แต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง

แต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-21
โดย:  Tawan mikiอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
6บท
2views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เพราะคำสัญญาระหว่างผู้ใหญ่ในอดีต ทำให้โชคชะตาของคนสองคนต้องกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง… ‘ทัตธารา’ คุณหมอหนุ่มที่เคยเป็นเพียงเด็กชายตัวอ้วนกลมผู้แอบเด็ดดอกกุหลาบขาว ‘ไกรสร’ กำนันหนุ่มผู้ดุดันและเที่ยงตรงดั่งไม้บรรทัด แต่กลับเก็บรักษาดอกกุหลาบแห้งดอกหนึ่งไว้ในกล่องไม้ล้ำค่ามานานกว่า 15 ปี เมื่อคุณหมอต้องกลับมาทำหน้าที่ที่บ้านเกิด และกำนันจอมเฮี้ยบต้องทำหน้าที่ ‘ดูแล’ (หัวใจ) ของฝากจากสัญญาลูกผู้ชายลำดับนี้... ความนุ่มนิ่มจะเอาชนะความเย็นชาได้หรือไม่?"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、端から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
6
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับนิสัยหมอทัต (ทัตธารา)คุณหมอฟันหนุ่มหน้าหวานที่เคยเป็น "เจ้าหมู" ในความทรงจำของใครหลายคน เป็นคนนุ่มนิ่ม ขี้อ้อน และจิตใจดี แม้ภายนอกจะดูอ่อนโยนและยอมคน แต่จริง ๆ แล้วมีความอดทนและมุ่งมั่นสูงมาก นิสัยกำนันไกรสรชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ที่มีบุคลิกนิ่งขรึม ดุดัน และน่าเกรงขามตามตำแหน่งหน้าที่ เป็นคนเที่ยงตรงและรักความยุติธรรม ภายใต้ท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่และแข็งกร้าวนั้น ซ่อนความปากแข็งและสายเปย์เอาไว้เงียบๆ เป็นคนประเภทคลั่งรักที่แสดงออกด้วยการกระทำ สถานที่ในเรื่องสถานที่ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการ ผู้เขียนอ้างอิงบรรยากาศและวิถีชีวิตจากพื้นที่จริง เช่น จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อสร้างอรรถรสของเรื่องราวเท่านั้น ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ โดยฉากต่าง ๆ เช่น สวนกุหลาบหลังบ้านไม้ โรงพยาบาลชุมชน และบ้านกำนัน ล้วนถูกแต่งขึ้นเพื่อให้เกิดภาพความทรงจำและบรรยากาศอบอุ่นท่ามกลางกลิ่นอายดินและลมทุ่งหมายเหตุจากนักเขียนนิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย (Boy's Love) ที่เน้นความอบอุ่นหัวใจ โดยมีการนำเสนอตัวละครเอกที่มีความหลากหลายของรูปร่าง เพื่อส่งต่อพลัง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-12
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 ช่วยชีวิต
บทที่ 1 ช่วยชีวิตแสงแดดยามเย็นเหนือท้องทุ่งกว้าง เสียงลำโพงจากงานวัดดังสะท้อนก้องกังวาน แข่งกับเสียงเรไรที่เริ่มระงม แสงอาทิตย์สีส้มจัดอาบชโลมยอดตาลสูงลิบจนดูคล้ายเงาดำทะมึนตัดกับแผ่นฟ้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นม่วงอมแดง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ ทั้งกลิ่นข้าวโพดต้มรสหวานหอม กลิ่นน้ำอบไทยที่ลอยมาตามลม และกลิ่นฝุ่นดินแห้ง ๆ ที่ฟุ้งกระจายยามฝูงเด็กน้อยวิ่งเล่นกันสนุกสนานตามซุ้มเกมเสียงกลองยาวสลับกับเสียงแตรวงที่บรรเลงเพลงลูกทุ่งจังหวะคุ้นหู สร้างรอยยิ้มให้แก่ชาวบ้านที่มารวมตัวกัน งานวัดปีนี้คึกคักเป็นพิเศษ ท่ามกลางแสงไฟนีออนหลากสีที่ประดับประดาไปทั่วบริเวณ ข่าวการปรากฏตัวของแขกผู้มีอิทธิพลแพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว“เจ้าสัวเกริกชัยมาว่ะ!” เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ข้างโรงลิเก“จริงหรือพี่? ปกติเห็นแต่ในข่าว ไม่คิดว่าตัวจริงจะยอมมาเดินงานวัดบ้านนอกแบบนี้”“ก็นั่นแหละ แกขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านรั้วบ้านเขาอยู่ทุกวัน ยังจะมาทำตื่นเต้นอะไรตอนนี้”ทม ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ผิวกร้านแดดจากการตรากตรำทำไร่ไถนามาทั้งชีวิต ยืนกอดอกอยู่หน้าซุ้มยิงปืนจุกน้ำ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-12
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ลูกหมู
บทที่ 2 ลูกหมูสายลมเดือนหกพัดพลิ้วพาใบไม้ปลิวไหวแผ่วเบา หอบเอาไอความร้อนชื้นที่ลอยวนอยู่ทั่วเรือนสวนกุหลาบมาปะทะผิวหน้า เสียงจักจั่นระงมแทรกซึมไปกับความเงียบสงบ กลิ่นดินหลังฝนที่เพิ่งซาไปผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนหวานของกุหลาบขาวที่บานสะพรั่งขจรขจายไปทั่วบริเวณ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวทาบลงบนพื้นอิฐสีส้มที่ถูกขัดจนสะอาดตาตรงขอบแปลงกุหลาบที่เบ่งบานสุดทางรั้วไม้ เด็กชายร่างป้อมคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ มองธรรมชาติด้วยความหลงใหล ดวงตากลมโตสุกใสเปล่งประกายล้อแสงแดดอ่อน ยามที่เขาค่อย ๆ ยื่นมือน้อย ๆ ที่นุ่มนิ่มไปสัมผัสกลีบดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตาอย่างเบามือราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ“สวยจังเลย...”เสียงนุ่มนิ่มพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไปอย่างน่ารักเด็กชายตัวน้อยคนนี้คือ ทัตธารา ในวัย 10 ขวบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของทมผู้ล่วงลับ และเป็นดั่งผลผลิตที่มีชีวิตจากคำสัญญาเมื่อสิบปีก่อน ทัตในวัยนี้ดูอ้วนกลมน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวอมชมพูดูสุขภาพดี แก้มยุ้ย ๆ ทั้งสองข้างแน่นขนัดเหมือนซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ เขาเป็นเด็กช่างพูดช่างเจรจา มักจะแอบมานั่งพึมพำคนเดียวในสวนด้วยนิสัยร่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-12
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ไปเรียนต่อ
บทที่ 3 ไปเรียนต่อเสียงเรไรยามบ่ายแผ่วระงมกลบเสียงยอดไม้ที่ไหวเอนตามแรงลมชายคาเรือนครัว ไอความร้อนระอุของแดดเมืองสุพรรณฯ แผ่ซ่านไปทั่วผืนดิน ทิ้งร่องรอยความระยิบระยับบนผิวน้ำในร่องสวน ทองใบยืนหอบผ้ากองโตอยู่ใต้ถุนบ้าน มือที่กำลังพับผ้าหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง สายตาที่เต็มไปด้วยความอาทรทอดมองไปยังเด็กชายตัวน้อยที่นั่งจมอยู่กับกองตำราใต้ต้นพุทราใหญ่ทัตธารา ในวัย 11 ขวบ เริ่มมีเค้าโครงของความโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เคยอ้วนกลมราวกับซาลาเปาเริ่มซูบลงเล็กน้อย ทว่าแก้มใสทั้งสองข้างยังคงนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู ผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนรับกับดวงตากลมโตที่ดูสดใสอยู่เสมอ หากแต่ในบางจังหวะที่เขานิ่งเงียบ แววตาคู่นั้นกลับซุกซ่อนความเหงาบางอย่างที่คนเป็นแม่สัมผัสได้ถึงก้นบึ้งของหัวใจ“แม่ครับ... ทำไมช่วงนี้พี่ไกรเขาไม่ค่อยกลับบ้านเลยล่ะครับ”ทัตธารา ในวัยที่เริ่มเข้าสู่การเรียนรู้ที่จริงจังขึ้น วางหนังสือเล่มหนาลงบนตักอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเงยหน้าขึ้นถามมารดาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ดูราบเรียบเป็นปกติที่สุด ราวกับเป็นเพียงการชวนคุยสัพเพเหระ แต่ประกายในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับปิดบังความคาดหวังที่เอ่อล้นออก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-12
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 กลับบ้านเกิด
บทที่ 4 กลับบ้านเกิดเสียงเครื่องยนต์ของรถทัวร์สายกรุงเทพฯ-สุพรรณบุรี ครางหึ่มอย่างอ่อนแรงก่อนจะค่อย ๆ ชะลอจอดลงที่ป้ายรถเมล์เล็ก ๆ หน้าอำเภอบางปลาม้า แสงแดดในยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแสงลง ทอประกายสีทองพาดผ่านท้องทุ่ง ลมตะวันตกหอบเอากลิ่นฟางข้าวแห้ง ๆ จากนาไกล ๆ เข้ามาแตะปลายจมูกของคนที่เพิ่งก้าวลงจากรถเป็นสัมผัสแรกที่ต้อนรับเขากลับสู่มาตุภูมิชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตากับกระเป๋าเป้ใบโตยืนถอนลมหายใจเบา ๆ พยายามปรับตัวกับไอความร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นถนน ดวงตากลมโตที่มีประกายความอบอุ่นกวาดมองไปรอบข้างอย่างสำรวจ ความคุ้นเคยในอดีตค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาในความทรงจำทัตธารา หรือ หมอทัต ทันตแพทย์หนุ่มเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับกองสัมภาระเพียงลำพัง“ไหนแม่บอกจะมารับไงนะ... ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขยับแว่นสายตาไม่นานนัก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นครืดคราด เมื่อกดรับ เสียงร้อนรนของ ทองใบ ผู้เป็นแม่ก็ดังแทรกเข้ามาทันที“ลูกแม่! แม่กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่เจ้ากร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-19
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 คุยเรื่องแต่งงาน
บทที่ 5 คุยเรื่องแต่งงานเสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์ฮอนด้าเวฟสีแดงคันเก่า แม้จะส่งเสียงกุกกักตามอายุการใช้งานแต่ยังคงขับเคลื่อนได้อย่างมั่นคงไปตามถนนลูกรังในยามเช้า แสงอาทิตย์แรกอรุณทาบทับลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มในชุดกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่ปลิวไสวตามแรงลมหมอทัตธารา บังคับรถมอเตอร์ไซค์คันเดิมของแม่มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลประจำอำเภอเป็นวันที่สี่ติดต่อกันนับตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน แม้เส้นทางจะขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อไม่ต่างจากเมื่อสิบห้าปีก่อน ทว่าลมเย็น ๆ ที่ปะทะใบหน้ากลับทำให้หัวใจของเขารู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาดสายตาของเขาเผลอเหลือบมองไปยังรั้วไม้ไกลๆ ของสวนกุหลาบที่คุ้นตาขณะขับผ่าน ความทรงจำวัยเด็กเริ่มผลิบานขึ้นในใจทีละนิด“ไกลหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร...” เขาลอบยิ้มพลางพึมพำกับสายลม “...ถ้าการเดินทางนี้ มีใครบางคนรอให้กลับมาเจอทุกวัน”กาลเวลาในแต่ละวันของหมอจบใหม่ในอำเภอเล็ก ๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็วและเหนื่อยล้า ทว่าเมื่อถึงเวลาเย็นทัตกลับไม่รู้สึกท้อถอย เขาขี่รถกลับบ้านท่ามกลางแสงสนธยาที่เริ่มทอแสงสีส้มแก่ กลิ่นไอธรรมชาติพัดมาต้อนรับเขาจนถึงชาน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-21
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status