All Chapters of เสน่ห์รักนางร้ายยอดดวงใจ: Chapter 21 - Chapter 30

“เจ้าแค้นข้าที่เคยสั่งโบยเจ้าสินะเลยร่วมมือกับคนนอก” บ่าวคนนั้นถึงกับหน้าซีดเผือด ท่านหญิงรู้แล้วอย่างนั้นหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร“ท่านหญิงหม่อมฉันไม่รู้เรื่องจริงๆเพคะ ต้องมีคนใส่ร้ายหม่อมฉันแน่เพคะ” จื่อลู่ลุกขึ้นพร้อมเดินไปรอบ ๆ บ่าวผู้นั้นอย่างช้า ๆ “ในเมื่อเจ้าอยากจะย่างข้า ก็ลองถูกข้าย่างดูบ้างเป็นอย่างไร มู่หลานให้คนก่อเตากลางลานหน้าจวน วันนี้ข้าจะทำให้ทุกคนได้เห็นว่า บ่าวที่คิดทรยศนั้นเป็นเช่นไร”“เพคะ”“กรี๊ดดด! ท่านหญิงหม่อมฉันกลัวแล้ว หม่อมฉันสารภาพผิดแล้วเพคะ มีคนมาจ้างวานหม่อมฉันเป็นเงิน100ตำลึง หม่อมฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเพคะ”บ่าวผู้นั้นลนลานสารภาพผิดพร้อมเข้าไปกอดขาของจื่อลู่เอาไว้แน่นพร้อมร่ำไห้ออกมา“ก่อเตาเสร็จหรือยัง?” จื่อลู่ตะโกนออกไปเสียงดัง ยามนี้บ่าวทุกคนในจวนมายืนรวมกันตรงลานหน้าจวน “กำลังทำอยู่เพคะท่านหญิงรอหน่อยเพคะ” มู่หลานตะโกนตอบกลับมากรี๊ดดดด “ท่านหญิงหม่อมฉันรู้เพียงเท่านี้จริง ๆ เพคะ”“ลากนางไปที่ลานหน้าจวน” เอ่ยจบจื่อลู่ก็เดินนำทุกคนออกไป องครักษ์รีบตรงเข้าหิ้วปีกบ่าวใจคดแล้วพาเดินตามออกไปทันที ทุกคนมองบ่าวที่ถูกหิ้วออกมาด้วยสีหน้าตกใจ เป็นนางที่วา

ชินอ๋องนอนมองร่างบางที่ยกขามาก่ายเขาไว้ทั้งตัว ส่วนแขนและร่างของนางก็ขึ้นมาทาบทับอยู่บนร่างของเขา นางกอดเขาเอาไว้อย่างหวงแหน เขายกยิ้มอย่างเอ็นดูยกมือมาลูบไล้หลังเปลือยเปล่าของนางอย่างรักใคร่ เขาหยิบตำราวสันต์ขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ เขาต้องศึกษามันให้ชำนาญเพื่อที่เขาจะได้ปรนเปรอให้นางได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ในเมื่อเขารักนางมากขนาดนี้เขาต้องทุ่มเทและใส่ใจ เพื่อให้นางรักเขามาก ๆ เช่นกัน แต่ละภาพในตำราวสันต์เมื่อก่อนเขาดูก็ไม่รู้สึกอะไร แต่เหตุใดยามนี้เพียงแค่เห็นภาพอารมณ์ของเขาก็เหมือนจะติดง่ายเสียเหลือเกิน มังกรที่หลับใหลยามนี้เริ่มผงกหัวขึ้นมา ก่อนจะปลดปล่อยน้ำหวานสีใสออกมาทีละนิดจื่อลู่ที่หลับอยู่สัมผัสได้ถึงบางอย่างชนเข้าที่หน้าขาของนาง รู้สึกจั๊กจี้จนต้องใช้มือลงมาจับตามสัญชาตญาณ แข็งแต่นุ่มนิ่มความทรงของนางค่อย ๆ กลับมา ตื่นมาก็มีอารมณ์เลยหรือ นางผงกศีรษะแหงนหน้าขึ้นไปมองเขา เห็นว่ามีตำราวสันต์อยู่ในมือก็ยิ้มออกมา ศึกษาตำราอย่างจริงจังสมควรได้รับรางวัล นางก้มลงไปใช้ลิ้นแตะไปที่ยอดอกของเขา อีกมือก็จับมังกรรูดขึ้นรูดลงเขารีบวางตำราแล้วหลับตาลงดื่มด่ำความรู้สึกหฤหรรษ์ที่กำลังจะเกิ

“วันนี้องค์ชายห้ามาเล่าเรื่องบางอย่างให้ข้าฟัง ข้าฟังแล้วก็คิดว่าควรบอกให้เจ้ารับรู้ด้วย คุณหนูจางอวี้หลันยอมหลับนอนกับองค์ชายห้า เพื่อให้องค์ชายห้าช่วยจัดการตระกูลเซียว”“อะไรนะเพคะ! จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร นางคือพระคู่หมั้นขององค์รัชทายาท หม่อมฉันไม่เชื่อว่านางจะกล้าทำเรื่องบัดสีและไร้ยางอายเช่นนี้ได้”“เจ้าจะบอกว่าองค์ชายห้าโกหก?”“ก็มันเชื่อได้ยากนี่เพคะ”“ข้าว่าเจ้าอยู่แต่ในวังฟังแต่เรื่องที่ผู้อื่นเล่าให้ฟังและก็เชื่อตามที่ได้ยินมา โดยที่ไม่ตรวจสอบข้อเท็จจริง ขนาดองค์ชายห้าเป็นคนพูดด้วยตัวเอง เจ้ายังยืนกรานว่าไม่เชื่อ ตำแหน่งฮองเฮาข้าคิดว่า ข้าควรจะต้องไตร่ตรองดูอีกครั้ง” ฮองเฮาได้ยินก็ตกใจ“ฝ่าบาท! หม่อมฉันผิดไปแล้ว หากว่าสิ่งที่องค์ชายห้าพูดเป็นความจริง นางก็ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งกับตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาทเพคะ”“อีกเรื่ององค์ชายสามร่วมหลับนอนกับคุณหนูหลี่ ข้อแลกเปลี่ยนคือตระกูลหลี่จะสนับสนุนองค์ชายสามให้ขึ้นครองบัลลังก์ ความหมายก็คือเขาจะก่อกบฏ”“อะไรนะเพคะ!!”“มีหลายเรื่องที่ข้าไม่ได้เล่าให้เจ้าฟัง แต่ว่าวันนี้ข้าคิดว่าจะต้องเปิดหูเปิดตาของเจ้าให้สว่างเสียที เจ้าพอใจตระ

“อะไรนะ!! เจ้าเปลี่ยนใจมาแต่งงานกับองค์ชายห้า แถมพวกเจ้าก็ร่วมหลับนอนกันแล้ว นี่เจ้าคิดอะไรของเจ้า บ้าไปแล้วรึไง!”จางอวี้เทียนหัวเสียอย่างหนัก เมื่อได้ยินเรื่องราวจากปากของบุตรสาวอันเป็นที่รัก เขาทำทุกอย่างเพื่อให้นางได้แต่งกับองค์รัชทายาทแต่สุดท้ายนางกลับเลือกองค์ชายห้า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แล้วสิ่งที่ทำมาทั้งหมดมันเพื่ออะไรกัน เจ้าลูกไม่รักดี ฮึย!! มันน่าโมโหจริง ๆ สิ่งที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่าโดยไร้ประโยชน์ แล้วเช่นนี้จะทูลบอกฮ่องเต้และฮองเฮาอย่างไรดีจางอวี้หลันรู้ว่าบิดาต้องโกรธมากแน่ แต่ว่านางก็คิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดดีแล้ว ในเมื่อเรื่องราวในนิยายเปลี่ยนไปแล้ว นางที่มาอยู่ในร่างของนางเอกก็ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นนางเอกอีกต่อไป นางเอกกลายไปเป็นตัวประกอบไปเสียอย่างนั้น เพราะฉะนั้นนางอย่าดันทุรังเสียดีกว่า หากว่าดื้อดึงไปมากกว่านี้นางและครอบครัวคงต้องเจ็บตัวและคงเหลือแต่ชื่อนางคงต้องปล่อยให้บิดาทำใจสักพัก ตอนนี้นางคงต้องไปพบน้างร้ายของเรื่อง ที่ดูเหมือนตอนนี้จะมีสองคนคือจื่อหลานและจื่อลู่ นางต้องบอกเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนางและองค์ชายห้าให้พวกนางรับรู้ และให้พวกนางช่วยเหลือ เพราะว

ฮองเฮาที่ถูกสั่งให้อยู่แต่ในตำหนัก ฟังข่าวจากพระสนมกุ้ยเฟยที่มาเยี่ยมด้วยใจอันเจ็บปวด นางเป็นฮองเฮาที่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ หลงชื่นชมและให้ความสำคัญกับตระกูลที่สนับสนุนสนุนตนเอง จนลืมคิดถึงความเป็นจริงว่าไม่มีใครไม่หวังผลตอบแทนนางกระทำการอันผิดมหันต์ต่อตระกูลเซียว เพียงเพราะเห็นว่า มาขวางทางตระกูลจาง นางหลับหูหลับตาสนับสนุนตระกูลจาง โดยไม่ตรวจสอบข้อเท็จจริงใด ๆ ยิ่งคิดทบทวนนางก็ยิ่งเห็นความผิดของตนเองมากขึ้น“ข้าทำผิดต่อตระกูลเซียวมากเหลือเกิน”“พี่หญิงข้าก็หลงผิดและเชื่อมาโดยตลอดว่าตระกูลหลี่คือตระกูลที่ดี ไม่คาดคิดว่าเขาจะมีใจที่คิดคดจะก่อกบฏเช่นนี้ ข้าพยายามยัดเยียดบุตรสาวของตระกูลหลี่ให้ชินอ๋อง โดยไม่สนใจที่จะตรวจสอบความจริงเลยสักนิด”“ข้าคงหาต้องหาโอกาสขอโทษตระกูลเซียว หากไม่ได้ขอโทษข้าคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต”พอฮองเฮาเอ่ยจบ เสียงรายงานหน้าประตูตำหนักก็ดังขึ้น “องค์รัชทายาทเสด็จ ชินอ๋องเสด็จ ท่านหญิงเสด็จ” ฮองเฮาและพระสนมกุ้ยเฟยได้ยินก็หันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ ตายยากเสียจริง นางกำลังพูดถึงตระกูลเซียวอยู่พอดี “ถวายบังคมเสด็จแม่ ถวายบังคมพระสนม”“ถวายบังคมฮองเฮา ถวายบังคมพระสน