บทที่ 1 ฝากเนื้อฝากตัวบรรยากาศในห้องพักครูช่วงพักเที่ยงอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจาง ๆ และเสียงหัวเราะคึกคักจากโต๊ะข้าง ๆ แต่มันไม่ได้เข้าหู มิ้น เลยสักนิด ครูสาววัย 29 ปี ในชุดข้าราชการเรียบร้อยกำลังนั่งเช็กยอดส่งงานของนักเรียนอย่างเพลิน ๆ จนกระทั่งแรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้เธอต้องละสายตาจากหน้าจอไอแพด“มิ้น... มิ้นจ๊ะ ว่างป่ะเนี่ย” ใยไหม เพื่อนสนิทตั้งแต่มหาวิทยาลัยพ่วงตำแหน่งเพื่อนร่วมงานขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่เบียด หน้าตาจิ้มลิ้มของเพื่อนดูมีความกังวลปนเกรงใจแบบแปลกๆ“ว่างดิ มีไรเปล่า ทำหน้าเหมือนจะมายืมตังค์” มิ้นแกล้งหยอกพลางเลิกคิ้วมอง“ไม่ใช่เรื่องตังค์... แต่เป็นเรื่องที่บ้านเราอ่ะ คืออาทิตย์หน้าพวกผู้ใหญ่เขาจะไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย แล้วแบบ...” ใยไหมละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนระดับสิบ“แล้ว..?”“คือเราไม่มีคนเลี้ยงหมาให้เลยอ่ะมิ้น จะเอาไปฝากที่ร้านก็น่าสงสาร เราขอฝากมันไว้ที่บ้านเธอได้ไหมอ่ะ บ้านเธอก็มีพื้นที่ แถมเธออยู่คนเดียวด้วย ไม่เหงาดีออกนะ”มิ้นชะงักไปนิด“หมาเหรอ? เธอไปแอบเลี้ยงตอนไหนเนี่ย”“เพิ่งรับมาไม่นานนี้เองเนี่ยแหละ” ใยไหมรีบเสริมทันควันเพราะก
Last Updated : 2026-05-14 Read more