บททั้งหมดของ ซ่อนกลิ่นรัก: บทที่ 101 - บทที่ 110

คุณพุดตานหน้านิ่ว ก่อนที่จะนั่งรอให้บ่าวออกไปดูว่าเพราะเหตุใดเกวียนที่นั่งมาถึงได้หยุดกะทันหันเช่นนี้“ มึงไม่ต้องให้บ่าวมึงออกมาดูหรอกอีพุดตาน ”“ อะ...ไอ้จอม ”หญิงสาวหน้าตาตื่นก่อนที่จะพยายามขยับตัวหนี แต่ไอ้จอมก็กระโดดขึ้นมาบนเกวียนได้เสียก่อน มือหนาคว้าเข้าที่กลุ่มผม ก่อนที่จะลากร่างบางออกมาแล้

นวลลออสีหน้านั้นดูเศร้าสร้อย รอยยิ้มหวานที่เคยมีนั้นหายไปเสียแล้ว แต่เพราะการกลับไปบ้านเกิดนั้นคนทางเรือนของตนเองนั้นทราบแต่เพียงว่าไปพักผ่อนเพราะคิดถึงผู้เป็นพ่อแม่ จึงมิมีใคร่รู้เรื่องราวต่าง ๆ และความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อรักษ์เลยแม้แต่คนเดียว“ เป็นอย่างไรบ้างแม่นวล... ”“ สบายดีเจ้าค่ะ...คุณพี่มิ

เมื่อห้ามด้วยตนเองมิได้แม่รำพึงก็หันไปหาคุณนวลลออที่ตอนนี้มีศักดิ์เป็นถึงแม่นายของเรือน แม่นวลอมยิ้มน้อย ๆ ให้กับคนทั้งคู่ แม้ว่าตนเองนั้นจะมีอายุน้อยกว่าเจ้ากลิ่นแต่ด้วยฐานะแล้วก็ยังเหนือกว่าเจ้ากลิ่นอยู่ดี แต่แม่นวลก็มิเคยเอาสถานะของตนเองนั้นมาข่มเหงผู้ใดในเรือนนี้เลยสักครั้ง“ พักผ่อนให้หายดีกว่า

ตอนนี้เรือนของท่านเจ้าคุณวรจิตรนั้นดูเงียบลงไปมาก เมื่อพ่อรักษ์นั้นตัดสินใจที่จะปลดแอกให้บ่าวไพร่ในเรือนที่ต้องการเป็นไท มีอิสรภาพในการดำเนินชีวิต โดยบ่าวไพร่คนไหนต้องการความเป็นไทให้กับตนเอง พ่อรักษ์ก็จะมีอัฐให้ไปตั้งต้นการใช้ชีวิตด้านนอก ส่วนบ่าวไพร่คนไหนที่ยังคงอยากอยู่ที่เรือนตามเดิมพ่อรักษ์ก็มิ

“ พี่ขอไปนอนพักนะขอรับคุณนวล คุณรำพึง ”“ จ้ะพี่กลิ่น พวกพี่ช่วยพาพี่กลิ่นกลับห้องทีนะจ๊ะ ”แม่รำพึงเอ่ยบอกบ่าวที่คอยรับใช้อยู่ใกล้ ๆ แต่เจ้ากลิ่นกลับปฏิเสธเพราะไม่ต้องการให้ใครต้องมาคอยเดือดร้อนเพราะตนเอง“ พี่ไปเองได้ขอรับ คุณรำพึงไม่ต้องห่วงดอกขอรับ อีกอย่างห้องของพี่อยู่แค่ตรงนี้เองขอรับ ”เจ้าก