จันทร์กระจ่างไร้เงาคนไกล

เพราะตากฝนมา เวินหลีจึงเริ่มมีอาการหนาวสั่นเล็กน้อยเธอนอนจมอยู่ในห้วงนิทราที่หนักอึ้ง จนล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายถึงได้สติทว่าทันทีที่ก้าวออกจากห้องนอน เธอกลับเห็นเซิ่งหวยจิ่งกำลังใช้ผ้าขนหนูซับผมที่เปียกชื้นให้กับฟู่อวิ๋นชู“โอ๊ย พอเถอะค่ะ ไม่ได้โดนฝนเท่าไหร่เสียหน่อย”“อยู่นิ่ง ๆ ต้องเช็ดให้แห้งสิ ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นหวัดขึ้นมา คนที่จะลำบากคือเธอเองนั่นแหละ”เวินหลียืนนิ่งงันอยู่กับที่ ภาพตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวในวันวานปีแรกที่รักกัน เซิ่งหวยจิ่งพาเวินหลีไปดูคอนเสิร์ตที่เขาเฝ้ารอมานานวันนั้นเวินหลีรู้สึกไม่สบาย แต่เพื่อไม่ให้เขาเสียบรรยากาศ เธอจึงฝืนทนเงียบไว้ทว่าเซิ่งหวยจิ่งกลับสังเกตเห็น คอนเสิร์ตเริ่มไปได้ไม่ถึงสิบนาที เขาก็ตัดสินใจทิ้งตั๋วใบนั้นแล้วพาเธอไปโรงพยาบาลทันทีเขายังเฝ้าโทษตัวเองซ้ำ ๆ ที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอช้าไป ปล่อยให้เธอต้องทรมานอยู่นานตลอดสี่ปีหลังจากนั้น เพียงแค่เวินหลีไอออกมาคำเดียว เซิ่งหวยจิ่งก็แทบจะพลิกแผ่นดินเพื่อดูแลเธอแล้วแต่ในวันนี้ คนคนเดิมกลับมอบความใส่ใจทั้งหมดนั้นให้กับคนอื่น“ที่รัก อย่าคิดมากนะ พวกเรา...”หลังจากเช็ดผมให้ฟู

“ชูชูล้มอยู่ที่บ้าน...” ฝีเท้าของเซิ่งหวยจิ่งหยุดชะงักลงทันที เขาดูร้อนรนเสียจนไม่ได้ยินสิ่งที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลกำลังพูด “ผมต้องรีบกลับ...”ยังไม่ทันขาดคำ เวินหลีก็วิ่งฝ่าฝนพุ่งตัวเข้าไปหลบใต้ชายคาตึกเรียบร้อยแล้วเธอมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “คุณกลับไปเถอะ”เซิ่งหวยจิ่งไม่คาดคิดว่าเวินหลีจะทำเช่นนี้ เขามองเธอเขม็ง ในใจพลันเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมาอย่างประหลาด เขาขยับเท้าตั้งท่าจะเดินตามเธอไปทว่าวินาทีต่อมา สายเรียกเข้าจากฟู่อวิ๋นชูก็ดังขึ้นปลายสายเพียงแค่ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดคำเดียว ความกังวลที่มีต่อคนตรงหน้าก็ถูกเซิ่งหวยจิ่งสลัดทิ้งไปจนสิ้น“ผมขอไปดูเธอก่อนนะ แล้วคุณรอผมกลับมารับ”คำพูดของเขา เมื่อก่อนเธอเคยเชื่อหมดหัวใจทว่าตอนนี้ เธอไม่แม้แต่จะเก็บเอามาใส่ใจเธอเดินตามเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเข้าไปส่งมอบงาน และจรดปากกาลงนามในสัญญาปฏิบัติงานต่างประเทศอย่างเป็นทางการสองชั่วโมงหลังจากนั้นเมื่อเธอกลับถึงบ้าน เซิ่งหวยจิ่งก็โทรเข้ามา“ที่รัก พอดีบริษัทมีธุระด่วนกะทันหัน ผมไปรับคุณไม่ได้แล้ว คุณนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองได้ไหมครับ?”ในเวลาเดียวกันนั้นเอง รูปถ่ายใบใหม่ก็

“ของขวัญ ขายไปหมดแล้ว”“ส่วนเสื้อผ้า เก็บเข้ากระเป๋าเรียบร้อยแล้ว”ทุกคำที่ออกจากปากเวินหลี ทำให้ใบหน้าของเซิ่งหวยจิ่งซีดเผือดลงไปทุกที“คุณโกรธผมอยู่ใช่ไหม?” เวินหลีเงียบสนิท ไม่ตอบคำถามนั้นเซิ่งหวยจิ่งไล่เปิดตู้ใบอื่น ๆ จนกระทั่งเห็นกระเป๋าเดินทางที่เวินหลีจัดเตรียมไว้จู่ ๆ เขามีท่าทางผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด“เรากำลังจะย้ายเข้าเรือนหอใหม่กันแล้วนี่นะ เก็บเสื้อผ้าไว้เนิ่น ๆ ก็ดีเหมือนกัน ถึงเวลาจะได้ยกไปได้เลย”“ส่วนของขวัญ ขายไปแล้วก็ช่างมันเถอะ เดี๋ยวผมซื้อของใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้ ของพวกนั้นมันเก่าแล้ว ทิ้งไปบ้างก็ถูกแล้วล่ะ”เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดซ่านออกมา“ที่รัก ผมขอโทษนะ ผมไม่รู้ว่าตัวเองเบลอขนาดไหน ถึงได้เผลอทำคุณเจ็บแบบนั้น”เวินหลีมองหน้าเขา ในใจกลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งแรงสั่นสะเทือนใด ๆ คืนนั้น เซิ่งหวยจิ่งนั่งเฝ้าเธออยู่ที่ข้างเตียง“ที่รัก รอให้คุณหลับก่อนแล้วผมค่อยไปนะ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่สบายใจ”เวินหลีใช้เวลาตลอดห้าปีเพื่อให้ชินกับการมีเซิ่งหวยจิ่งอยู่ข้างกายแต่เขากลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน เพื่อทำลายความเคย

เวินหลีปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง เธอไม่คิดจะตอบกลับแม้แต่ตัวอักษรเดียววันสุดท้ายก่อนถึงกำหนดงานวิวาห์เวินหลีเดินทางกลับจากเมืองเอเพื่อมาพบกับเฉิงชิวไป๋ เพื่อนสนิทของเธอ“ขอโทษนะที่ทำให้แกต้องเตรียมตัวตั้งนาน สุดท้ายกลับไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันแล้ว”“คือฉันกับเซิ่งหวยจิ่ง...”เธอกำลังจะอธิบาย แต่กลับถูกเฉิงชิวไป๋ดึงเข้าไปกอดแน่น“แกฝืนทนมามากแล้วใช่ไหม?”เฉิงชิวไป๋ถามด้วยความสงสาร เพราะรู้ดีว่าเวินหลีรักเซิ่งหวยจิ่งมากเพียงใด หากยังมีหนทางให้ไปต่อแม้เพียงนิด เธอคงไม่ตัดสินใจเด็ดขาดถึงขั้นนี้ขอบตาของเวินหลีเริ่มร้อนผ่าว เธอถูกเพื่อนสนิทจูงมือพาเข้าบ้านในขณะที่โทรศัพท์ยังคงสั่นเตือนข้อความแสดงความยินดีไม่ขาดสาย[พี่เซิ่งนี่คลั่งรักจริง ๆ เลยนะ มีสามีดีขนาดนี้ พรุ่งนี้แกต้องเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุดแน่ ๆ เลย][ขอให้รักกันนาน ๆ นะ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร][พวกเราตามลุ้นคู่เธอมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ในที่สุดก็มีวันนี้สักที พอเห็นแบบนี้ก็ทำให้เรากลับมาเชื่อในความรักอีกครั้งจริง ๆ เวินหลีต้องมีความสุขตลอดไปแน่ ๆ ]...ในบรรดาข้อความเหล่านั้น มีข้อความจากเซิ่งหวยจิ่ง

เซิ่งหวยจิ่งยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ทันทีที่ฟู่อวิ๋นชูขยับเข้าไปแตะตัว เขาก็สะบัดเธอออกอย่างแรง“ไม่ คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยมีแค่เวินหลีเท่านั้น และฉันจะไปตามหาเธอให้เจอ”“หวยจิ่ง?!” ฟู่อวิ๋นชูเซถลาไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวอยู่ได้ เธออุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหูเซิ่งหวยจิ่งไม่แม้แต่จะชายตาแลเธอ เขาหันหลังเดินออกจากบ้านไปทันทีฟู่อวิ๋นชูมองตามแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ลับตาไป ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่อย่างแรงมีแค่เวินหลีงั้นเหรอ?แล้วที่เซิ่งหวยจิ่งเคยบอกว่าอยากแต่งงานกับเธอแค่คนเดียวล่ะ เขาพูดเล่นเพื่อหลอกให้เธอดีใจงั้นเหรอ?งานแต่งงานในวันนั้นเต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวายในขณะที่เครื่องบินของเวินหลี ร่อนลงจอด ณ อีกฟากฝั่งของมหาสมุทรเป็นที่เรียบร้อยฉางฉี เพื่อนร่วมงานที่มารอรับอาสาช่วยยกกระเป๋าเดินทางของเธอเข้าท้ายรถ“ฉันดูแผนงานที่เธอส่งมาให้แล้ว ยอดเยี่ยมมาก ฉันอยากดึงตัวเธอมาทำงานด้วยตั้งนานแล้วล่ะ”“ถ้างานไม่ยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ตอนที่เธอปฏิเสธคำเชิญครั้งก่อน ฉันแทบจะบินไปตามเธอถึงที่เลยนะ” “ว่าแต่งานแต่งของเธอกำหนดไว้เมื่อไหร่ล่ะ ฉันจะได้จัดตารางงานให้ถูก ไม่ยอมให้งานมาเบี