เข้าสู่ระบบ“ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ระวัง... ”“ ไม่เป็นไร มาสอบสัมภาษณ์เหรอ ”“ ครับ ”น้ำเสียงหวานที่ได้ยินทำให้คนตัวโตกว่าคิ้วกระตุก รู้สึกคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก กลิ่นอายอะไรบางอย่างของเด็กคนนี้ ที่ก้มหน้างุดนั้นทำให้อยากเอื้อมมือไปเชยคางใบหน้ามนนั้นให้เงยขึ้นมาสบตากัน“ คุณจอมทัพคะ ที่
“ พี่จอม ผมมาแล้ว ”กรเดินเข้ามาในห้องของพี่ชายตนเอง พ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการแผนกการตลาด ร่างสูงส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาราคาแพงในส่วนที่ต้องเอาไว้รับรองแขก“ มึงมาเร็วไปมั้ยไอ้กร ”“ ผมเบื่อ ๆ ก็เลยออกมาก่อน พี่ทำงานไปก่อนเลยผมรอได้ ”“ งั้นมึงก็รอไปก่อน กูมีเอกสารที่ต้องเ
ตอนที่ ๓สุดท้ายเราอาจจะได้พบกัน...เคยเป็นมั้ยที่ตื่นขึ้นมาแล้วชีวิตเหมือนมีอะไรหายไปบางอย่าง...ตั้งแต่ที่ผมฝันประหลาดครั้งนั้น ทุกเช้าที่ตื่นมาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้จะมีความสุขอยู่กับพ่อแม่แต่ก็เป็นความสุขที่มันไม่เต็มอิ่ม ผมได้แต่เฝ้าถามกับตัวเองว่าเพราะอะไร แต่มันก็ไม่เคยมีคำตอบ“ ตื่นแล้ว
" เจ้าคะหลวงพี่ "" พี่มิได้หายหน้าไปไหน มิต้องร้องไห้ดอก หากอยากมาเยี่ยมมาหา ก็มาทำบุญเสียที่วัดนะโยมน้อง "" เจ้าค่ะหลวงพี่ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ รำพึงจะมาทำบุญที่วัดบ่อย ๆ นะเจ้าคะ "หลวงพี่รักษ์อมยิ้มน้อย ๆ ให้กับน้องสาว ก่อนที่จะมองทุกคนที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บ่าวไพร่ในเรือนที่เห็นหน้าค่
" ข้าอยากบวชไม่สึก... "" กระไรนะขอรับ "ไอ้จอมดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อรักษ์เอ่ยมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย" เอ็งกลับมาอยู่ที่เรือนนี้เถิดนะไอ้จอม ถือว่าข้าขอร้อง แล้วข้าเองก็จะนับว่าเอ็งเป็นพี่ชายของข้า "" คุณรักษ์...แต่ข้า "" ข้ามองมิเห็นทางใดที่ข้าจะใช้ชีวิตโดยปราศจากความทุกข์ได้ดีเท่ากา
" ข้าขอโทษเอ็งจริง ๆ นะไอ้จอม หากข้ายอมปล่อยพ่อกลิ่นไป พ่อกลิ่นก็คงไม่ต้องตายไปแบบนี้ "" ... "" หากข้าไม่เห็นแก่ตัว พ่อกลิ่นก็คงจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่ไปแล้ว "น้ำเสียงสั่นเครือดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาที่อัดอั้นเอาไว้มานานแสนนาน ความรู้สึกผิดต่าง ๆ ที่เคยเก็บเอาไว้ บัดนี้ได้ถูกระบายออกมาหมดสิ้นไม่เห
เรือนใหญ่ช่วงนี้นั้นหมอยาเดินเข้าเดินออกกันไม่ขาดสาย เนื่องด้วยว่าท่านเจ้าคุณนั้นป่วยไข้มาหลายเดือนแล้ว เหตุที่ไม่ดีขึ้นเสียทีหมอยานั้นได้แต่แจ้งว่าเจ็บป่วยทางใจนั้นไม่สามารถหายได้ด้วยยาต้ม ได้แต่ดูแลกันตามอาการก็เท่านั้นเมื่อผู้นำสูงสุดในบ้านอ่อนแอลงเช่นนี้แล้ว แม่พุดตานจึงมีอำนาจเต็มที่ในการดูแลเ
“ ป้าจะไปที่ใดเล่า คลองเส้นนี้อ้อมนักจ้ะ ฉันว่าป้าพายย้อนกลับไปเห็นว่าจะถึงเร็วกว่า ”“ อย่างนั้นรึ แล้วนั่นพวกเอ็งหากระไรอยู่รึ ตะวันโด่งขนาดนี้พวกเอ็งไม่ร้อนกันหรืออย่างไร ”“ พวกฉันก็หาปลาหาหอยตามประสาน่ะจ้ะ ป้ารีบพายกลับไปเสียเถิดจ้ะ คลองนี้น้ำเชี่ยวกรากนัก หากเป็นคนต่างถิ่นมาไม่รู้เข้าอาจจะเรือ
“ พี่รักพ่อกลิ่น...ไม่ว่าจะชาตินี้ หรือชาติใดพี่ก็จะรักพ่อกลิ่นแต่เพียงผู้เดียว... ”เอ่ยจบก็กดจูบลงอีกครั้ง แต่ครานี้มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เรียวลิ้นโลมลันพันเกี่ยวจนเกิดเสียง ส่งแรงปรารถนาให้กับคนทั้งคู่จนน้ำเย็นในคลองดูเหมือนจะร้อนขึ้นเป็นเท่าทวี“ พี่รักษ์...หากมีผู้ใดมาเห็นเข้า ”“ พี่อยู่กับพ
๒๕สุขสมและตรมทุกข์“ พี่รักษ์...อ่อนโยนกับบ่าวด้วยนะขอรับ ”“ พี่จะทะนุถนอมพ่อกลิ่นไม่ให้ช้ำเลย พี่สัญญา ”พูดจบพ่อรักษ์ก็ขยับมือขึ้นลงส่วนหัวแดงก่ำมีน้ำใสปริ่ม นิ้วด้านไล้วนน้ำเหนียวให้เคลือบไปทั่วท่อนรัก มันฉ่ำแฉะจนเสียงขยับขึ้นลงนั้นดังสลับกับเสียงร้องครวญครางของเจ้ากลิ่น“ อ้าาา...อื้อออ... ”ม






![Boylove the Serise|ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อน [YAOI] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
