดวงตากลมโตสุกใสเปล่งประกายล้อแสงแดดอ่อน ยามที่เขาค่อย ๆ ยื่นมือน้อย ๆ ที่นุ่มนิ่มไปสัมผัสกลีบดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตาอย่างเบามือราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ“สวยจังเลย...”เสียงนุ่มนิ่มพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไปอย่างน่ารักเด็กชายตัวน้อยคนนี้คือ ทัตธารา ในวัย 10 ขวบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของทมผู้ล่วงลับ และเป็นดั่งผลผลิตที่มีชีวิตจากคำสัญญาเมื่อสิบปีก่อน ทัตในวัยนี้ดูอ้วนกลมน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวอมชมพูดูสุขภาพดี แก้มยุ้ย ๆ ทั้งสองข้างแน่นขนัดเหมือนซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ เขาเป็นเด็กช่างพูดช่างเจรจา มักจะแอบมานั่งพึมพำคนเดียวในสวนด้วยนิสัยร่
Read more
บทที่ 3 ไปเรียนต่อ
บทที่ 3 ไปเรียนต่อเสียงเรไรยามบ่ายแผ่วระงมกลบเสียงยอดไม้ที่ไหวเอนตามแรงลมชายคาเรือนครัว ไอความร้อนระอุของแดดเมืองสุพรรณฯ แผ่ซ่านไปทั่วผืนดิน ทิ้งร่องรอยความระยิบระยับบนผิวน้ำในร่องสวน ทองใบยืนหอบผ้ากองโตอยู่ใต้ถุนบ้าน มือที่กำลังพับผ้าหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง สายตาที่เต็มไปด้วยความอาทรทอดมองไปยังเด็กชายตัวน้อยที่นั่งจมอยู่กับกองตำราใต้ต้นพุทราใหญ่ทัตธารา ในวัย 11 ขวบ เริ่มมีเค้าโครงของความโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เคยอ้วนกลมราวกับซาลาเปาเริ่มซูบลงเล็กน้อย ทว่าแก้มใสทั้งสองข้างยังคงนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู ผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนรับกับดวงตากลมโตที่ดูสดใสอยู่เสมอ หากแต่ในบางจังหวะที่เขานิ่งเงียบ แววตาคู่นั้นกลับซุกซ่อนความเหงาบางอย่างที่คนเป็นแม่สัมผัสได้ถึงก้นบึ้งของหัวใจ“แม่ครับ... ทำไมช่วงนี้พี่ไกรเขาไม่ค่อยกลับบ้านเลยล่ะครับ”ทัตธารา ในวัยที่เริ่มเข้าสู่การเรียนรู้ที่จริงจังขึ้น วางหนังสือเล่มหนาลงบนตักอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเงยหน้าขึ้นถามมารดาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ดูราบเรียบเป็นปกติที่สุด ราวกับเป็นเพียงการชวนคุยสัพเพเหระ แต่ประกายในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับปิดบังความคาดหวังที่เอ่อล้นออก
Read more
บทที่ 4 กลับบ้านเกิด
บทที่ 4 กลับบ้านเกิดเสียงเครื่องยนต์ของรถทัวร์สายกรุงเทพฯ-สุพรรณบุรี ครางหึ่มอย่างอ่อนแรงก่อนจะค่อย ๆ ชะลอจอดลงที่ป้ายรถเมล์เล็ก ๆ หน้าอำเภอบางปลาม้า แสงแดดในยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแสงลง ทอประกายสีทองพาดผ่านท้องทุ่ง ลมตะวันตกหอบเอากลิ่นฟางข้าวแห้ง ๆ จากนาไกล ๆ เข้ามาแตะปลายจมูกของคนที่เพิ่งก้าวลงจากรถเป็นสัมผัสแรกที่ต้อนรับเขากลับสู่มาตุภูมิชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตากับกระเป๋าเป้ใบโตยืนถอนลมหายใจเบา ๆ พยายามปรับตัวกับไอความร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นถนน ดวงตากลมโตที่มีประกายความอบอุ่นกวาดมองไปรอบข้างอย่างสำรวจ ความคุ้นเคยในอดีตค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาในความทรงจำทัตธารา หรือ หมอทัต ทันตแพทย์หนุ่มเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับกองสัมภาระเพียงลำพัง“ไหนแม่บอกจะมารับไงนะ... ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขยับแว่นสายตาไม่นานนัก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นครืดคราด เมื่อกดรับ เสียงร้อนรนของ ทองใบ ผู้เป็นแม่ก็ดังแทรกเข้ามาทันที“ลูกแม่! แม่กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่เจ้ากร
Read more
บทที่ 5 คุยเรื่องแต่งงาน
บทที่ 5 คุยเรื่องแต่งงานเสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์ฮอนด้าเวฟสีแดงคันเก่า แม้จะส่งเสียงกุกกักตามอายุการใช้งานแต่ยังคงขับเคลื่อนได้อย่างมั่นคงไปตามถนนลูกรังในยามเช้า แสงอาทิตย์แรกอรุณทาบทับลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มในชุดกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่ปลิวไสวตามแรงลมหมอทัตธารา บังคับรถมอเตอร์ไซค์คันเดิมของแม่มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลประจำอำเภอเป็นวันที่สี่ติดต่อกันนับตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน แม้เส้นทางจะขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อไม่ต่างจากเมื่อสิบห้าปีก่อน ทว่าลมเย็น ๆ ที่ปะทะใบหน้ากลับทำให้หัวใจของเขารู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาดสายตาของเขาเผลอเหลือบมองไปยังรั้วไม้ไกลๆ ของสวนกุหลาบที่คุ้นตาขณะขับผ่าน ความทรงจำวัยเด็กเริ่มผลิบานขึ้นในใจทีละนิด“ไกลหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร...” เขาลอบยิ้มพลางพึมพำกับสายลม “...ถ้าการเดินทางนี้ มีใครบางคนรอให้กลับมาเจอทุกวัน”กาลเวลาในแต่ละวันของหมอจบใหม่ในอำเภอเล็ก ๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็วและเหนื่อยล้า ทว่าเมื่อถึงเวลาเย็นทัตกลับไม่รู้สึกท้อถอย เขาขี่รถกลับบ้านท่ามกลางแสงสนธยาที่เริ่มทอแสงสีส้มแก่ กลิ่นไอธรรมชาติพัดมาต้อนรับเขาจนถึงชาน
Read more
บทที่ 6 ต้องแต่งงานแบบงง
บทที่ 6 ต้องแต่งงานแบบงงบรรยากาศยามเช้าที่อำเภอบางปลาม้าดูจะอบอุ่นกว่าที่เคย แสงแดดรำไรทอดผ่านยอดไม้ดูนวลตา ราวกับพระอาทิตย์จะรีบเร่งตื่นขึ้นมาดูความเปลี่ยนแปลงของวันนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะจังหวะหัวใจของหมอทัตที่เต้นรัวผิดปกติ จนทำให้ทุกอย่างรอบกายดูตื่นตัวไปเสียหมด“ทัต... เดี๋ยววันนี้แม่จะพาลูกไปบ้านเจ้าสัวอีกทีนะลูก” ทองใบเอ่ยขึ้นขณะจัดแจงสำรับเช้า แววตาของเธอสงบนิ่งทว่ามีเลศนัยบางอย่างซ่อนอยู่ “ท่านเจ้าสัวอยากให้ลูกกับกำนันไกรเขาได้คุยกันหน่อย มีเรื่องสำคัญมากที่ต้องตกลงกัน”หมอทัตชะงักมือที่กำลังตักข้าว เอียงคอถามด้วยความฉงน “เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไรครับแม่ ทำไมต้องดูเป็นงานเป็นการขนาดนั้น พี่ไกรเขาก็เพิ่งไปส่งทัตมาเมื่อวันก่อนเอง”ทองใบไม่ได้ตอบอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่ยิ้มบางๆ แล้วเร่งให้ลูกชายรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ณ โถงกว้างของเรือนไม้สักทองหมอทัตนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างกายแม่ แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่งแต่ภายในใจกลับเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นคือ กำนันไกรสร ชายหนุ่มนั่งตัวตรงสง่างามในช
Read more
บทที่ 7 รถเสียเป็นเหตุ
บทที่ 7 รถเสียเป็นเหตุเช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดจ้าทอประกายสดใส ท้องฟ้าเปิดโล่งไร้เมฆหมอก บรรยากาศรอบตัวดูสงบราบเรียบราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ หมอทัตธาราในชุดปฏิบัติงานขี่รถจักรยานยนต์ฮอนด้าเวฟสีแดงสดคู่ใจออกจากบ้านด้วยรอยยิ้มละมุนที่ประดับอยู่บนใบหน้า แม้จะต้องฝ่าฟันกับถนนลูกรังที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก แต่เขาก็เริ่มปรับตัวจนชินชามือ เสียงล้อที่บดเบียดไปกับก้อนกรวดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทัตพึมพำบ่นกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่รถโยกเยกไปตามหลุมบ่อ“ขืนอยู่แบบนี้ไปสักพัก สงสัยคงต้องควักเงินซื้อโช้คอัพใหม่แน่ ๆ เลยเรา...”ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียงบ่น เครื่องยนต์ที่เคยซื่อสัตย์กลับส่งอาการประหลาด มันกระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะดับวูบไปเฉย ๆ กลางทาง“ห๊ะ?! เฮ้ย! อย่าเพิ่งมาเกเรตอนนี้นะ!”หมอหนุ่มรีบเบรกแล้วจอดรถเข้าข้างทางทันที เขามองไปเบื้องหน้าเห็นเพียงไร่อ้อยสีเขียวขจีที่ยืนต้นเงียบเหงา ไร้วี่แววของผู้คนหรือบ้านเรือน ทัตถอนหายใจยาวพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาผู้เป็นแม่ด้วยความหวังอันน้อยนิด“แม่ครับ... รถทัตดับกลางทางเลยอะ สตาร์ทเท่าไหร่ก็ไม่ติด”“โถ
Read more
บทที่ 8 แต่งในนาม
บทที่ 8 แต่งในนามเย็นวันนั้น ท้องฟ้าถูกฉาบด้วยสีส้มหม่นตัดกับริ้วเมฆสีเทาจาง แสงอาทิตย์ที่จวนจะลับขอบฟ้าโรยตัวลงบนตัวอาคารสีขาวของโรงพยาบาล กำนันไกรสรจอดรถกระบะคันเดิมไว้ที่หน้าตึกอย่างอดทน มือหนาวางนิ่งอยู่บนพวงมาลัย สายตาคมเข้มจับจ้องไปยังบานประตูทางออกด้วยความหวัง... ทว่าผ่านไปเนิ่นนาน คนที่เขารออยู่ก็ยังไร้วี่แววจะปรากฏตัวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ ทว่าข้อความที่ส่งไปกลับไร้การตอบรับและไม่มีการเปิดอ่าน เมื่อตัดสินใจกดโทรออก เสียงสัญญาณรอสายดังยาวเหยียดจนกระทั่งตัดสายไปเองถึงสองรอบกำนันหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางขยับกายลงจากรถ ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ในชุดข้าราชการก้าวเข้าสู่โถงผู้ป่วยนอก เสียงซุบซิบและเสียงกรี๊ดเบา ๆ จากกลุ่มพยาบาลและสาว ๆ บริเวณนั้นก็ดังขึ้นทันที“กำนันไกรสรมา!”“ตัวจริงหล่อกว่าที่เขาเล่ากันอีกแกเอ๊ย...”ทว่าชายหนุ่มไม่ได้ให้ความสนใจกับสายตาชื่นชมเหล่านั้น เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงก่อนจะถามเสียงนิ่งขรึม“หมอทัตธารา ทันตแพทย์ อยู่ห้องไหนครับ”
Read more
บทที่ 9 เข้าหอ
บทที่ 9 เข้าหอ เวลาสองสัปดาห์เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน พิธีมงคลสมรสระหว่างกำนันหนุ่มและคุณหมอหน้าใสถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเป็นส่วนตัวที่สุดภายในครอบครัวและมิตรสหายคนสนิทเพียงไม่กี่คน ไร้ซึ่งเสียงกลองยาวแตรวง หรือพิธีแห่ขันหมากที่ครึกโครมอย่างที่ควรจะเป็น ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างสำรวมเพื่อรักษาภาพลักษณ์และหน้าที่การงานของคนทั้งคู่ กำนันไกรสรดูภูมิฐานและนิ่งขรึมกว่าปกติในชุดข้าราชการสีขาวเต็มยศที่ขับให้บุคลิกดูองอาจน่าเกรงขาม ส่วนทัตธาราอยู่ในชุดสูทสากลสีครีมนวลดูสะอาดตา ทว่าแววตากลับฉายแววประหม่าและขัดเขินอยู่ตลอดเวลา หลังเสร็จสิ้นพิธีการในช่วงค่ำ ทั้งคู่ถูกส่งตัวมายังเรือนไม้หลังงามที่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนกุหลาบอันเงียบสงบ เรือนไทยหลังเล็กที่ได้รับการดูแลอย่างดีนี้คือสถานที่พักผ่อนส่วนตัวที่กำนันไกรสรภาคภูมิใจที่สุด ทัตธาราเดินเข้าห้องนอนมาพร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความล้า มือบางพยายามแกะกระดุมเสื้อสูทที่รัดรึงทว่าเจ้ากระดุมเม็ดจิ๋วกลับดูดื้อรั้นไม่ยอมหลุดออกง่าย ๆ ตามใจเจ้าของ “ติดอะไรน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status