Mag-log in“ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ระวัง... ”“ ไม่เป็นไร มาสอบสัมภาษณ์เหรอ ”“ ครับ ”น้ำเสียงหวานที่ได้ยินทำให้คนตัวโตกว่าคิ้วกระตุก รู้สึกคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก กลิ่นอายอะไรบางอย่างของเด็กคนนี้ ที่ก้มหน้างุดนั้นทำให้อยากเอื้อมมือไปเชยคางใบหน้ามนนั้นให้เงยขึ้นมาสบตากัน“ คุณจอมทัพคะ ที่
“ พี่จอม ผมมาแล้ว ”กรเดินเข้ามาในห้องของพี่ชายตนเอง พ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการแผนกการตลาด ร่างสูงส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาราคาแพงในส่วนที่ต้องเอาไว้รับรองแขก“ มึงมาเร็วไปมั้ยไอ้กร ”“ ผมเบื่อ ๆ ก็เลยออกมาก่อน พี่ทำงานไปก่อนเลยผมรอได้ ”“ งั้นมึงก็รอไปก่อน กูมีเอกสารที่ต้องเ
ตอนที่ ๓สุดท้ายเราอาจจะได้พบกัน...เคยเป็นมั้ยที่ตื่นขึ้นมาแล้วชีวิตเหมือนมีอะไรหายไปบางอย่าง...ตั้งแต่ที่ผมฝันประหลาดครั้งนั้น ทุกเช้าที่ตื่นมาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้จะมีความสุขอยู่กับพ่อแม่แต่ก็เป็นความสุขที่มันไม่เต็มอิ่ม ผมได้แต่เฝ้าถามกับตัวเองว่าเพราะอะไร แต่มันก็ไม่เคยมีคำตอบ“ ตื่นแล้ว
" เจ้าคะหลวงพี่ "" พี่มิได้หายหน้าไปไหน มิต้องร้องไห้ดอก หากอยากมาเยี่ยมมาหา ก็มาทำบุญเสียที่วัดนะโยมน้อง "" เจ้าค่ะหลวงพี่ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ รำพึงจะมาทำบุญที่วัดบ่อย ๆ นะเจ้าคะ "หลวงพี่รักษ์อมยิ้มน้อย ๆ ให้กับน้องสาว ก่อนที่จะมองทุกคนที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บ่าวไพร่ในเรือนที่เห็นหน้าค่
" ข้าอยากบวชไม่สึก... "" กระไรนะขอรับ "ไอ้จอมดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อรักษ์เอ่ยมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย" เอ็งกลับมาอยู่ที่เรือนนี้เถิดนะไอ้จอม ถือว่าข้าขอร้อง แล้วข้าเองก็จะนับว่าเอ็งเป็นพี่ชายของข้า "" คุณรักษ์...แต่ข้า "" ข้ามองมิเห็นทางใดที่ข้าจะใช้ชีวิตโดยปราศจากความทุกข์ได้ดีเท่ากา
" ข้าขอโทษเอ็งจริง ๆ นะไอ้จอม หากข้ายอมปล่อยพ่อกลิ่นไป พ่อกลิ่นก็คงไม่ต้องตายไปแบบนี้ "" ... "" หากข้าไม่เห็นแก่ตัว พ่อกลิ่นก็คงจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่ไปแล้ว "น้ำเสียงสั่นเครือดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาที่อัดอั้นเอาไว้มานานแสนนาน ความรู้สึกผิดต่าง ๆ ที่เคยเก็บเอาไว้ บัดนี้ได้ถูกระบายออกมาหมดสิ้นไม่เห
“ ท่านเจ้าคุณเจ้าคะ แต่... ”“ เอาน่าแม่พุดตานข้ากลับมาเหนื่อย ๆ เรื่องแค่นี้อย่าให้เป็นเรื่องเป็นราวเลย ”“ ท่านเจ้าคุณ... ”“ ไป ๆ ไอ้กลิ่นมึงก็ไปอาบน้ำอาบท่าเสีย แม่รำพึงพ่อขอน้ำเย็น ๆ ให้พ่อที่ห้องเสียหน่อย ”“ เจ้าค่ะคุณพ่อ ”เจ้าคุณวรจิตรหันไปเอ่ยกับบุตรสาวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย“ เอ็งพามันไปเ
๒๐เจ็บเจียนตาย“ ไอ้กลิ่นเอ๊ย คุณพุดตานเรียกน่ะ รีบไปเสียให้ไวจะได้ไม่โดนเอ็ดเอาอีก ”“ จ้ะป้า ”เจ้ากลิ่นที่กำลังกินข้าวเช้าต้องรีบวางจานในมือ มันล้างมืออย่างลวก ๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งไปยังเรือนใหญ่ บ่าวไพร่ที่นั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันก็ได้แต่มองมันด้วยความสมเพช เพราะพักหลังมานี้เจ้ากลิ่นมักโดนคุณพุดตานเ
“ เช่นนั้นพ่อกลิ่นบอกพี่มาว่าตอนนี้พ่อกลิ่นรู้สึกดีหรือไม่ ”“ อา...กะ กลิ่น....รู้สึก ดีขอรับ ”เจ้ากลิ่นตอบกลับไปอย่างคนแทบไม่มีสติ แต่นั่นกลับทำให้อีกคนยิ่งดูดดึงนิ้วเรียวอย่างย่ามใจ มืออีกข้างของเจ้ากลิ่นกดเข้าไปที่กลางลำตัวของตัวเองที่ตอนนี้บางสิ่งบางอย่างกำลังชูชันอยู่ใต้โจงพ่อรักษ์เห็นดังนั้
๑๘หลบเลี่ยง“ นี่พ่อกลิ่นตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางอีกแล้วรึ ”พ่อรักษ์บ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นว่าตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเหมือนดังเช่นหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่คราที่เกิดเหตุการณ์หวามไหวบนเรือนบ่าวเมื่อสามสี่วันก่อน พ่อรักษ์สังเกตว่าเจ้ากลิ่นพยายามหลบหน้าหลบตา หากพอพบกันก็แสร้งว่าต้องไปช่วยทำงานที่อื่น ท
![ไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






![ผัวแฝดของผมเป็นมาเฟีย [YAOI] + [BDSM] + [3P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)