ชาติภพนี้ข้าจักไม่ยอมเป็นสตรีโง่งม

ไป๋หลิงเซี่ยไม่รีรอ รีบวิ่งข้ามสะพานไม้ตรงเข้าไปในลานใหญ่ นางทรุดตัวลงประคองร่างพี่ชายเอาไว้ ดวงตาเปี่ยมโทสะเงยหน้าขึ้นมองหลี่หรงอี้ เอ่ยถามด้วยเสียงสั่น“เพราะเหตุใด!!”หลี่หรงอี้หัวเราะเยาะ สาวเท้าเข้ามาใกล้ ค้อมกายลง มือหยาบยื่นไปแตะใบหน้าขาวนวลของนางแผ่วเบา แต่ถ้อยคำกลับเย็นเฉียบ“ตอนแรกหากยอมมอบ ตราพยัคฆ์ของทหารแสนนายให้ข้าดี ๆ ข้าก็จะเห็นแก่ที่เจ้าช่วยข้าขโมยแผนการทหารจากสามีของเจ้ามาให้ข้า… และจะให้พวกเจ้าสองพี่สองตายอย่างง่ายดายเสียไม่ต้อง ทุกข์ทรมาน”ไป๋หลิงเซี่ยน้ำตารื้น หัวใจปวดร้าวจนไม่อาจฝืนได้ นางพยายามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขาดห้วง“ตาย… หรือ? แล้วที่ท่านสัญญากับข้าว่าหากข้าทำงานนี้สำเร็จ ท่านจะแต่งกับข้า ให้เป็นชายาเพียงคนเดียวของท่าน?”ยังไม่ทันสิ้นคำ สตรีผู้ยืนเคียงข้างก็หัวเราะก้อง อัลตันฮวาก้าวเข้ามา หลี่หรงอี้ผละขึ้นยืนขยับมาโอบเอวบางของนางแนบแน่น สองสายตาประสานกันหวานล้ำอัลตันฮวาหันไปมองไป๋หลิงเซี่ย แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน เอื้อนเอ่ยถ้อยคำเยาะเย้ย“สตรีอ่อนแอเช่นเจ้า หรงอี้ไม่มีวันรัก เขาเพียงหลอกใช้ใบหน้าที่งดงามของเจ้าเป็นเครื่องมือเท่านั้น อย่าได้ฝันเฝื่องไปเล

ตอนที่ 4มีสิ่งใดน่าชมจวนเยี่ยนอ๋องสายลมเย็นยามราตรีพัดต้องโคมแดงไหววูบส่องแสงวูบวาบทั่วเรือนใหญ่ไป๋หลิงเซี่ยและรั่วอี้สาวใช้คนสนิท ก้าวตามทางในจวนด้วยความระมัดระวัง จนมาหยุดยืนอยู่หน้าเรือนหอ ไป๋หลิงเซี่ยเอื้อมมือเล็กผลักประตูไม้ที่ประดับด้วยป้ายมงคลสีแดงให้เปิดออกทันใดนั้น เสียงทุ้มเยือกเย็นดังขึ้นจากภายในห้อง“ด้านนอกมีสิ่งใดน่าชม ถึงทำให้ชายาของข้า ต้องออกไปเพ่นพ่านในคืนเข้าหอหรือ”ไป๋หลิงเซี่ยชะงักเล็กน้อย หันไปตามเสียง ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า คือ เยี่ยนอ๋องในชุดเจ้าบ่าวสีชาด กำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะกลางห้อง มือใหญ่ยกจอกสุราขึ้นอย่างสงบนิ่ง แสงโคมสาดกระทบใบหน้าคมของเขาจนทำให้ดวงตาคู่งามเบิกขึ้นเล็กน้อยกับความหล่อเหลาที่น่าหลงใหลนั้น“เมื่อก่อนเหตุใด ข้าจึงไม่เคยมองท่านให้ชัดเจนเลย…”เขาไม่เหลือบตามาแม้แต่น้อย เพียงยกจอกสุราขึ้นดื่มต่ออย่างสงบไป๋หลิงเซี่ยหันไปสบตากับรั่วอี้เล็กน้อย สาวใช้คนสนิทเข้าใจในทันที จึงขยับกายถอยออกไปจากประตูอย่างนอบน้อมไป๋หลิงเซี่ยก้าวตรงเข้าไปใกล้เยี่ยนอ๋อง นางโน้มกายลงนั่งบนตักเขา ยกมือหนึ่งโอบลำคอ อีกมือเอื้อมหยิบกาสุรารินใส่จอก แล้วยิ้มหวาน มือ

ตอนที่6ข้าชอบน้ำแกงอุ่นจวนเยี่ยนอ๋องแสงอรุณยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา สาดกระทบเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองตรงหน้า ไป๋หลิงเซี่ยนางทอดสายตาพินิจพิจารณาใบหน้าของตน พลันคำพูดของอัลตันฮวา ดังแว่วขึ้นในโสตประสาท“เข้าเพียงหลอกใช้ความงามของเจ้า”ริมฝีปากอิ่มขยับยกยิ้มบาง พลางพึมพำเสียงนุ่มนวล“หรือว่า… หลี่จวิ้นอวิ๋นจะหลงใหลในความงามของข้า เช่นนั้นก็ถือว่าสายตาเขาใช้ได้อยู่บ้าง”แววตาคู่งามสะท้อนความพึงพอใจไม่นาน รั่วอี้ก็ก้าวเข้ามาอย่างนอบน้อม มือเรียวหยิบหวีขึ้นมาสางผมสีดำขลับของคุณหนูของตนอย่างอ่อนโยนไป๋หลิงเซี่ยทอดสายตาผ่านกระจกก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว“รั่วอี้… ตอนนี้ท่านอ๋องอยู่ที่ใด”“ท่านอ๋องอยู่ที่เรือนหนังสือเจ้าค่ะ”ไป๋หลิงเซี่ยพยักหน้ารับ แววตาฉายแววครุ่นคิด แล้วเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ“เช่นนั้นเจ้าจงไปเตรียมน้ำแกงไก่เม็ดบัวให้ข้า ข้าจะไปหาท่านอ๋อง”“ได้เจ้าค่ะ”รั่วอี้ตอบ ก่อนจะวางหวีลงในกล่องไม้เบื้องหน้า แล้วหมุนกายถอยหลังก้าวออกจากห้อง….ภายในห้องหนังสือแสงตะวันส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก สายลมเย็นพลิ้วพัดเข้ามาต้องม่านบางไหวไปตามแรงลมเยี่ยนอ๋องนั่งอยู่เบื

ตอนที่ 8เปลี่ยนไปเรือนรับรองภายในจวนแม่ทัพไป๋สายลมเย็นพัดต้องผ่านสีอ่อนไหวตามแรงลม ภายในเรือนอบอวลไปด้วยกลิ่นชาองค์ชายห้าหลี่หรงอี้ในชุดสีเทาอ่อนนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะกลางเรือนรับรอง มือใหญ่ยกถ้วยชาใบเล็กขึ้นจิบอย่างเยือกเย็น แววตาลุ่มลึก ข้างกายเขามีอัลตันฮวาในชุดสีแดงเข้ม ยืนเคียงข้างด้วยท่าทางเย่อหยิ่งไม่นานนัก ไป๋จื่อหานและไป๋หลิงเชี่ยก็ก้าวเข้ามา ทั้งสองประสานมือโค้งกายเบื้องหน้าหลี่หรงอี้อย่างนอบน้อม“องค์ชายห้า”หลี่หรงอี้เหลือบตาขึ้นเล็กน้อย พยักหน้ารับสายตาหันไปทางไป๋หลิงเชี่ยพลางเอ่ยเสียงเรียบ“เซี่ยเซี่ย นั่งสิ”“ขอบพระทัยเพคะ”นางเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนเหลือบมองอัลตันฮวาแวบหนึ่ง แล้วนั่งลงตรงหน้า ครั้นหลี่หรงอี้ส่งสายตาให้นาง เพียงเสี้ยวพริบตา ไป๋หลิงเชี่ยก็เข้าใจทันที นางจึงหันไปหาไป๋จื่อหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“พี่ใหญ่ ข้าอยากคุยกับองค์ชายตามลำพังได้หรือไม่”ไป๋จื่อหานชะงักครู่หนึ่งด้วยความลังเล สายตาคมสบเข้ากับดวงตาของน้องสาวที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ เขาจึงพยักหน้าตอบ โค้งกายคำนับหลี่หรงอี้แล้วหมุนกายก้าวออกไปอย่างเงียบงันเมื่อเงาร่างของไป๋จื่อหานก้าวออกจากประตูเรือน

ภายในเรือนรับรองลี่ซุนภายในห้องนั้นเงียบสงบ มีเพียงกลิ่นชาอวลลอยคลอเคลียอยู่ทั่วห้องซูกุ้ยเฟยนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้ มือเรียวถือถ้วยหยกใส ยกขึ้นจิบชาอย่างใจเย็น ข้างกายนางมีขันทีประจำกายยืนเฝ้าอย่างสงบนิ่งไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเรียบเร่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของหลี่หรงอี้ ก้าวเข้ามา ด้านหลังมี อัลตันฮวา ที่ทำสีหน้าเย่อหยิ่งเดินตามติดเข้ามา ทั้งสองหยุดยืนเบื้องหน้าซูกุ้ยเฟยหลี่หรงอี้รีบประสานมือโค้งกายต่ำ เอ่ยด้วยเสียงนอบน้อม“เสด็จแม่”ซูกุ้ยเฟยที่กำลังจิบชาหยุดชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ดวงเนตรหาได้หยุดอยู่ที่บุตรชายไม่ หากทว่ากลับจับจ้องไปยังอัลตันฮวาที่เบื้องข้างเขา สตรีนางนั้นยืนนิ่ง สีหน้ายังคงเย่อหยิ่ง ไม่คิดจะก้มกายทำความเคารพนางแม้แต่น้อยหลี่หรงอี้เห็นดังนั้น ใบหน้าฉายแววเคร่งเครียด หันไปยังสตรีข้างกายเอ่ยเสียงแข็ง“อัลตันฮวา!”อัลตันฮวาเบือนสายตาเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย พลันคิดในใจ หากนางก้มหัวให้สตรีในวังหลังเหล่านี้ ก็เท่ากับยอมถูกกดขี่ไม่สิ้นสุด นางเชิดหน้าขึ้น กลางอย่างไม่ใส่ใจ“ข้าเหนื่อยแล้ว จะไปพัก”ถ้อยคำห้วนห้าวทำให้