บทที่ 2 ลามก🔥

บทที่ 2 ลามก🔥

พอเข้าบ้านมาได้ มิ้นก็ปล่อยให้เจ้าดัชซี่เดินดมสำรวจพื้นที่ไปตามอำเภอใจ ส่วนตัวเธอเองที่เหนียวเหนอะหนะมาทั้งวันก็รีบคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำทันที กลิ่นสบู่อ่อน ๆ กับสายน้ำเย็นฉ่ำช่วยให้เธอผ่อนคลายจากความล้าได้บ้าง แต่ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงเห่าทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้นมาจากห้องนั่งเล่น

“โฮ่ง! โฮ่ง!”

“อะไรของแกเนี่ยดัชซี่! เห่าทำไม ฉันอาบน้ำอยู่!” มิ้นตะโกนแข่งกับเสียงน้ำ พลางขมวดคิ้วยุ่ง หรือว่ามันจะหิว? หรือเจองู?

“โฮ่ง!”

เสียงเห่าครั้งที่สามดูหนักแน่นและรัวกว่าเดิม จนมิ้นเริ่มใจคอไม่ดี เธอรีบปิดฝักบัว คว้าผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบอกแบบลวก ๆ หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่บนผิวเนียนและหัวไหล่บาง เธอเปิดประตูห้องน้ำออกไปดูด้วยความเร่งรีบ

“มีอะไร... ดัชซี่... แกเห่าระ...”

คำพูดของมิ้นหยุดชะงักอยู่แค่นั้น เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าเจ้าโดเบอร์แมนไม่ได้เห่าไล่สิ่งแปลกปลอมที่ไหน แต่มันกำลังนั่งหน้าตั้ง จ้องมองไปที่ทีวีขนาดใหญ่ที่เธอมักจะใช้ดูความบันเทิงส่วนตัว และตอนนี้มันกำลังฉายภาพฉากกิจกรรมรักอันเร่าร้อน... ใช่ เธอเปิดหนังโป๊ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และลืมปิดเครื่องเล่นก่อนออกไปทำงาน

“เชี่ย...” มิ้นอุทานเบา ๆ หน้าเห่อร้อนขึ้นมาจนถึงใบหู ภาพบนจอคือชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันอย่างหนักหน่วง เสียงครางกระเส่าดังระงมไปทั่วห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด

“นี่แกดูหนังโป๊ฉันเหรอไงฮะ?” เธอหันไปเอ็ดเจ้าหมาตัวดีที่ยังคงจ้องจอเขม็ง

“โฮ่ง!” มันตอบรับเสียงดัง พร้อมกับหันมามองเธอ สายตาของมันกวาดมองตั้งแต่ลาดไหล่เปลือยเปล่าลงมาถึงเรียวขาที่โผล่พ้นชายผ้าขนหนู

“ไอ้หมาลามกเอ๊ย... มองอะไรนักหนาฮะ” มิ้นด่ามันแก้เก้อพลางกระชับปมผ้าขนหนูที่อกให้แน่นขึ้น

“หงิง...”

เจ้าดัชซี่ไม่ว่าเปล่า มันลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ ท่วงท่าของมันดูคุกคามแปลก ๆ ก่อนที่มันจะก้มหัวลงแล้วใช้จมูกชื้น ๆ ดันเข้าที่กึ่งกลางหว่างขาของเธอผ่านเนื้อผ้าขนหนู มิ้นสะดุ้งสุดตัว ความร้อนจากลมหายใจของสัตว์ตัวใหญ่ที่พ่นรดง่ามขาทำให้เธอรู้สึกวูบวาบจนเผลอหนีบขาเข้าหากัน

“ไอ้ดัชซี่! มึงจะทำอะไรเนี่ย ออกไปเลย!” มิ้นดันหัวมันออก แต่มันกลับดื้อดึง แรงเยอะจนเธอเกือบเสียหลัก

“อยากดูก็ดูไปเลยไป๊ ฉันจะไปอาบน้ำต่อแล้ว ห้ามเห่าอีกนะ รำคาญ!”

“โฮ่ง!”

มันเห่ารับคำเหมือนเยาะเย้ย มิ้นรีบจ้ำเท้ากลับเข้าห้องน้ำด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในใจ เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันก็แค่หมาซน ๆ ตัวหนึ่ง แต่น้ำหนักของศีรษะมันที่กดทับลงตรงจุดอ่อนไหวเมื่อครู่ กลับยังคงทิ้งความรู้สึกอุ่นซ่านไม่จางหายไปง่าย ๆ

.

.

.

มิ้นเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีเข้ม เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับผิวที่ยังชื้นน้ำ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว พลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้เช็ดผมที่เปียกหมาดอย่างล้า ๆ สายตาเหลือบไปมองเจ้าดัชซี่ที่ตอนนี้นอนหมอบอยู่พรมข้างล่าง ท่าทางของมันดูสงบนิ่งผิดกับตอนที่เธอกำลังอาบน้ำ

“มองอะไรนักหนาฮะ?” มิ้นพึมพำเมื่อเห็นดวงตาคมกริบคู่นั้นคอยจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอไม่วางตา

เธอยังเช็ดผมไม่ทันแห้งดี เจ้าโดเบอร์แมนตัวใหญ่ก็ลุกขึ้นยืน มันก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของมันดูมั่นคงและเต็มไปด้วยพละกำลัง ดัชซี่ใช้หัวทุย ๆ ของมันมาเกยไว้ที่หน้าขาของมิ้น น้ำหนักที่กดทับลงมาทำให้เธอรู้สึกถึงความอุ่นจากตัวมัน

“ขี้อ้อนจริงนะมึง...” มิ้นบ่นอุบแต่ก็ยอมเอื้อมมือไปลูบหลังหูมันเบาๆ ทว่าจู่ ๆ ความรู้สึกวูบวาบก็แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง เมื่อสัมผัสเปียกชื้นและร้อนผ่าวแตะลงที่ผิวเนื้ออ่อนบริเวณเหนือเข่า

แฉะ...

ลิ้นยาวสีชมพูสดที่ทั้งร้อนและสากตามธรรมชาติของสุนัขลากไล้ไปตามแนวขาอ่อนของเธออย่างเชื่องช้า มิ้นสะดุ้งโหยง ขนลุกซูไปทั้งตัว ความสากของลิ้นที่ครูดไปกับผิวบอบบางมันให้ความรู้สึกประหลาดจนเธอเผลอจิกนิ้วลงบนโซฟา

“ดัชซี่... พะ พอแล้ว อย่าเลีย” มิ้นเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามจะดันหัวมันออก

แต่มันกลับไม่ฟัง ดัชซี่ขยับกายเข้ามาชิดหว่างขาของเธอมากขึ้น ลิ้นร้อน ๆ นั้นยังคงลากยาวขึ้นมาสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบจะถึงชายกางเกงนอนขาสั้นจู๋ ทุกครั้งที่มันตวัดลิ้นเลีย ความร้อนจากน้ำลายและลมหายใจฟืดฟาดของหมาหนุ่มทำให้อารมณ์ที่พยายามกดไว้เริ่มกระเจิดกระเจิง

“อึก... ไอ้หมาบ้า...”

มิ้นเม้มริมฝีปากแน่น ร่างกายสั่นสะท้านกับสัมผัสรุกรานที่ดุดันแต่ก็ชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างบอกไม่ถูก สายตาของมันที่ช้อนมองเธอขณะที่ยังคงทำหน้าที่เลียขาเธอไม่หยุดนั้น มันดูเหมือนไม่ใช่สายตาของสัตว์เลี้ยง แต่มันเหมือนนักล่าที่กำลังลิ้มรสเหยื่ออย่างใจเย็น

ลิ้นร้อนจัดที่เต็มไปด้วยปุ่มสากลากไล้เน้นย้ำอยู่ตรงผิวเนื้ออ่อนซ้ำ ๆ ความสากของมันครูดไถจนผิวขาวจัดของมิ้นเริ่มขึ้นสีระเรื่อ ดัชซี่ไม่ยอมหยุดแค่นั้น มันมุดหน้าเข้าหาความนุ่มนิ่มรุนแรงขึ้น ลิ้นยาวเปียกชื้นตวัดเลียสูงขึ้นไปจนเฉียดผ่านขอบกางเกงนอนตัวจิ๋ว ความแฉะชื้นซึมผ่านเนื้อผ้าบางกริบเข้าไปสัมผัสกับจุดอ่อนไหวเบา ๆ

"อ๊ะ... ดัชซี่... หยุดนะ"

มิ้นครางแผ่วในลำคอ ร่างกายบิดเร้าไปตามจังหวะลิ้นที่รุกรานอย่างย่ามใจ ความรู้สึกซ่านเสียวที่ไม่เคยเจอมาก่อนทำให้เธอเผลอแอ่นสะโพกรับสัมผัสชวนสยิว ลมหายใจร้อนฟืดฟาดของหมาหนุ่มที่พ่นรดง่ามขาทำให้อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นจนแทบคลั่ง

"ซี๊ด... อือออ..."

เสียงครางที่หลุดออกมาทำเอาเธอได้สติ มิ้นเบิกตากว้างพลางหอบหายใจรัว มือบางทั้งสองข้างรีบคว้าเข้าที่แผงคอหนาแล้วออกแรงดันหัวเจ้าโดเบอร์แมนออกไปอย่างสุดกำลัง

"ออกไป! ไอ้หมาลามก มึงจะเลียอะไรนักหนาฮะ!"

เธอตวาดเสียงสั่น พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เริ่มหดหายขยับตัวถอยหนีจนแผ่นหลังพิงกับพนักโซฟา มิ้นจ้องหน้าเจ้าดัชซี่ด้วยแววตาปั่นป่วน หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ส่วนเจ้าหมาตัวดีกลับยืนนิ่ง มันใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองพลางจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ ท่าทางนิ่งสงบของมันดูเหมือนกำลังสะใจที่ทำให้ครูสาวอย่างเธอเสียอาการได้ถึงขนาดนี้

"ไปนอนที่ของมึงเลยไป๊! อย่าให้กูเห็นว่ามาใกล้อีกนะ"มิ้นชี้นิ้วสั่งเสียงเขียว แม้ขาเรียวของเธอจะยังสั่นเทาและรู้สึกถึงความเปียกลื่นที่ยังติดค้างอยู่บนผิวก็ตาม

เจ้าโดเบอร์แมนตัวใหญ่ค่อย ๆ ถอนสายตาออกจากใบหน้าแดงก่ำของมิ้น มันยอมขยับกายออกห่างอย่างว่าง่าย ท่วงท่าดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงหางยาวที่ตกวูบลงระหว่างขาหลัง มันก้มหน้าต่ำเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนขดตัวอยู่ที่มุมห้องที่มืดที่สุด

"เออ... รู้ความผิดก็ดี"

มิ้นพึมพำเสียงสั่นพลางพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เธอใช้มือลูบขาอ่อนตัวเองเบา ๆ เพื่อเช็ดเอาน้ำลายอุ่น ๆ ที่ยังเปียกชื้นออกไป แต่มันกลับยิ่งทำให้เธอนึกถึงสัมผัสสากระคายเมื่อครู่จนหน้าร้อนผ่าว

ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ แต่

มิ้นกลับรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันหนักอึ้งอย่างประหลาด เธอพยายามจดจ่ออยู่กับการเช็ดผมให้แห้ง ทว่าทุกครั้งที่เธอเคลื่อนไหว หางตาของเธอก็มักจะเหลือบไปเห็นเงาสีดำตะคุ่มอยู่ที่มุมห้องนั้น

เจ้าดัชซี่ไม่ได้หลับ มันนอนหมอบนิ่งสนิท คางเกยอยู่บนอุ้งเท้าหน้าขนาดใหญ่ ดวงตาสีเข้มของมันสะท้อนแสงไฟ จ้องมองมาที่เธอไม่

กระพริบ ราวกับมันกำลังเฝ้ารอเวลา หรือไม่ก็กำลังจดจำกลิ่นกายของเธอเอาไว้ให้ขึ้นใจ

มิ้นรีบสะบัดผ้าขนหนูแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกกระสับกระส่าย เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับหมาหนุ่มตัวนั้นตรง ๆ ทำเพียงแค่รีบก้าวเท้าเดินเข้าห้องนอนไปพร้อมกับล็อคประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ทั้งที่รู้ดีว่ามันก็แค่หมาตัวหนึ่งที่คงเปิดประตูเข้ามาเองไม่ได้แท้ ๆ แต่ความรู้สึกปลอดภัยของเธอกลับสั่นคลอนไปหมดแล้วในคืนนี้