เด็กเลี้ยงภากร

เสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกนิรภัยบานยักษ์ของ 'The Grand Zenith' คลับหรูระดับ VVIP ใจกลางเมืองหลวงดังระงมอย่างไม่ลืมหูลืมตา สภาพอากาศด้านนอกช่างหม่นหมองและเยือกเย็น ไม่ต่างจากหัวใจของ ‘รดา’ ในเวลานี้เลยสักนิด ทว่าบรรยากาศด้านในกลับตรงกันข้าม เสียงเพลงบีทหนัก ๆ สไตล์เลาจน์หรูลอยคลอเคล้าไปกับแสงไฟสีอำพันและสีกรมท่าที่สลับปรับเปลี่ยนไปมา ขับเน้นให้สถานที่แห่งนี้ดูลึกลับ น่าค้นหา และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความร่ำรวยที่คนธรรมดาอย่างเธอไม่มีวันเอื้อมถึงไอรินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลทรงสูงหน้าบาร์เครื่องดื่ม นิ้วเรียวเล็กของเธอกำลังจิกเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างระหงสมส่วนอยู่ในชุดเดรสสีขาวนวลเรียบหรู แม้ว่ามันจะเป็นเสื้อผ้าที่เธอเลือกสรรมาอย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะมีเงินซื้อได้ แต่มันกลับดูเรียบง่ายจนเกือบจะราคาถูกเมื่อเทียบกับชุดสูทสั่งตัดหรือเดรสแบรนด์เนมตัวละแบนด์ของแขกไฮโซคนอื่น ๆ ในร้าน ใบหน้าหวานหมดจดที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบากำลังฉายแววกังวล อารมณ์หวาดหวั่นและสับสนตีรวนอยู่ในอกจนเธอรู้สึกเหมือนจะอาเจียนออกมา“แกแน่ใจนะยัยริน... ว่าเขาจะช่วย

ห้องน้ำในเพนต์เฮาส์นี้ใหญ่โตจนแทบจะเท่าห้องนอนเดิมของเธอ รดาใช้เวลาอยู่ในนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง เธอปล่อยให้สายน้ำอุ่นจากฝักบัวเรนชาวเวอร์รดรินผ่านร่างกายนวลเนียน เพื่อชะล้างความเหนื่อยล้าและความวิตกกังวล และที่สำคัญคือ... เพื่อยืดเวลาอันน่าหวาดหวั่นนี้ออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สุดท้ายเธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้น รดาก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีขาวตัวบางที่ทางคอนโดเตรียมไว้ ซึ่งมันยาวเลยเข่ามาเพียงเล็กน้อยและเน้นสัดส่วนโค้งเว้าของเธอให้เด่นชัดขึ้นเมื่อก้าวกลับเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีเตียงคิงไซส์สีเทาเข้มตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง รดาพบว่าภากรนั่งรออยู่บนเตียงก่อนแล้ว ในมือของเขามีไอแพดเครื่องหรูที่กำลังแสดงหน้าจอธุรกรรมทางการเงินของธนาคารต่างประเทศ นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่เพิ่งเดินเข้ามา“เงินห้าล้านบาทถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของเธอเรียบร้อยแล้ว รดา”คำพูดของเขาทำให้รดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองในกระเป๋าที่วางอยู่มุมห้องขึ้นมาเปิดดูด้วยมือนิ้วที่สั่นเทา และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้เธ

ทันทีที่ประตูเพนต์เฮาส์หรูเปิดออกในเวลาเกือบสองทุ่ม รดายังไม่ทันจะได้ถอดรองเท้าส้นสูงออกด้วยซ้ำ ร่างบางก็ถูกวงแขนแกร่งของภากรช้อนอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที รดาอุทานด้วยความตกใจ มือเล็กสองข้างรีบคว้ากอดลำคอแกร่งเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ“แดดดี้คะ... ให้หนูลงก่อนค่ะ หนูยังไม่ได้เก็บของเลย” รดาอ้อนวอนเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานยังคงขึ้นสีระเรื่อจากเหตุการณ์วาบหวามบนรถหรูที่เพิ่งผ่านมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง“ของพวกนั้นช่างมัน... ตอนนี้สิ่งที่ต้องจัดการคือเธอต่างหาก รดา”ภากรไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาพาร่างบางระหงเดินดิ่งเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงคิงไซส์สีเทาเข้มอย่างแรง ทว่าแฝงความทะนุถนอมไม่ให้เธอเจ็บ รดาขยับกายหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าภากรกลับตามมาคร่อมทับขังเธอไว้ใต้ร่างหนาอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบสีนิลยามนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาและความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาตัวบางของรดาถูกมือหนากระชากเพียงครั้งเดียว กระดุมเม็ดเล็กหลุดกระจายไปตามพื้นห้อง เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีหวานที่โอบอุ้มทรวงอกอวบอิ่มชูชัน ภากรครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจกึ่งคลั่งไคล้ เขาโน้มใบหน้าซุกไซ้ลงไปที่ซอก

ทว่า บรรยากาศอันแสนหวานกลับถูกขัดจังหวะเมื่อมีแขกไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาในโซนวีไอพี“อ้าว... ภากรจริง ๆ ด้วย บังเอิญจังเลยค่ะ” เสียงแหลมสูงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ‘ดลยา’ ไฮโซสาวตระกูลดังที่เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ผู้ใหญ่พยายามจับคู่ให้ภากร เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อน สายตาของหล่อนตวัดมองรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามทันทีที่เห็นชุดแบรนด์เนมและนาฬิกาหรูบนข้อมือของเด็กสาว“พาใครมาทานข้าวด้วยเหรอคะภากร? หน้าตาไม่คุ้นเลย... นักศึกษาฝึกงานที่บริษัท หรือว่า... เด็กรับใช้ที่บ้านคะ?” ดลยาจิกกัดด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง เพื่อน ๆ ในกลุ่มของหล่อนพากันหัวเราะคิกคักรดาหน้าเสีย เธอก้มหน้าลงกำผ้าเช็ดปากแน่น ความจริงที่ว่าเธอเป็นแค่เด็กเลี้ยงมันค้ำคอจนเธอไม่กล้าสบตาใครทว่า... บรรยากาศรอบโต๊ะกลับดิ่งฮวบลงจนเยือกแข็ง ภากรวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! นัยน์ตาคู่คมสีนิลเปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นเฉียบราวกับใบมีดโกน รังสีคุกคามอันน่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างหนาจนกลุ่มไฮโซสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัวและเงียบเสียงลงทันที“ดลยา...” ภากรเอ่ยเสียงต่ำ ทว่าทรงอำนาจจนคนฟังเสียวสันหลัง “ผมไม่เคยอนุญาตให้คุณมาส่งเสียงน่ารำ

“หนูไม่ยอมนะคะคุณป้า! ภากรเขากำลังโดนอีนั่นปอกลอก บ้านหลังนั้นควรจะเป็นของดลยาในฐานะสะใภ้วรโชติเมธี ไม่ใช่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนก็ไม่รู้!” ดลยาบดนนทร์เสียงเขียว พลางบีบน้ำตาร้องเรียนกับหญิงสูงวัยในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลใหญ่คุณหญิงดุษฎีทุบไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง ปัง! ใบหน้าทีแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะบึ้งตึงด้วยความโกรธจัด “ตากรขัดใจฉันมาหลายเรื่อง แต่เรื่องเอาผู้หญิงชั้นต่ำมาชูคอในสังคมวรโชติเมธี... ฉันไม่มีวันยอม! ดลยา... ไปสืบมาว่ามันเป็นใคร ฉันจะจัดการมันเองก่อนที่ตากรจะหลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น!”***ในขณะที่พายุร้ายกำลังก่อตัว รดาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เธอยังคงใช้ชีวิตเรียนหนังสือสลับกับการกลับมานอนกกนอนกอดกับแดดดี้ของเธอที่เพนต์เฮาส์ แต่ทว่าช่วงนี้ภากรดูจะเคร่งเครียดกับงานโปรเจกต์ใหม่จนต้องเข้าประชุมดึกดื่นทุกวันคืนวันพุธ รดานั่งรอภากรอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืน ประตูเพนต์เฮาส์เปิดออกพร้อมกับร่างหนาของภากรที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมและเนกไทถูกคลายออกอย่างลวก ๆ“แดดดี้... เหนื่อยไหมคะ?” รดารีบวิ่งเข้าไปช่วยรับ