คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล)의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

บทที่71 ไอ้คนคลั่งรัก หลังจากแข่งเสร็จมาวินก็รีบขับรถกลับมาที่คอนโดของอบิเกล พอเข้ามาในห้องก็ตรงไปที่ห้องนอนก่อนอันดับแรก พอเห็นร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนุ่มก็แยกตัวออกไปอาบน้ำ “อื้อ กลับมาแล้วเหรอ” เธอได้รับไออุ่นจากร่างหนาที่เข้ามาสวมกอดก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นมาวินที่ เธอหมุนตัวเข้ามาซบที่อกหนาอย่างต้องการหาไออุ่น “ฟอด ฟอด หอมจัง” มาวินกดปากหยักเข้าที่แก้มเนียนที่ไร้เครื่องสำอางและกลับเนียนใสเหมือนกับผิวเด็ก “กอดเกลแน่น ๆ หน่อย” “เป็นอะไรหืม ทำไมคืนนี้อ้อนจัง” “ไม่ได้เป็นไรแค่อยากให้วินกอดไม่ได้เหรอ” “ได้ครับ วินกอดแน่น ๆ ทั้งคืนเลยดีไหม” “อืม” เสียงครางเล็กตอบกลับแล้วซุกตัวเอาแนบออก ในวันที่เหนื่อย ๆ พอกลับมาได้นอนกอดร่างนุ่มหอมละมุนแล้วความเหนื่อยล้าที่มีก็หายเป็นปลิดทิ้ง เขาไม่เคยคิดเหมือนกันว่าตัวเองจะสามารถรักใครได้มากเท่านี้มาก่อน แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ เธอมันทำให้เขารู้สึกมีความสุขและก็สบายใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งในตอนนี้ได้รับรู้ว่าเธอก็มีค

บทที่73 เจ้าที่แรง “ว่าแต่คุณแฟนเพื่อนก็ใช่ย่อยเลยนะ มึงดูดิ๊น้อง ๆ มองมันตาเป็นมันเลยนี่ถ้ากลืนลงท้องกูว่าได้คงทำไปแล้ว” คารีน่าบุ้ยปากให้มองมาวินที่ยืนเด่นเป็นสง่าเรียกสายตารุ่นน้องสาวได้อย่างดี “ว่าแต่เย็นนี้มึงไปบ้านวินมัน” “อืม แม่วินบอกให้เข้าไปทานข้าวด้วย” “มึงเคยเจอแล้วเป็นไงบ้างวะ แม่วินใจดีรึเปล่า” ถามแล้วขยับเข้ามาใกล้ ๆ อยากรู้อยากเห็นเรื่องว่าที่แม่สามีเพื่อนรัก “เคยเจอที่คอนโดวินนานแล้ว แล้วก็เจอกันที่บ้านวินตอนกูพาแม่ไปคุยงานการกุศลของสมาคม ใจดีแล้วก็ดูจะทันสมัยไม่หัวโบราณด้วย” “แบบนี้มึงก็ผ่านฉลุยเลยสิ” ริชชี่ขยับเข้ามาร่วมแจมอีกคน “กูน่าจะผ่านอยู่แล้วแหละแต่มาวินนี่สิจะผ่านพี่เดลรึเปล่ากูยังต้องลุ้นอีกเยอะ” พูดแล้วก็แอบคิดหนักเรื่องนี้เหมือนกันอยากพามาวินเข้าไปแนะนำกับที่บ้านอย่างเป็นทางการสักทีแต่ใจก็กลัวพี่เดลจะไม่ยอมให้คบ “แต่พี่เดลก็น่ากลัวฉิบ โหดกว่าพ่อมึงอีกมั้ง” พอพูดถึงพาเดลแล้วริชชี่ถึงกับขนลุกขึ้นมาเมื่อนึกถึงใบหน้าดุและยังเหล่าบอดี้การ์ดหน้าเหี้ยม

บทที่75 เข้ากันได้ดี “คนนี้อะไรยังไง ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังเลย” ใบหน้าหล่อของมาเวลโน้มลงมากระซิบถามเกลเบา ๆ “ดูพูดเข้าทำเหมือนน้องเคยเล่าเรื่องหนุ่ม ๆ ให้ฟังอย่างงั้นแหละ คนนี้ก็คนที่เล่าให้ฟังเมื่อสองวันก่อนไง” อบิเกลคุยกับมาเวลทุกเรื่องก็จริงแต่เรื่องหนุ่ม ๆ เธอไม่เคยคุยหรือเล่าเรื่องหนุ่ม ๆ ให้มาเวลฟังเลยสักครั้งเพราะเมื่อก่อนเธอไม่ได้สนใจและไม่ได้เปิดใจคุยกับใครมาก่อนจะมีก็แต่เรื่องของมาวินคนเดียวที่อบิเกลได้เล่าให้มาเวลฟังก็เพราะอยากจะให้คนในครอบครัวรับรู้เรื่องเธอและมาวิน “แล้วนี่จะให้เกลไปส่งที่ไหนคะ” “คอนโดเกลพี่จะค้างด้วยสักสองคืนแล้วค่อยกลับเข้าบ้านตอนที่พี่เดลกลับมา” เวลยิ้มบอกส่วนเกลได้แต่หันมองคนที่ลากกระเป๋าเดินมาอยู่ข้าง ๆ “งั้นเกลไปส่งที่คอนโดแล้วพี่ก็ใช้รถเกลไปก่อนแล้วกัน” “ไปส่ง? หมายความว่าไงเราจะปล่อยพี่ไว้ที่คอนโดคนเดียวไม่ใจร้ายกับพี่ชายไปหน่อยเหรอน้องรัก” เวลพูดด้วยสีหน้าน้อยใจน้ำเสียงเจือปนความน้อยใจน้อย ๆ “วันนี้อยู่คนเดียวไปก่อนนะคะ เกลมีนัดกับที่บ้านขอวินเอาไว้ก่อนที่จะรู้ว่าพี

บทที่77 สร้างความทรงจำ หลังจากทานข้าวเสร็จก็มานั่งคุยกันต่ออีกนิดหน่อย มาวินพามาเวลเข้าไปอาบน้ำที่ห้องรับแขกส่วนตัวเขาก็พาเกลเข้ามาที่ห้องนอนตัวเอง อบิเกลเข้ามาในห้องก็มองสำรวจรอบ ๆ ห้องนอนของมาวิน เธอเข้ามาที่ห้องนี้เป็นครั้งแรก ห้องนอนก็ตามสไตล์ผู้ชายมาดเข้มแต่โทนสีที่เขาเลือกใช้มันทำให้ดูสบายตาไม่ได้ดูดิบจนเกินไป การตกแต่งก็เรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความเท่และหรูหราในเวลาเดียวกัน มาวินรวบตัวเกลมานั่งลงที่ปลายเตียงช้อนตัวของเธอให้ขยับขึ้นมานั่งบนตัก สวมกอดจากด้านหลังแล้วเกยคางมนลงบนลาดไหล่เล็ก สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่เขาชอบ ริมฝีปากหนาก็จูบซับเข้าที่ลำคอขาวเบา ๆ หลาย ๆ ครั้ง ด้วยความรักที่มันล้นอก “ห้องวินสวยไหมครับ เกลชอบไหม” ใบหน้าหล่อเหลาละออกมาจากซอกคอขาวเอียงหน้าเอ่ยถามอย่างเอาใจ “สวยมากนะ วินแต่งห้องได้สบายตาและยังมีกลิ่นอายของความอบอุ่น กลิ่นก็หอมสะอาดเข้ามาแล้วรู้สึกผ่อนคลาย” เธอบอกออกไปตามที่รู้สึก “ต่อไปเกลต้องมานอนห้องนี้กับวินบ่อย ๆ นะ” เสียงแหบกระเส่าเอ่ยกระซิบบอกข้าง ๆ ใบหูเรียกขนอ่

บทที่79 ตามติด ตามจิก ตามไปทุกที่ อบิเกลถึงกับต้องกลอกตาเล็กน้อยเมื่อสายตาของเธอประสานกับข้าวฟ่าง ‘ตามติด ตามจิก ตามไปทุกที่’ และนี่คือความคิดของอบิเกลที่มีต่อข้าวฟ่าง “เราไม่รู้หรอกว่าข้าวมาบ่อยแค่ไหนเพราะเราไม่ค่อยได้เจอข้าวที่นี่” มาวินตอบสายตาลอบมองแฟนสาวที่ดูเหมือนมีปฏิกิริยาต่อต้านเขาด้วยการขยับตัวออกแต่มือหนาของเขากับรวบเอวบางให้กลับเข้ามาชิดกว่าเดิม “น้องข้าวมาทำอะไรจ๊ะ” มาตาเอ่ยถาม เธอรู้สึกเห็นใจข้าวฟ่างอยู่ไม่น้อย อีกคนรักมากอีกคนไม่ได้รักความรู้สึกของคนที่รักมันเจ็บปวดแค่ไหนเธอรู้ดี “ข้าวเห็นรถวินก็ว่าจะเข้ามาทักสักหน่อยนะคะ ข้าวไม่ได้เจอวินมาหลายวันแล้วว่าแต่พวกพี่จะไปไหนกันค่ะ” ข้าวฟ่างหันมาคุยกับมาตาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ข้าวฟ่างก็ถือได้ว่าคุ้นเคยกับมาตาอยู่ไม่น้อยแม้ว่าช่วงหลัง ๆ ที่มาตาไปอยู่ต่างประเทศทำให้ทั้งสองคนห่างหายกันไปก็ตาม “ไปเที่ยวนะข้าวฟ่างไปด้วยกันไหม” มาตาถามออกไปตามมารยาทและก็ไม่ได้คิดอะไร “พี่ตา!” มาวินหันมาเอ็ดมาตาเสียงดังเขาไม่พอใจที่มาตาเอ่ยชวนข้าวฟ่างไปด้วย