All Chapters of เด็กเลี้ยงภากร: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในห้องทำงานใหญ่ของบริษัท สยามดิเวลลอปเมนท์ เต็มไปด้วยความตึงเครียด คมกริบเลขาฯ คนสนิทยืนรายงานสถานการณ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากเหตุการณ์ปะทะกันที่ห้างสรรพสินค้า คุณหญิงดุษฎีไม่ได้นิ่งเฉยอย่างที่คิด หล่อนเริ่มใช้อิทธิพลในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท ร่วมมือกับตระกูลของดลยา เพื่อบีบให้ภากรยอมตัดขาดจากรดา“คุณหญิงดุษฎีสั่งระงับงบประมาณในโครงการร่วมทุนสร้างคอนโดหรูริมแม่น้ำครับบอส และทางตระกูลดลยาก็ขู่ว่าจะถอนหุ้นทั้งหมดออกหากบอสยังไม่ยอมเคลียร์เรื่อง ‘คุณรดา’ ให้เรียบร้อยครับ” คมกริชรายงานพลางลอบมองปฏิกิริยาของเจ้านายภากรเหยียดรอยยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคมปลาบไร้แววหวั่นวิตก “คิดจะใช้เรื่องเงินและตำแหน่งมาบีบฉันงั้นเหรอ? หึ... พวกเขาคงลืมไปแล้วว่าสยามดิเวลลอปเมนท์โตมาได้ขนาดนี้เพราะฝีมือของใคร ไม่ใช่เพราะบารมีเก่าของตระกูลวรโชติเมธีเสียหน่อย”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หมุนตัวไปมองวิวตึกระฟ้าด้านนอกกระจกใส “คมกริช... เตรียมเอกสารโอนสินทรัพย์ส่วนตัวทั้งหมดของฉัน รวมถึงหุ้นในส่วนที่ฉันถือครองโดยชอบธรรม ไปไว้ในบัญชีลับที่ต่างประเทศ และจัดการโอนคฤหาสน์ริมแม่น้ำหล

ขณะเดียวกัน ในมุมมืดของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี คุณหญิงดุษฎีและดลยากำลังนั่งจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงรายงานการเคลื่อนไหวทางการเงินของภากรด้วยความเดือดดาล หลังจากที่ภากรลั่นวาจาตัดขาดและขู่จะทิ้งตระกูลไป หล่อนไม่คิดเลยว่าลูกชายเพียงคนเดียวจะกล้าทำจริง ๆ“คุณป้าดูสิคะ! ภากรเขาโอนสินทรัพย์ในต่างประเทศเกือบครึ่งหนึ่งไปไว้ในบัญชีนิรนามแล้วค่ะ แถมบ้านริมแม่น้ำหลังใหม่ที่เพิ่งซื้อก็จดทะเบียนเป็นชื่อของอีนังรดานั่นร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วด้วย! ภากรเขาบ้าไปแล้วค่ะหลงอีนกต่อตัวนี้จนยอมทำลายอนาคตตัวเอง!” ดลยาแผดเสียงแหลมสูงด้วยความอิจฉาริษยาจนหน้าตาบิดเบี้ยวคุณหญิงดุษฎีกำไม้เท้าแน่นจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ ใบหน้าเหี่ยวย่นบึ้งตึงดูน่ากลัว “ตาภากรหลงมันมากเกินไปแล้ว... ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่รู้เรื่อง และใช้เรื่องเงินบีบไม่ได้ผล เห็นทีฉันคงต้องใช้ ‘วิธีขั้นเด็ดขาด’ จัดการตัดรากถอนโคนอีนังเด็กเหลือขอคนนี้ออกไปจากชีวิตลูกชายของฉันถาวร!”“วิธีอะไรเหรอคะคุณป้า?” ดลยาตาโตด้วยความยากรู้“ในเมื่อมันอยากได้เงินนัก... ฉันก็จะใช้วิธีที่ทำให้มันไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตาในสังคมนี้อีกเลย ดลยา... เตรียมคนของเธอไว้ให้พร้อม

บานประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกเสียงดัง ตึ้ง! พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภากรที่ก้าวฉับ ๆ ออกมาด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าหล่อเหลาในยามนี้ดูถมึงทึงจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปน รังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาทำเอาพนักงานรักษาความปลอดภัยในบริเวณนั้นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ชายหนุ่มสาวเท้าตรงดิ่งไปยังลานจอดรถ VIP ซูเปอร์คาร์สีดำสนิทคันหรูสตาร์ตเครื่องรออยู่ก่อนแล้วด้วยฝีมือของคมกริชที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาติด ๆ“รถตู้มุ่งหน้าไปทางไหน!” ภากรตวาดเสียงต่ำพลางกระชากประตูรถฝั่งคนขับแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่ง รูดซิปเสื้อสูทออกอย่างลวก ๆ เพื่อให้ขยับร่างกายได้ถนัด“สายรายงานว่ารถตู้โตโยต้าสีดำ ทะเบียนพ่นสีอำพราง กำลังวิ่งขึ้นทางด่วนด่านพระรามเก้า มุ่งหน้าออกไปทางมอเตอร์เวย์ฉะเชิงเทราครับบอส! ดูเหมือนพวกมันจะใช้เส้นทางสายรองในการกบดานตามคำสั่งของคุณหญิงดุษฎีครับ” คมกริชรายงานละล่ำละลัก พลางยื่นแท็บเล็ตที่แสดงจุดสีแดงกะพริบจากระบบจีพีเอสของกล้องวงจรปิดให้เจ้านายดู“สั่งคนของเราปิดด่านเก็บเงินทุกจุดทางออกมอเตอร์เวย์! ส่วนที่เหลือ... ตามฉันมา!”ภากรเหยียบคันเร่งจนมิด เครื่องยนต์วี 8 แผดเสียงร้องคำรามล

แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่ส่องผ่านผ้าม่านสีละมุนเข้ามาภายในห้องพักฟื้นวีไอพี ความเงียบสงบโอบล้อมร่างบางระหงที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้สีขาว สะท้อนให้เห็นใบหน้าหวานที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ข้างเตียงนั้นมีร่างสูงใหญ่ของภากรนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง มือหนาของเขาขยับกุมมือเล็กของรดาไว้หลวม ๆ ตลอดทั้งคืนโดยไม่ยอมลุกไปไหน ดวงตาคู่คมที่มักจะดุดันและเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้กลับฉายแววอ่อนแสงและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนอือ...เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางที่แห้งผาก รดาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ แสงสว่างที่กระทบดวงตาทำให้เธอต้องกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏในครรลองสายตาคือใบหน้าคมคายที่แสนคุ้นเคย ทันทีที่รับรู้ว่าชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่ตรงนี้ ความทรงจำอันโหดร้ายจากเหตุการณ์เมื่อวานก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับทำนองเพลงที่บิดเบี้ยว ร่างบางสะดุ้งสุดตัวด้วยความผวา สัญชาตญาณสั่งให้เธอดึงมือกลับและพยายามจะหดตัวหนี“รดา! อย่าเพิ่งขยับ!” ภากรเอ่ยเสียงเข้มทว่าแฝงความตื่นตระหนก เขารีบขยับเข้าไปประคองไหล่บางไว้แผ่วเบาเพื่อไม่ให้เธอขยับตัวรุนแรงตามคำสั่งหมอ “

รุ่งเช้าของวันต่อมา แสงแดดอุ่นสีทองส่องลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงสีเทากล่ำเข้ามาภายในห้องพักฟื้น บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด ผิดกับพายุความวุ่นวายที่โหมกระหน่ำตลอดหลายวันที่ผ่านมารดาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกหนักอึ้งในร่างกายยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ไม่ทรมานเท่าวันวาน ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างสูงใหญ่ของภากรชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียงในชุดเชิ้ตสีเข้มตัวเดิม ศีรษะแอนพิงพนัก ดวงตาปิดสนิทคล้ายเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น เอกสารหลากแฟ้มกองระเนระนาดอยู่บนโต๊ะกระจกด้านหน้า โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูยังคงสว่างวาบเป็นระยะจากสายงานที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด รดามองภาพนั้นนิ่ง ๆ หัวใจพลันบีบรัดขึ้นมาด้วยความรู้สึกจุกแน่นเขาเฝ้าเธอทั้งคืนอีกแล้ว...หญิงสาวขยับตัวแผ่วเบา ตั้งใจจะเอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เขา ทว่าเพียงแค่เธอขยับกายเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของภากรก็เบิกขึ้นแทบจะทันทีราวกับสัญชาตญาณพยัคฆ์ที่ไม่เคยหลับใหลจริง“จะเอาอะไรไหมครับ”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทันควัน พร้อมกับร่างสูงที่ลุกเดินเข้ามาประชิดข้างเตียงอย่างรวดเร็ว รดาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเม้มริมฝีปากน้