ภายในรถลีมูซีนคันหรูที่แล่นมุ่งหน้ากลับเพนต์เฮาส์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด รดานั่งเงียบก้มหน้าก้มตา น้ำตายังคงไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ความกดดันจากคำพูดของคุณหญิงดุษฎียังคงฝังลึกในใจเธอ ‘ผู้หญิงชั้นต่ำ’ คำนี้มันตอกย้ำสถานะเด็กเลี้ยงของเธอเหลือเกินภากรทนเห็นคนตัวเล็กร้องไห้ไม่ได้อีกต่อไป เขาขยับกายเข้าไปประชิดก่อนจะดึงร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้างในท่าหันหน้าเข้าหากันเหมือนทุกครั้ง มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา“ร้องไห้ทำไมรดา... ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่มีใครทำอะไรเธอได้” ภากรเอ่ยเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน นิ้วโป้งหนาช่วยเช็ดหยาดน้ำตาให้อย่างทะนุถนอม“หนู... หนูขอโทษค่ะแดดดี้ หนูทำให้แดดดี้ต้องทะเลาะกับคุณแม่” รดาสะอื้นฮัก “คุณแม่พูดถูก... หนูมันแค่เด็กเลี้ยงที่ใช้เงินของแดดดี้ หนูไม่มีค่าพอจะอยู่ข้าง ๆ แดดดี้เลย...”“เงียบ! ห้ามพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้นอีก!” ภากรดุเสียงพร่า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มจัดด้วยความคลั่งไคล้และโหยหา “สัญญาสามข้อบ้าบอนั่นฉันฉีกมันทิ้งไปตั้งนานแล้วรดา ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กเลี้ยง... แต่เธอเป็นเมียของฉัน เป็นเจ้าชีวิตของฉันเข้าใจไหม”ไม่พูดเปล
Last Updated : 2026-05-21
LOGIN
