All Chapters of ชาติภพนี้ข้าจักไม่ยอมเป็นสตรีโง่งม: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12คำสัญญาNCสายลมเย็นยามราตรีพัดต้องม่านแพรบางพลิ้วไหว เปลวไฟในโคมไหวเบา ๆมือเล็กของไป๋หลิงเซี่ยค้างแนบอยู่บนรอยแผลเป็นบนอกของเขา ความทรงจำในวัยเยาว์พุ่งพล่าน… ทุกภาพประติดประต่อได้อย่างชัดเจน“หรือว่า… ท่าน…”เสียงนางพร่ำเบา ๆ ดวงตาสั่นไหวจ้องเขานิ่งเยี่ยนอ๋องสบตานางอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ลูบแก้มนางเบา ๆ เอ่ยเสียงทุ้มแผ่ว“ใช่ ข้ากลับมาแล้ว… กลับมาทำตามสัญญาที่ให้กับเจ้าในวันนั้น”ไป๋หลิงเซี่ยยิ้มบาง น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กสั่นระริกกดแนบรอยแผลเป็นนั้นแนบแน่นขึ้น แต่เพียงครู่เดียว แววตานางกลับแดงก่ำด้วยความน้อยใจสะสม มือบางกำแน่นแล้วทุบอกเขาอย่างอ่อนแรง เอ่ยขึ้นเสียงสั่นพร่า“เป็นเพราะท่าน… เหตุใดก่อนไปจึงไม่บอกแม้แต่ชื่อให้ข้ารู้! ท่านรู้หรือไม่ หลังจากท่านไปได้ไม่นาน ท่านพ่อก็สิ้น พี่ข้าต้องเข้าสู่กองทัพ ส่วนข้า… ต้องอยู่อย่างเดียวดาย ต่อมาบังเอิญเห็นหยกนั้นในมือขององค์ชายห้า… ข้าก็เข้าใจผิดว่าเขาเป็นท่าน!”เยี่ยนอ๋องกุมมือเล็กที่ทุบอกเขาไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด“ข้าผิดเอง… ตอนนั้นเสด็จแม่สิ้นพระชนม์ ข้าถูกส่งไปยังชายแดนเหนือทันที หยกที่เจ้าให้ข้าน

ตอนที่ 14อัลตันฮวาตำหนักองค์ชายห้า (หลี่หรงอี้)เรือนเล็กภายในตำหนัก เสียงกรีดร้องแหลมสูงของอัลตันฮวาดังขึ้น พร้อมกับเสียงข้าวของแตกกระจาย ถูกปัดปาออกมาอย่างไม่ยั้ง น้ำเสียงนางเต็มไปด้วยความเดือดดาล“คนสารเลว! ไร้ประโยชน์สิ้นดี! เจ้าไม่คิดจะปกป้องข้าเลยหรืออย่างไร!!”ถ้วยน้ำชาใบเล็กถูกโยนออกมาทางประตู หลี่หรงอี้ยืนอยู่ด้านนอกขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นปัดถ้วยใบเล็กหลบไปด้านข้าง เศษชาและน้ำชากระเด็นใส่แขนเสื้อเขาหลี่หรงอี้ถอนหายใจหนักหน่วง แววตาเย็นชาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ถ้อยคำที่พระมารดาเคยกล่าวสะท้อนขึ้นมาในใจเขา ‘นางมิใช่สตรีที่คู่ควรกับเจ้า’ คำพูดนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกคราเมื่อยามนี้เขาสะบัดชายแขนเสื้ออย่างไม่ใยดี ก่อนหมุนกายก้าวออกจากเรือน เสียงฝีเท้าเร่งรีบห่างออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาอัลตันฮวาที่เห็นเช่นนั้นยิ่งขุ่นเคืองเลือดขึ้นหน้า ร่างบางสั่นด้วยโทสะ มือคว้ากาน้ำชาบนโต๊ะกลางห้องฟาดลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงดังสนั่นก้องไปทั้งเรือน“หลี่หรงอี้! กลับมานะ!!”นางกรีดร้องด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นแต่สิ่งตอบกลับมีเพียงความเงียบว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาของเขา ภายในห้องเหลือเพียงนางผู้เดีย

ตอนที่ 16หอหมิงเยว่จวนเยี่ยนอ๋องแสงแดดอุ่นส่องต้องสวนโบตั๋น กลีบดอกสีแดงและสีขาวผลิบานต้องลมราวแพรบางปลิวไสวในศาลากลางสวน ไป๋หลิงเซี่ยในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน นั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะน้ำชา มือเล็กถือตำราอยู่ นิ้วเรียวพลิกอ่านทีละหน้า ข้างกายมีสาวใช้คนสนิทรั่วอี้ยืนอยู่เคียงข้างทันใดนั้น สาวใช้ในจวนผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามา หยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ก่อนจะประสานมือย่อกายคารวะอย่างนอบน้อม“พระชายา”ไป๋หลิงเซี่ยละสายตาจากตำราแล้วเงยหน้าขึ้นเอ่ยเสียงเรียบ“มีเรื่องอันใด”สาวใช้เอ่ยรายงานด้วยเสียงเรียบปนหอบ“ขันทีจากวังหลังมาแจ้งว่า ซูกุ้ยเฟยทรงมีรับสั่งเรียกท่านเข้าเฝ้า รถม้าในวังยอดรออยู่หน้าจวนแล้วเพคะ”ไป๋หลิงเซี่ยเพียงขานรับแผ่วเบา“อืม”สางวางคัมภีร์ลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกจากศาลาตรงไปยังหน้าจวนโดยมีรั่วอี้ก้าวติดตามอยู่เบื้องหลังไป๋หลิงเซี่ยก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าจวน ทอดสายตามองไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ ริมฝีปากนางเม้มแน่นเล็กน้อย แววตาฉายประกายความครุ่นคิดอย่างชัดเจนไม่ทันไรก็มีขันทีผู้หนึ่งก้าวเร่งมาหยุดยืนเบื้องหน้านาง โค้งกายคารวะอย่างนอบน้อม เปล่งเสียงนุ่ม“พระชายา… เชิญ พ่ะย่ะค่ะ”

ตอนที่ 18 ลงโทษทันใดนั้น…ในหอหมิงเยว่ เสียงฝีเท้าทหารองครักษ์ดังขึ้นสลับสะท้อนทั่วทั้งโถง พวกเขาเข้าควบคุมสถานการณ์ ไล่แขกเหรื่อออกอย่างเร่งรีบ เหล่าบุรุษหญิงสาวที่เคยโกลาหลต่างถูกผลักดันออกไปจนหมด บรรยากาศพลันอึดอัดด้วยอำนาจและแล้วร่างสูงสง่าก็ปรากฏขึ้น เยี่ยนอ๋องในอาภรณ์ดำปักทอง ก้าวเข้ามาพร้อมองครักษ์สองนาย ตามหลังด้วยขันทีและนางกำนัลผู้หนึ่งเยี่ยนอ๋องก็ก้าวเข้ามาเคียงข้างไป๋หลิงเซี่ย กายสูงใหญ่มั่นคง สายตาคมกริบทอดมองหลี่หรงอี้เพียงชั่วครู่ ก่อนหันไปยังอัลตันฮวาที่นั่งสิ้นท่าอยู่เบื้องล่าง เสียงเรียบเย็นดังขึ้น“คุมตัวนางไปสอบสวน”หลี่หรงอี้รีบยกมือประสานเอ่ยเสียงนอบน้อม“พี่รอง เรื่องนี้… คือ…”เยี่ยนอ๋องเหลือบตามองพระชายาครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ“วันนี้ ข้าได้ยินว่า ซูกุ้ยเฟยเรียกพบชายาของข้า แต่กลับไร้ร่องรอยนาง ภายหลัง รั่วอี้มาแจ้งว่านางถูกลักพาตัวมาที่นี่ โดยขันทีกับนางกำนัลสองคน ตอนนี้ทั้งสองยอมรับแล้วว่าเป็นฝีมืออัลตันฮวาจ้างมา คิดร้ายต่อพระชายาโทษตายสถานเดียว”อัลตันฮวาหน้าซีดเผือด นางรีบคลานไปคว้าชายอาภรณ์หลี่หรงอี้แน่น เอ่ยเสียงร้อนรน“หรงอี้! ฆ่านางสิ ฆ่านางเ

ตอนที่ 20งานล่าสัตว์ณ หุบเขาหลินซุนงานล่าสัตว์ประจำปีกลางลานกว้าง ฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จขึ้นประทับพระที่นั่งอย่างสง่างาม เหล่าบรรดาขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างประสานมือโค้งกายต่ำอย่างนอบน้อมเมื่อทุกผู้คนนั่งลงหมด ขันทีอาวุโสผู้หนึ่งก็ก้าวออกมากลางลานกว้าง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม“บัดนี้ได้เวลาแล้ว เชิญทุกท่านเข้าร่วมการล่าสัตว์ประจำปีได้ ณบัดนี้ โดยจะใช้เวลาหนึ่งก้านธูป”สิ้นเสียงขันที เสียงโห่ร้องปรบมือ และเสียงหัวเราะก็พลันดังก้องทั่วลานกลางหุบเขา เหล่าขุนนางและบรรดาอ๋อง องค์ชายทั้งหลายลุกขึ้นประสานมือโค้งคำนับ ก่อนจะทยอยเคลื่อนตัวออกไปตามเส้นทางป่า เตรียมพร้อมสำหรับการล่าสัตว์ไป๋หลิงเซี่ยนั่งเคียงข้างเยี่ยนอ๋อง มือเรียวยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความครุ่นคิด เพราะชาติที่แล้ว นางจำได้ชัดเจนว่า เยี่ยนอ๋องกับพี่ชายนางหาได้ออกไปล่าสัตว์ หากแต่เพราะองค์รัชทายาทน้อยวัยเพียงสิบสองขวบดื้อรั้นขอออกไป ฝ่าบาทจึงโปรดให้ทั้งสองติดตามไปคุ้มครองไม่นาน สายตาของนางก็พลันสะดุดเข้ากับ ซูกุ้ยเฟยที่ลุกขึ้นจากแท่นประทับ“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันขอตัวสักครู่”ไป๋หลิงเซี่ยเอ่ยพลางก้าวลุกขึ้น เย