Lahat ng Kabanata ng จันทร์กระจ่างไร้เงาคนไกล: Kabanata 11 - Kabanata 20

ปลายสายพลันเงียบสงัดลงทันทีเวินหลีไม่รอให้เขาได้พ่นคำพูดใดออกมาอีก เธอชิงกดตัดสายทิ้ง“ขอโทษที่ทำให้ต้องมาเห็นเรื่องตลกแบบนี้นะคะ”“ไม่บล็อกเหรอ?”เวินหลีชะงักไปครู่หนึ่งลู่เยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าหนักแน่น “การไม่เหลือความหวังให้แฟนเก่า ก็เท่ากับไม่เหลือภาระให้ตัวเอง” เวินหลีอดไม่ได้ที่จะลอบมองลู่เยี่ยนพูดจาฉะฉานดูมีหลักการขนาดนี้ หรือว่าเขาจะมีแฟนเก่ามาเยอะ?แต่ก็นั่นแหละ เขาคือลู่เยี่ยน ต่อให้จะมีคนรุมรักเขามากแค่ไหนก็ดูจะเป็นเรื่องธรรมดาโลกเวินหลีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดบล็อกเซิ่งหวยจิ่งทิ้งทันทีประกายตาของลู่เยี่ยนไหวระริกด้วยความพึงพอใจ “ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่งเธอที่คอนโด”เมื่อถึงจุดหมาย เวินหลีถึงได้รู้ว่าเขาพักอยู่ห้องติดกับเธอนี่เอง“พี่คุ้นเคยกับแถวนี้มากกว่า เดี๋ยวพาเธอไปซื้อของใช้จำเป็นแล้วกัน”ไมตรีจิตที่หยิบยื่นมาให้อย่างพอเหมาะพอดีแบบนี้ เวินหลีไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธหลังจากซื้อของเสร็จ ตามมารยาทแล้วเวินหลีจึงเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวลู่เยี่ยนเพื่อเป็นการตอบแทนเธอให้เขาเป็นคนสั่งอาหาร ซึ่งลู่เยี่ยนก็ไม่ได้อิดออดทำเป็นเกรงใจทว่าเมื่ออาหารมาเสิร

ข้อความเหล่านั้น เวินหลีเองก็เห็นทั้งหมดมีข้อความหนึ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดอ่านนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง[เวลาที่ถ่ายรูปแต่งงานมันไม่ตรงกันเลย วันนั้นหวยจิ่งไปทำงานต่างจังหวัด เวินหลีเองก็รู้นี่]ช่างเป็นการใช้คำลวงเพื่อปกปิดคำลวงอีกชั้นหนึ่งนอกจากความรู้สึกสมเพชแล้ว เวินหลีกลับไม่หลงเหลืออารมณ์อื่นใดให้คนพวกนี้อีกเลยทุกคนต่างปักใจเชื่อว่าอย่างไรเสียเวินหลีก็ต้องซมซานกลับมาแน่ ต่างกันเพียงแค่จะเป็นวันไหนภายในครึ่งเดือนนี้เท่านั้นเวินหลีกดปิดการแจ้งเตือนกลุ่มทิ้งทันที ใครอยากจะรอคอยก็เชิญตามสบาย เธอจะไม่มีวันหันหลังกลับ และจะไม่มีทางปล่อยให้เรื่องไร้สาระเหล่านี้มามีผลต่อชีวิตของเธอเด็ดขาดการกลับมาร่วมงานกับลู่เยี่ยนอีกครั้งในรอบสองปีน่าทึ่งตรงที่ไม่มีความขัดเขินเลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่ก้าวข้ามช่วงปรับตัวและทำงานเข้าขากันได้อย่างสมบูรณ์แบบเพียงแค่ครึ่งเดือน พวกเขาก็คว้าโปรเจกต์ใหญ่มาได้สำเร็จถึงสองงานความรู้สึกที่ลู่เยี่ยนมีต่อเธอนั้น เขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรก หลังจากนั้นเขาก็วางตัวเป็นสุภาพบุรุษและไม่เคยล่วงเกินเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวจนบางครั้งในเวลาเลิกงาน เวินหลีถึงก

“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น มันน่าสะอิดสะเอียน!”เซิ่งหวยจิ่งถูกผลักจนเซถลาไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวอยู่ได้ ขอบตาของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที“เรื่องรูปแต่งงานนั่นผมอธิบายคุณไปแล้วไงว่ามันเป็นของปลอม วันนั้นผมก็บอกคุณแล้วว่าผมต้องไปทำงานต่างจังหวัด!”“ผมกับฟู่อวิ๋นชูไม่มีอะไรกันจริง ๆ ผมเห็นเธอเป็นแค่น้องสาว ถ้าคุณไม่ชอบ ผมจะไม่ไปเจอเธออีกเลยก็ได้” “คุณให้คนช่วยกันปิดบังที่อยู่ผม ผมพลิกแผ่นดินหาแทบตายกว่าจะสืบรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ผมนั่งเครื่องบินมาตั้งสิบชั่วโมงเพื่อมาหาคุณนะ”“เวินหลี ผมขอร้องล่ะ คุณจะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ ผมรับไม่ได้จริง ๆ ”น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจอย่างถึงที่สุดเวินหลีเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในอก“เซิ่งหวยจิ่ง คุณยังมียางอายอยู่บ้างไหม?”เซิ่งหวยจิ่งมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?””ผมทำผิดตรงไหน? เราคบกันมาตั้งห้าปี กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ คุณถึงทิ้งผมไปแบบนี้?”เวินหลีมองเขาด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก“วันงานแต่งงาน คุณทำอะไรไว้ คุณรู้อยู่แก่ใจ”รูม่านตาของเซิ่งหวยจิ่งหดตัววูบ“

ไม่รู้ว่า เซิ่งหวยจิ่งไปเอารถมาจากไหน ทุกวันที่เวินหลีไปทำงาน เขาจะไปเฝ้าอยู่หน้าบริษัทพอเวินหลีกลับบ้าน รถของเขาก็จะมาจอดค้างคืนอยู่ที่ลานหน้าอาคารอาหารสามมื้อ เซิ่งหวยจิ่งลงมือทำด้วยตัวเองและสั่งคนให้เอามาส่งให้เวินหลี เขาถึงขั้นคำนวณเวลามาอย่างดี เพื่อให้มั่นใจว่าตอนที่ถึงมือเธอ อาหารเหล่านั้นยังคงร้อนกรุ่นอยู่ขนมที่เธอเคยชอบ เซิ่งหวยจิ่งยอมเสียแรงเสียเวลาสั่งคนให้หิ้วมาจากประเทศจีน แล้วแอบเอามาวางไว้ที่หน้าประตูห้องของเธอทว่าทุกอย่างไม่มีข้อยกเว้น เวินหลีรับมันมาแล้วส่งต่อให้คนแปลกหน้าต่อหน้าต่อตาเขาเดี๋ยวนั้นเพียงแค่สัปดาห์เดียว เซิ่งหวยจิ่งก็ซูบผอมลงไปถนัดตา สภาพของเขาดูย่ำแย่จนสังเกตเห็นได้ชัดยามที่สายตาบังเอิญประสานกัน เซิ่งหวยจิ่งขอบตาแดงก่ำ แววตาของเขาเต็มไปด้วยการอ้อนวอนขอความเห็นใจแต่เวินหลีกลับเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้นเธอไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเซิ่งหวยจิ่งอีก และจะไม่ยอมให้เรื่องของเขามาทำให้ลู่เยี่ยนต้องลำบากใจหิมะแรกเริ่มโปรยปราย อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็วลู่เยี่ยนรู้ดีว่าเวินหลีเป็นคนขี้หน

ในรูปนั้น เซิ่งหวยจิ่งกำลังโอบกอดฟู่อวิ๋นชูไว้ในอ้อมแขน โดยมีช่างภาพกำลังหามุมเพื่อกดชัตเตอร์เวินหลีพิมพ์ข้อความส่งออกไปอย่างไม่รีบร้อน[รูปนี้ฉันเป็นคนถ่ายเอง และช่างภาพที่มาถ่ายพรีเวดดิ้งให้พวกเขาก็เป็นคนเดียวกับที่ฉันนัดมาเอง][หลังจากนั้น ฟู่อวิ๋นชูยังอุตส่าห์ส่งข้อความมาขอบคุณฉัน บอกว่าต้องขอบคุณฉันแท้ ๆ รูปถึงออกมาสวยขนาดนี้][เซิ่งหวยจิ่ง แน่ใจนะว่าอยากให้ฉันส่งหลักฐานอื่นต่อ?]หน้าต่างสนทนาถูกยุติลงด้วยข้อความสามประโยคนี้พวกที่เคยปากดีประจบสอพลอต่างพากันใบ้กินเหมือนถูกสาปผ่านไปครู่ใหญ่ เซิ่งหวยจิ่งถึงได้ส่งข้อความขึ้นมา[เวินหลีไม่ผิด เป็นผมเองที่ผิดต่อเธอ]เวินหลีมองดูด้วยสายตาเย็นชาการสำนึกผิดที่มาสายเกินไปแบบนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนเธอไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่นอีกต่อไป แล้วกดออกจากกลุ่มทันที“ช่วยกดออกให้พี่ด้วยสิ ภรรยาไปไหนสามีขอตามไปด้วย”เวินหลีเหลือบมองลู่เยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะช่วยกดออกจากกลุ่มในบัญชีของเขาให้ด้วยโทรศัพท์ถูกโยนทิ้งไป และถูกแทนที่ด้วยมือของลู่เยี่ยนเขาสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือของเธอ แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขความอ